บทที่ 2 ลูก

แต่ถึงจะกดดันอย่างไร คุณหมอกระดูกก็รู้ดีว่า...คนอย่างดลวัฒน์ไม่มีวันปริปากยอมรับแน่ เขาจึงถอนหายใจ ก่อนจะทิ้งถ้อยคำเตือนสติ

          “กูขอละ จะทำอะไรก็ช่วยมีความเป็นคนด้วย” เพียงเท่านี้นับว่าใจร้ายกับสิรินดามากแล้ว ขืนเพื่อนเขายังคิดจะทำตัวร้ายกาจไปมากกว่านี้ ก็คงเป็นสัตว์เลื้อยคลานประเภทหนึ่งแล้ว

          เสียงรถที่แล่นเข้ามาในรั้วบ้านทำให้คนที่ยังไม่ได้นอนผุดลุกขึ้นมาจากโซฟาที่อยู่หน้าจอทีวีบางเฉียบ เมื่อคนที่เธอเฝ้ารอกลับมาแล้ว เพียงแต่ว่ามีใครอีกคนกลับมาด้วย

          “พี่พร้อม”

          “ไอ้ดลมันเมาครับ” พาริยะเอ่ยขณะพยุงร่างเพื่อนที่เมาแอ๋จนแทบไม่ได้สติลงจากรถ ถึงขั้นที่ไม่รู้ว่าเวลานี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

          “ไจ๋ช่วยค่ะ” หญิงสาวอาสา พร้อมเข้าไปช่วยประคองคนเมาที่มีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งและพาขึ้นไปยังห้องนอนด้วยความทุลักทุเล

          “ขอบคุณนะคะที่พาพี่ดลมาส่ง”

          “น้องไจ๋รับมือไหวนะครับ” พาริยะถาม เพราะรู้ดีว่าขนาดตอนมีสติดีเพื่อนเขายังรับมือได้ยาก ในตอนไม่มีสติแบบนี้เขาไม่อยากคิดเลยว่าจะยากขนาดไหน

          เมื่อเห็นหญิงสาวผงกศีรษะเป็นการยืนยัน คุณหมอกระดูกก็วางใจและเตรียมจะก้าวถอยออกไป สายตามองไปยังเพื่อนตัวดีที่กำลังนอนหลับอยู่ พลันส่ายหัวด้วยความระอา นึกคาดโทษในใจว่า สักวัน ‘มึงจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า’ เพราะคงไม่สามารถหาผู้หญิงแบบสิรินดาได้อีกแล้ว ใครมันจะทนผู้ชายบ้างานแถมยังปากร้ายแบบดลวัฒน์ได้

          หลังจากที่ภายในห้องเหลือเพียงสองคน สิรินดาก็ขยับไปใกล้เตียงแล้วเริ่มถอดเสื้อของดลวัฒน์ออก เพื่อจะได้ทำความสะอาดเนื้อตัวให้ เหลือไว้เพียงกางเกงขายาวที่ไม่ได้แตะต้อง         

          “อือ ไอ้พร้อม” คนเมาลืมตาขึ้นมองหลังสัมผัสได้ถึงความเย็นบนตัว เมื่อพบว่าคนที่กำลังยุ่มย่ามกับตนเป็นใครก็รวบตัวของสิรินดาเข้าไปกอดทันที

          “พี่ดลปล่อยไจ๋ก่อนคะ ไจ๋จะเช็ดตัวให้”

          ดลวัฒน์ไม่ได้ทำตามคำขอของหญิงสาว กลับพลิกตัวร่างบางให้ลงมาอยู่ใต้ร่างตน แล้วเคลื่อนใบหน้าไปแนบชิดคลอเคลีย

          “พี่ดล” หญิงสาวใช้มือดันอกแกร่ง ก่อนสองมือนั้นจะถูกรวบขึ้น

          “พี่อยากทำอย่างอื่นครับ” ชายหนุ่มบอกจุดประสงค์แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตา “อยากให้พี่รักไหม ถ้าอยาก เธอก็ควรเชื่อฟังพี่”

          สิรินดานิ่งเงียบไปก่อนจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตา

          “แล้วพี่ดลรักไจ๋บ้างหรือยังคะ” นอกจากเซ็กซ์ที่เขาต้องการจากเธอ แล้วเขายังต้องการความรักจากเธอด้วยไหม

          คราวนี้ชายหนุ่มกลับเงียบไป

          “ไม่เคยเลยหรือคะ” เธอไม่ใช่พวกไม่ยอมรับความจริง แต่ก็เป็นพวกมีความพยายามสูง จึงอยากรู้ว่าที่ผ่านมาเขาเคยคิดจะรักเธอสักครั้งไหม

          “ไว้เดี๋ยวเธอก็รู้เอง”

         

  บทที่ 2

ลูก

          ดลวัฒน์ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของนาฬิกาปลุก ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง นวดขมับเบา ๆ สองสามที เพราะอาการเมาค้างทำให้ตอนนี้เขารู้สึกปวดศีรษะแถมยังอ่อนเพลีย เมื่อเหลือบมองไปยังนาฬิกาแขวนก็พบว่าเป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว

          วันนี้เป็นอีกวันที่เขาได้หยุด หลังจากทำงานแบบแทบไม่ได้พักมาหลายวันติด ตามการจัดตารางงานของย่าผู้ประเสริฐของเขา แต่ก็เพราะมีเคสผ่าตัดแบบเร่งด่วนเข้ามาด้วย จึงทำให้งานล้นมือจนเขาแทบไม่มีเวลาพัก

          ชายหนุ่มก้าวลงจากเตียง แต่เดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็เผลอเหยียบอะไรบางอย่างเข้า เมื่อมองลงไปมองพบว่าเป็นกางเกงที่เขาสวมเมื่อวาน        

          แล้วความทรงจำก็วิ่งเข้ามาในหัวสมอง เมื่อคืนนี้เขามีเซ็กซ์กับสิรินดา มิน่าถึงได้รู้สึกปวดเมื่อยขนาดนี้

          ชายหนุ่มก้มไปเก็บกางเกงแล้วโยนเข้าตะกร้าที่อยู่มุมห้อง ก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำได้ประมาณยี่สิบนาที แล้วออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้า        

          ใช้เวลายืนจัดแต่งทรงผมอยู่หน้ากระจกเล็กน้อยก็ลงมายังชั้นล่างของบ้าน เห็นสิรินดากำลังยกจานอาหารเช้ามาเต็มสองมือ จึงยื่นมือไปช่วยรับจานไข่กระทะมาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นจึงเดินไปหยิบเหยือกน้ำส้มจากตู้เย็นออกมา เพราะรู้ว่าสิรินดาจะต้องดื่มมันแทบทุกเช้า

          “เมื่อคืนพี่ป้องกันหรือเปล่า” ดลวัฒน์ถามก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับหญิงสาว

          “ป้องกันค่ะ”

“อืม” ชายหนุ่มขานรับสั้นๆ แต่น้ำเสียงนั้นดูโล่งใจ ทำเอาคนตอบหน้าเจื่อน         

          ทั้งที่ในตอนนี้ทุกอย่างก็พร้อมหมดแล้ว เขาอายุสามสิบสี่ ส่วนเธอยี่สิบเก้า แถมยังไม่มีปัญหาเรื่องฐานะและเวลา

          มันพร้อมยิ่งกว่าพร้อม   

          ที่สำคัญการมีครอบครัวที่สมบูรณ์คือเป้าหมายหนึ่งในชีวิตของหญิงสาว แต่คนตรงหน้าของเธอกลับเอาแต่บอกว่ายังไม่พร้อม

           หญิงสาวเหลือบมองคนฝั่งตรงข้ามแล้วตัดสินใจพูดออกมา

          “เรื่องลูก ที่จริงแล้วเรามีกันตอนนี้ก็...”

          “อย่าคิดไร้สาระ พี่เคยบอกเธอแล้วว่าพี่ยังไม่อยากเป็นพ่อตอนนี้”  ดลวัฒน์ปรามเสียงกระด้างอย่างไม่สบอารมณ์

          “แต่พี่ดลคะ..." หญิงสาวพยายามเอ่ยขึ้นอย่างอ้อนวอน หวังจะขออุทธรณ์อีกครั้ง

          “อย่าพูดไม่รู้เรื่อง เธอก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบ“ ดลวัฒน์กล่าวเสียงแข็ง ก่อนจะวางช้อนลงด้วยท่าทีรำคาญใจและขยับลุกขึ้นจากโต๊ะ