บทที่ 3   สิ่งที่มองข้าม 02

หญิงสาวรู้ดีว่าบิดาตั้งความหวังอยากให้เธอเป็นหมอเหมือนกับท่าน และเคยแอบได้ยินว่าท่านเองก็อยากตั้งโรงพยาบาลเป็นของตนเอง จึงตั้งความหวังไว้กับเธอค่อนข้างสูง แต่เธอกลับเรียนไม่เก่ง ถึงจะเรียนพิเศษแต่ก็ยังรั้งท้ายเพื่อนอยู่ดี เวลานี้ความหวังทั้งหมดจึงไปตกอยู่ที่...

          ดลวัฒน์

          “พ่อหวังแค่ให้ไจ๋มีความสุข” ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่อยากเห็นลูกมีความสุข และไม่จำเป็นที่ลูกจะต้องมาเลี้ยงดูหรือแบ่งเบาภาระแต่อย่างใด

          แค่ลูกใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองอยากจะมีและมีความสุขกับมัน แค่นี้ก็พอใจแล้ว

          “ถ้าอยากให้พ่อหายเหนื่อย ก็แค่ยิ้มให้มากๆ มีความสุขมากๆ ก็พอแล้ว”

          หญิงสาวยิ้มให้คนเป็นพ่อ แต่ในแววตากลับมีความเศร้าและความกังวลใจแฝงอยู่ เพราะนี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เธอต้องคิด...

            ดวงตาของสองพ่อลูกเบนไปสนใจประตูที่ถูกเปิดออก ก่อนจะปรากฏร่างของบุรุษคนหนึ่งที่มีความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรเดินเข้ามาในห้อง ซึ่งมีรูปร่างดีและมีลักษณะคล้ายคลึงกับดลวัฒน์มากทีเดียว

          “ขอโทษครับ ผมไม่นึกว่าคุณลุงจะมีแขก” ดิษฐากรโค้งศีรษะแสดงการขอโทษ และกำลังจะถอยเท้าออกไปตามมารยาท

          “พี่ดิษ อยู่ก่อนสิคะ ไจ๋ทำกับข้าวมาเยอะเลย พี่ดิษมาทานด้วยกันก่อนค่ะ”

          หญิงสาวเอ่ยรั้งพี่ชายของสามีไว้ แต่ดิษฐากรยังคงมีท่าทางลังเล

          “มาเถอะดิษ” สุนิติเอ่ยชวนอีกเสียง ดิษฐากรเป็นลูกศิษย์ฝีมือดีของเขา จึงให้ความเอ็นดูค่อนข้างมาก และรู้ทันความคิดความอ่านของดิษฐากรว่ากังวลเรื่องใด

          ไม่พ้นไม่อยากทำให้สิรินดาเดือดร้อน

          “เจ้าดลไม่อยู่ ไม่เกิดเรื่องหรอก”

          “มีของโปรดพี่ดิษด้วยค่ะ มาทานด้วยกันเถอะค่ะ” หญิงสาวรู้ว่าใบเหลียงต้มกะทินี้เป็นอาหารที่ดิษฐากรชื่นชอบเช่นกัน

          ดิษฐากรมองสบตาคนทั้งสอง ก่อนจะกดหน้าลงตอบรับ “ครับ”

          สิรินดาใช้เวลาอยู่กับบิดาจนกระทั่งเย็นย่ำ เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเกือบจะห้าโมงครึ่งแล้ว หญิงสาวจึงขอตัวกลับบ้านก่อน โดยมีดิษฐากรเดินตามมาส่ง

          “พี่ดิษไม่ต้องไปส่งไจ๋ตามที่พ่อบอกหรอกค่ะ ไจ๋เรียกแท็กซี่กลับเองได้ค่ะ” หญิงสาวบอกเสียงหวานและแย้มยิ้มให้อีกฝ่ายขณะอยู่ในลิฟต์ เธอไม่อยากเป็นภาระให้กับอีกฝ่าย         

          การที่มีทั้งพ่อและสามีเป็นหมอทำให้รู้ว่าดิษฐากรเองก็คงอยากจะกลับไปทิ้งกายพักผ่อนแล้วเช่นกัน หากจะต้องวนไปส่งเธอที่อยู่คนละทางกับบ้านเขา ย่อมต้องเสียเวลาไม่ใช่น้อย อีกอย่างไม่ใช่ว่าเธอจะกลับบ้านเองไม่ได้

          “นี่มันก็ใกล้ค่ำแล้ว ให้พี่ได้ทำหน้าที่พี่ชายที่ดีเถอะไจ๋” ดิษฐากรกล่าว ไม่ได้นึกว่าลำบากแต่อย่างใด เขายินดีทำตามคำไหว้วานของสุนิติ

          “พี่จะส่งไจ๋ก่อนถึงบ้านไม่ให้เจ้าดลรู้”

          สิรินดาลังเลเล็กน้อย กลัวว่าถ้ารู้ไปถึงดลวัฒน์คงจะเป็นเรื่องใหญ่ แล้วดิษฐากรจะเดือดร้อน ทว่าท่าทางจริงจังของพี่ชายตรงหน้าทำให้เธอไม่อยากทำลายน้ำใจนั้น สุดท้ายก็จำต้องตอบตกลง

          “งั้นพี่ดิษช่วยไปส่งไจ๋ที่ร้านของกี๋แทนได้ไหมคะ” หญิงสาวคิดว่านี่คงจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเธอและดิษฐากร

          “ได้ครับ” คนเฝ้ารอคำตอบยิ้มรับ และชั่วครู่ลิฟต์ก็เลื่อนไปถึงชั้นของลานจอดรถ ดิษฐากรเดินนำไปยังรถคันดำของตน ก่อนจะเปิดประตูรถให้กับสิรินดา แล้วเดินอ้อมไปขึ้นทางฝั่งคนขับ ทว่าก่อนจะออกรถกลับยื่นกล่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กให้กับน้องสาว

           “พี่ซื้อให้ วันนี้วันเกิดไจ๋ พี่จำได้” ชายหนุ่มบอกเสียงอบอุ่น ก่อนจะเห็นสีหน้ากังวลของคนข้างกันจึงจำเป็นต้องเอ่ยต่อ “พี่ให้ในฐานะพี่ชาย แล้วมันก็เป็นแค่เทียนหอม ไจ๋ไม่ต้องคิดมาก” เพราะเขาเองก็ไม่อยากทำให้สิรินดาลำบากหรืออึดอัดใจเหมือนกัน

          หญิงสาวเม้มปากเบาๆ พลางสบตาคู่คมที่แสดงความจริงใจออกมา ทำให้ยากจะปฏิเสธได้ ไม่มีเหตุผลใดที่เธอจะไม่รับของขวัญชิ้นนี้ ท้ายที่สุดสิรินดาจึงยื่นมือไปรับมันมา

“มากับพี่ดิษเหรอไจ๋” กีรติร้องถามเพราะจำรถของนายแพทย์หนุ่มได้ เขาใช้รถคันนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว รถที่สาวหลายๆ คนอยากจะขึ้น

            ย้อนกลับไปตอนนั้น ช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย ไม่มีใครฮอตไปกว่าสองพี่น้องคู่นี้ คนหนึ่งดูนิ่งๆ สไตล์ฮอตเนิร์ด ขณะที่อีกคนออกแนวแบดๆ

          สิรินดาพยักหน้าเป็นคำตอบ

          ส่วนเจ้าของร้านคาเฟแมวยังไม่เลิกตั้งคำถาม หลังเห็นกล่องของขวัญในมือเพื่อนสนิท “เขาให้ของขวัญไจ๋อีกแล้วเหรอ”

          สิรินดาครางรับก่อนจะวางข้าวของลงแล้วย่อตัวไปอุ้มเจ้าแมวส้มขี้อ้อนขึ้นมากกกอด เจ้าส้มตัวนี้มักจะเป็นที่ชื่นชอบในหมู่ผู้มาเที่ยว รวมถึงเธอด้วย

          “ดูท่าเขาจะยังลืมไจ๋ไม่ได้นะ”

          สิรินดาสบตากับกีรติแล้วเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง

          “ถ้าน้องชายเขารักไจ๋แบบนี้ก็ดีสิ” กีรติอดเปรียบเทียบไม่ได้ เพราะใครๆ รอบตัวต่างก็รู้ว่าดิษฐากรก็เคยแอบชอบสิรินดาเหมือนกัน

          ลมหายใจถูกพ่นออกจากจมูกสวย ถ้าเพื่อนเธอชอบคนที่แสนดีกับตัวเอง ป่านนี้คงมีความสุขไปแล้ว ไม่ต้องมานั่งเศร้าสร้อยเหงาหงอยแบบนี้

          แต่จะทำอย่างไรได้ คนเรามีความคิดความชอบต่างกัน

          “เอ่อ เราขอโทษนะไจ๋ เราไม่ได้ตั้งใจ” กีรติหน้าเสีย เธอหลงลืมไปเลยว่าการพูดแบบนั้นอาจจะทำร้ายจิตใจของสิรินดาได้

          “ไม่เป็นไรจ้ะ ไจ๋รู้ว่ามันคือความจริง” สิรินดาส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับยิ้มให้เพื่อนสนิท แม้จะมีความเจ็บปวดแทรกซึม ถึงเธอจะดูเหมือนคนไม่ฉลาดที่ไม่ยอมตัดใจเสียที แต่ก็อยู่ในโลกของความจริงเสมอ รู้ว่าใครที่ดีกับเธอมากกว่า   

          ทว่า...ใจดวงนี้มันรักดลวัฒน์ไปแล้ว

         

         

          “เสร็จสักทีนะ ไอ้พวกนั้นไปถึงร้านแล้ว” พาริยะบอกขณะรวบเอกสารสัมมนาวิชาการทั้งหมดในวันนี้ไว้ในมือ พลางเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือซ้ายของตน แล้วพบว่าเวลามันเลตไปมากแล้ว ที่จริงงานสัมมนาควรจะจบตั้งแต่สี่โมงเย็น แต่กลับลากยาวมาจนเกือบจะห้าโมงเย็น

          โชคดีที่สถานที่จัดสัมมนาในครั้งนี้อยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารกึ่งผับที่นัดเพื่อนเอาไว้ พวกเขาตั้งใจว่าจะซดเบียร์กันยันเช้า

          “จะแยกกันไป หรือมึงจะไปกับกู”         

          “ไปกับมึง ขี้เกียจขับรถ” คนพูดขยับตัวลุกขึ้น

          “กูจะขึ้นห้องก่อนนะ” พาริยะตั้งใจว่าจะขึ้นห้องไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าจัดทรงผมเสียหน่อย จะได้มีสาวๆ เหลียวมองบ้าง ไม่ให้น้อยหน้าดลวัฒน์ที่แค่แต่งธรรมดาก็เอาชนะเขาขาดลอยแล้ว

          “เดี๋ยวงีบรอแถวๆ นี้” ดลวัฒน์เอ่ย ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซฟาบริเวณล็อบบีของโรงแรม