บทที่ 3   สิ่งที่มองข้าม 03

ครู่หนึ่งพาริยะก็กลับลงมาจากห้องพักด้วยเสื้อเชิ้ตสีฟ้าตัวโปรด แล้วทั้งคู่ก็เดินไปยังลานจอดรถเพื่อออกเดินทางไปยังสถานที่นัดหมาย

          เมื่อเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงก็พบว่าเพื่อนมากันเยอะแล้ว ชายหนุ่มทั้งสองยกมือขึ้นขอโทษที่มาไม่ตรงเวลา แต่ก็ไม่มีใครขุ่นเคืองใจอะไร ต่างทักทายกันด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ก่อนพาริยะและดลวัฒน์จะตรงไปยังโต๊ะของตนเองที่ตอนนี้มีตัวตั้งตัวตีในการจัดงานนี้นั่งไขว่ห้างคอยอยู่แล้ว เรื่องสรรหากิจกรรมต้องยกให้คนนี้ ที่รับหน้าที่ทำมาตั้งแต่มัธยม

          “สบายดีไหมไอ้เสี่ย”

          “ดี” ไตรฉัตร หรือเสี่ยไตร ตอบพร้อมกับยกเบียร์แก้วที่สามขึ้นมาจิบ

          “รวยแล้วดิเสี่ย ได้ข่าวว่าร้านอาบอบนวดไปได้สวยเลย” พาริยะถามแล้วทิ้งก้นลงนั่งใกล้กับผู้ที่เพื่อนๆ ตั้งฉายาให้ว่าเสี่ย ด้วยความภูมิฐานของอีกฝ่ายและกิจการที่รับช่วงต่อมาจากครอบครัว

          “จะยิ่งดีถ้าได้เสี่ยกระเป๋าหนักอย่างพวกมึงไปใช้บริการ” ไตรฉัตรบอก และเขาพร้อมที่จะจัดเตรียมความหรรษาดีๆ ให้เพื่อน แม้ตนจะเพิ่งเข้ามาบริหารกิจการนี้ได้เมื่อประมาณหนึ่งปีก่อนในช่วงที่ครอบครัวเกิดวิกฤต แต่ก็สามารถทำให้มันกลับมามีกำไรได้อย่างรวดเร็ว

          “ยกเว้นมึงไอ้ดล ไม่ต้องไป” เสี่ยหนุ่มที่ตัดผมทรงดรอปคัตกล่าวต่อ พร้อมชี้มายังดลวัฒน์

          “ทำไมกูถึงไปไม่ได้” ดลวัฒน์ย่นคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อทุกคนไปได้ เขาก็ต้องไปได้   

          อีกอย่างช่วงเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขาก็เคยไปครั้งสองครั้งแล้ว ด้วยความอยากเปิดหูเปิดตาในโลกที่ยังไม่เคยพบเจอ

          “ก็กูสงสารน้องไจ๋ ไม่อยากให้มึงทำผิด” เพื่อนแต่งงานมีครอบครัวแล้ว เขาไม่อยากให้สถาบันครอบครัวต้องสั่นคลอน “แล้วพวกกูก็ขี้เกียจเสียเวลาทำบุญไปให้ แล้วมึงเองก็จะได้ไม่ต้องตกนรก ไปปีนต้นงิ้ว”

          พาริยะชอบใจ แอบเหยียดปากแล้วเสริมต่อ “มึงคงลืมไปไอ้เสี่ย ปกติไอ้ดลมันก็ทำให้น้องไจ๋เสียใจอยู่แล้ว ทำบุญสิบวัดมันก็ไม่มีทางได้ขึ้นสวรรค์หรอก”

          ดลวัฒน์แทบจะกลอกตาเป็นเลขแปดกับความเข้ากันของเพื่อนคู่นี้ แต่ทั้งสองก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ชอบจิกกัดเขาเป็นที่สุด ขาดเพื่อนตัวดีอีกคนที่ไม่ได้มาร่วมฉลองด้วย เพราะบินไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ

          ไม่อย่างนั้นเขาคงจะถูกรุมมากกว่านี้     

          “เข้าข้างเมียกูดีจังนะพวกมึงเนี่ย” ดลวัฒน์หางคิ้วกระตุกยิกๆ เวลามาเจอหน้ากันทีไร ไตรฉัตรและภูมิพัฒน์ก็มักจะถามถึงแต่สิรินดา 

          ทั้งพาริยะและไตรฉัตรต่างยักไหล่ ก่อนไตรฉัตรจะพูดออกมา “คนดีย่อมมีคนห่วงมากเป็นธรรมดา”

          ในสายตาพวกเขา ถึงแม้สิรินดาจะดูหัวอ่อนไปบ้าง แต่ก็เป็นคนดีแถมนิสัยยังน่ารักมากทีเดียว ทำให้พวกเขารู้สึกละอายหากจะชวนเพื่อนเถลไถล

          “แล้ววันนี้วันเกิดน้องไม่ใช่เหรอ” ไตรฉัตรนึกขึ้นได้ เพราะช่วงกลางวันตนเพิ่งเข้าไปอวยพรวันเกิดของสิรินดาผ่านไอจีมา

          ไม่กี่เสี้ยววินาทีคิ้วของไตรฉัตรก็ต้องเลิกสูงขึ้นข้างหนึ่ง

          “ทำไมมึงทำหน้าตาเหมือนไม่รู้แบบนั้น” ไตรฉัตรมองอย่างพิจารณา ก่อนความคิดบางอย่างจะเริ่มแตกยอดในสมอง “อย่าบอกนะว่ามึงจำไม่ได้”

          ดลวัฒน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพร้อมจิ้มเข้าไปในโลกโซเชียล ไม่กี่วินาทีเท่านั้นก็ต้องใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ตามด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ       

          “เหี้ย! มึงเป็นผัวประสาอะไรวะ” ไตรฉัตรก่นด่าพร้อมกับมองด้วยสายตาติเตียน

          ดลวัฒน์ไม่พูดอะไรตอบโต้

          “ก็มันไม่แคร์เขาไง แล้วคนที่มันแคร์ก็กำลังจะมา...” พาริยะพูดแทนด้วยน้ำเสียงแฝงความจริงจัง

          ประโยคนี้ทำให้เจ้าของกิจการอาบอบนวดดวงตาขยายกว้าง “ปรางกำลังจะกลับมาเหรอวะ” ต่อให้ไม่เอ่ยชื่อก็รู้ดีว่าใคร เพราะมีเพียงคนเดียวที่ดลวัฒน์เคยให้ความสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง

          ดนนภา หรือปราง เด็กหัวกะทิของรุ่น ไม่ว่าเรื่องเรียนหรือกิจกรรมก็สามารถทำได้ดีไปพร้อมๆ กัน สมัยนั้นเพื่อนๆ ต่างเชียร์ให้ดนนภาและดลวัฒน์เป็นแฟนกัน เพราะทั้งสองมีหลายอย่างที่เหมาะสมกัน ดลวัฒน์เองก็ปลื้มดนนภาเป็นอย่างมาก ทว่าอยู่มาวันหนึ่งหญิงสาวกลับลาออกแล้วไปเรียนต่อต่างประเทศแทน

          “ถามจริงเถอะว่ะไอ้ดล ป่านนี้มึงยังลืมรักแรกไม่ได้อีกเหรอ” ไตรฉัตรถาม สีหน้าของทุกคนที่ได้ยินเรื่องนี้เต็มไปด้วยความอยากรู้ ต่างหันมาเพื่อฟังคำตอบ

          ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบเท่านั้น ไตรฉัตรจึงเปลี่ยนเรื่องคุยหลังจากผ่านไปสักครู่ เพราะเห็นสายตาหลายคู่จ้องมองมา เขาไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่สะพัดกันไปแบบผิดๆ เพราะคงไม่ดีต่อชีวิตครอบครัวของเพื่อนแน่ และไม่อยากให้งานกร่อย       

          พอนั่งดื่มกันไปได้สักระยะ ดลวัฒน์ก็ปลีกตัวออกมาบริเวณดาดฟ้าของตึก ในมือถือแก้วออนเดอะร็อกมาด้วย สายตาของนายแพทย์หนุ่มมองขึ้นไปยังท้องฟ้าอันมืดมิด ก่อนละสายตาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงจุดไฟแช็ก

          แชะ!