บทที่ 3   สิ่งที่มองข้าม

“วันนี้มึงไม่มีเวรไม่ใช่เหรอ แล้วมาทำไมวะ” พาริยะถาม จำได้ว่าเพื่อนได้หยุดสองวัน แต่ทำไมถึงเข้ามานอนที่ห้องพักแพทย์แบบนี้

          เป็นเขาจะนอนอยู่บ้านให้หนำใจแบบข้ามวันไปเลย

          “ทำไมไม่อยู่บ้านกับน้องไจ๋ไหม นานๆ จะมีเวลาอยู่ด้วยกัน”

          “ถ้าบ้านมันน่าอยู่ กูจะมาเหรอ”

          “พูดอะไรระวังลุงติเขามาได้ยินบ้าง”

          “แล้วชีวิตกูต้องมีแต่น้องพวกมึงเหรอ กูก็มีสังคม”

          “สังคมน่ะมึงมีได้ แต่มึงก็ต้องมีเมียด้วยไหม แล้วเมื่อวานมึงก็ทิ้งน้องมา”

          “แล้วไง กูก็ควรหาความสุขให้ตัวเองบ้างปะ”

          “มึงพูดเหมือนการที่อยู่กับน้อง ชีวิตมึงไม่มีความสุขเลย”

          “แล้วมึงเห็นกูมีไหม ความสุขอะ” จะสุขได้อย่างไร...ถ้าในชีวิตคู่มันมีคำว่าหักหลังมารวมอยู่ด้วย

          “ดล กูถามจริงนะ ที่มึงเป็นแบบนี้เพราะปรางหรือเปล่า” พาริยะพูดเสียงแผ่วลง เพราะกลัวว่าจะมีใครมาได้ยินแล้วเอาไปลือกันแบบผิดๆ สุดท้ายมันก็อาจจะกระเด็นไปเข้าหูของสุนิติหรือสิรินดาและคงทำให้หญิงสาวคิดมากน่าดู แค่ทุกวันนี้ต้องมารับมือกับความประสาทแดกของเพื่อนตัวดีก็เหนื่อยมากแล้ว   

          “มึงยังรอปรางหรือวะ”

          “แล้วถ้ากูรอ มันผิดตรงไหน” ดลวัฒน์ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยท่าทีจริงจัง

          “ถามมาได้ มันผิดตรงที่มึงเป็นสามีน้องไจ๋ไง กูขอล่ะ อย่าให้กูต้องเห็นเพื่อนตัวเองตกลงไปในกระทะทองแดงเลยว่ะ” พาริยะอยากเตือนสติ

          ทว่าดลวัฒน์ยังคงมีใบหน้าบึ้งตึง เขามาที่นี่เพราะอยากพัก ไม่ใช่อยากมาฟังใครบ่นอะไร ก่อนตัดสินใจทำบางสิ่ง

          “มึงจะไปไหนดล เรายังคุยกันไม่จบ” พาริยะร้องเรียกเมื่อเห็นเพื่อนตัวดีจะเดินหนีกันไป แล้วก็ได้แต่มองตามอย่างหนักใจ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าสุดท้ายแล้วเพื่อนจะมีสติพอที่จะไม่ทำเรื่องผิดศีลธรรม

บทที่ 3  

สิ่งที่มองข้าม

         

          “ปลายสัปดาห์นี้ พี่ต้องไปต่างจังหวัด” ดลวัฒน์บอกแก่ภรรยาสาวหลังเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาสะบัดผมที่เปียกชื้นแรงๆ สองสามที ก่อนโยนผ้าขนหนูผืนเล็กที่ใช้แล้วลงไปในตะกร้า ในแต่ละวันเขาต้องเสี่ยงต่อการสัมผัสเชื้อโรคทำให้เคร่งครัดเรื่องการสระผมเป็นพิเศษ       

          “พี่มีประชุมวิชาการ แล้วก็พวกไอ้ไตรนัดเจอในงานเลี้ยงรุ่นต่อ” ชายหนุ่มบอกต่อโดยไม่ได้สนใจว่าคนรับสารนั้นจะมีอากัปกิริยาใด

          “วันไหนหรือคะ” สิรินดาเอ่ยถาม

          “ศุกร์เสาร์อาทิตย์” ชายหนุ่มตอบพร้อมเดินมุ่งไปที่เตียงนอน เพราะตอนนี้เขาอยากหัวถึงหมอนจะแย่อยู่แล้ว วันนี้เขารู้สึกเหนื่อยเหมือนร่างจะพัง

          สิรินดาเงียบไป ไม่ได้มีคำขานรับใดๆ ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ ยิ่งเห็นสายตาของเธอจับจ้องไปที่ปฏิทินบนโต๊ะข้างเตียง เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

          “ทำไม สามวันนั้นมันมีอะไร” ชายหนุ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

หญิงสาวเงยหน้ามาสบตากัน ก่อนรู้สึกหน่วงไปทั้งหัวใจ นัยน์ตาที่เคยเปล่งประกายสดใสพลันหม่นแสงลง เพราะเห็นชัดว่า...คนเป็นสามีนั้นไม่ล่วงรู้ถึงความสำคัญของมัน

          ทว่าเพียงครู่เดียวดวงหน้านวลก็ส่ายไปมาพร้อมกับฝืนยิ้ม “เปล่าหรอกค่ะ พี่ดลไปสามวันนะคะ เดี๋ยวไจ๋จัดกระเป๋าให้” พูดจบสิรินดาก็หมุนตัวไปที่ตู้เสื้อผ้าดิไซน์ทันสมัย

           “เธอแน่ใจนะ?” ดลวัฒน์เลิกคิ้ว

           “ค่ะ” หญิงสาวขานรับ พร้อมบอกตัวเองให้คิดบวกเข้าไว้ เขาเป็นหมอ มีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบมากมาย ขนาดวันเกิดตัวเองบางปีเขายังหลงลืม นับประสาอะไรกับวันเกิดของเธอ

          ความจริงแล้ว ในสามวันนั้น มีวันหนึ่งที่เป็นวันเกิดของเธอ

           สิรินดาสลัดความคิดที่ทำให้จิตใจว้าวุ่นออกจากสมอง แล้วเริ่มจัดเตรียมสัมภาระให้

         

          เมื่อถึงวันที่ดลวัฒน์ต้องเดินทางไปประชุมวิชาการ ชายหนุ่มก็เลือกจะขับรถไปด้วยตนเองและเลือกออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่

          สิรินดาเองก็ตื่นมาเช็กข้าวของดูความเรียบร้อยให้ ก่อนจะเข้าไปสวมกอดสามี

          “อย่าทำตัวเป็นเด็ก พี่ไปไม่กี่วันเอง แล้วเธอก็รู้นี่ว่าพี่ไม่ชอบให้ทำแบบนี้” หมอหนุ่มดันร่างของภรรยาออก ก่อนตีหน้าดุใส่ อยู่กันมาสามปี สิรินดาไม่รู้เลยหรือว่าเขาไม่ชอบให้มาสกินชิปนอกบ้าน

          “ขับรถดีๆ นะคะ”

          “ครับ” ดลวัฒน์ตอบสั้นๆ แล้วเดินไปขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันมาร่ำลาให้สิรินดาชื่นใจบ้าง

          วันเวลาล่วงเลยไป จากวันศุกร์เข้าสู่เช้าวันเสาร์ สิรินดาตื่นมาเตรียมกับข้าวเพื่อใส่บาตรตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมด้วยช่อดอกกล้วยไม้ รอจนถึงประมาณหกโมงครึ่งพระสองรูปก็มาถึงหน้าบ้าน หญิงสาวนิมนต์ท่านก่อนจะนำของที่จัดเตรียมไว้ใส่บาตร ก่อนจะถอยออกมานั่งลงกรวดน้ำ อุทิศส่วนบุญส่วนกุศล

          บุคคลแรกที่เธอนึกถึงคือมารดาผู้มีบุญคุณล้นพ้น พลันบังเกิดความคิดถึงขึ้นมา ช่างน่าเศร้าที่เธอจำเรื่องราวเกี่ยวกับท่านแทบไม่ได้เลย เพราะท่านจากไปตั้งแต่เธออายุได้เพียงสองขวบ

          บุคคลต่อมาที่อุทิศให้ก็เป็นเครือญาติ รวมถึงบิดาของสามีด้วย

          หลังจากกลับเข้าบ้านมา สิรินดาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู อยากรู้ว่ามีการติดต่อมาจากดลวัฒน์บ้างหรือไม่ ทว่าก็ต้องผิดหวังเมื่ออีกฝ่ายเงียบหายไปเลย     

          แม้จะเข้าสู่วันที่สองแล้ว เธอเก็บความน้อยใจนี้ไว้แล้วเริ่มเก็บกวาดครัวให้สะอาด ก่อนจะขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด ตั้งใจว่าวันนี้จะไปหาผู้เป็นพ่อ ไม่ลืมทำอาหารเมนูโปรดของท่านอย่างใบเหลียงต้มกะทิไว้ด้วย  

          หญิงสาวมาถึงโรงพยาบาลในเวลาก่อนเที่ยงพอดี เธอแอบเช็กกับเลขาฯ ของพ่อแล้วว่าท่านว่าง ไม่มีตารางงานผ่าตัดหรือมีนัดสำคัญใดๆ

          “คิดถึงพ่อจังค่ะ” สิรินดาเอ่ยทันทีที่เข้ามาในห้องทำงานของสุนิติ ก่อนสวมกอดคนสูงวัยแน่นๆ พ่อของเธอนอกจากเป็นหมอฝีมือเยี่ยมแล้ว ยังดำรงตำแหน่งผู้บริหาร มีสัดส่วนหุ้นใกล้เคียงกับธิตา

          สุนิติยิ้มพลางกอดตอบลูกสาว ปกติแล้วในเดือนหนึ่งๆ ลูกสาวจะแวะมาหากันที่บ้านอย่างน้อยหนึ่งครั้งเสมอ ทว่าน้อยครั้งที่จะมาหากันที่นี่ ด้วยเพราะเกิดเรื่องซุบซิบนินทาของการแต่งงาน สิรินดาจึงไม่ค่อยมาที่นี่นัก เพราะไม่อยากให้ภาพลักษณ์ของเขาเสียหาย

          “ไจ๋ทำกับข้าวมาให้ด้วยนะคะ” หญิงสาวยกกล่องข้าวให้ดู

          “งั้นก็ทานพร้อมพ่อ” สุนิติรู้ว่าวันนี้คือวันเกิดของลูกสาว และรู้ด้วยว่าลูกเขยไปงานวิชาการ จึงไม่อยากให้ลูกสาวต้องเหงา

          “ค่ะ วันนี้ไจ๋จะอยู่กับพ่อทั้งวันเลยค่ะ” หญิงสาววางกล่องข้าวลงบนโต๊ะใกล้กับโซฟา ก่อนปรายตามองเอกสารกองโตที่อยู่ต่อหน้า

          “ไจ๋เป็นลูกไม่ดีเลย ปล่อยให้พ่อต้องเหนื่อยแบบนี้” นัยน์ตาของสิรินดาฉายแววรู้สึกผิด หัวใจหดลีบลง “ไจ๋ขอโทษนะคะที่เดินตามเส้นทางที่พ่อหวังไม่ได้”