บทที่ 3   สิ่งที่มองข้าม 04

แชะ!

          เพื่อนสนิทหมายเลขหนึ่งอย่างพาริยะคาบบุหรี่ไว้ในปาก ก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมาเป็นทางยาว เขารู้ว่ามันเป็นสิ่งไม่ดี แต่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเกิดอยากรู้อยากลองมากไปหน่อย จนทำให้เสพติดมันไปแล้ว เมื่อเห็นว่าดลวัฒน์มองมาที่ตนก็ยื่นซองบุหรี่ให้อีกฝ่าย

          “กูไม่สูบแล้ว มึงจำไม่ได้แล้ว?”

          พาริยะยืนสูบบุหรี่เงียบๆ โดยไม่ได้พูดอะไรเกือบห้านาที ก่อนโยนบุหรี่ลงพื้นและใช้เท้าบี้มันจนดับ จากนั้นหันกลับไปนั่งหมิ่นเหม่ที่ขอบระเบียง

          “ถ้ามึงกลับตอนนี้ก็ยังทันนะดล”

          เวลานี้เพิ่งจะสองทุ่มเท่านั้น จากชะอำไปกรุงเทพฯ ใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงนิดๆ แถมอีกฝ่ายเป็นคนตีนผีอยู่แล้ว หากกลับไปตั้งแต่ตอนนี้อย่างไรก็ทันไปอยู่กับภรรยาตัวเองในคืนวันเกิดอย่างแน่นอน

          “น้องไจ๋คงรอมึงอยู่”

          “มันก็แค่วันธรรมดาปะ กูต้องให้ความสำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง” ดลวัฒน์ถามเสียงสูง แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ทุกวันนี้เขาก็ยุ่งอยู่กับงานจนร่างแทบพังแล้ว ยังต้องมานั่งสนใจวันพวกนี้อีกหรือ ขนาดวันเกิดตัวเองเขายังไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันเลย

          “อาจจะธรรมดาสำหรับมึง แต่สำหรับน้องไจ๋ล่ะ มึงคิดในมุมเขาบ้างหรือเปล่า”      

          พาริยะสวนไปเรียบๆ เหนื่อยใจกับความคิดของคนที่สูงไล่เลี่ยกัน คนเราอยู่ด้วยกันก็ควรใส่ใจคนรอบข้างด้วย ทว่าท่าทีของดลวัฒน์กลับไม่ได้เปลี่ยนแปลง เสมือนว่าคำพูดที่ผ่านมานั้นไม่สามารถเล่นงานจิตสำนึกของเพื่อนตัวดีได้

          “กี่ปีแล้ว ที่มึงลืมวันเกิดน้องไจ๋”

          ปีที่แล้วก็ไม่ต่างกันหรอก เพราะเพื่อนดันเสือกเลือกรับคิวผ่าตัดในวันเกิดเมียตัวเอง

          แถมยังสลบเหมือดข้ามวัน จนสุดท้ายก็ไม่ได้ฉลองวันเกิดด้วยกัน

          “กูต้องจำวันเกิดของทุกคนรอบตัวกูได้หรือไง” ดลวัฒน์ถามกลับเสียงเข้ม นัยน์ตาฉายแววหงุดหงิด สาเหตุที่เขาหนีมายืนบนดาดฟ้าก็เพราะเบื่อสายตาตำหนิติเตียนของไอ้เพื่อนตัวดีคนนี้ ทว่าพาริยะก็ยังตามมาก่อกวนอารมณ์ไม่เลิก

          “แต่นั่นเมียมึงไหมดล”

          ดลวัฒน์เถียงเพื่อนไม่ออก

          “จะโกรธเหี้ยอะไรก็เอาแต่พอดี ไหนๆ มึงก็ยังไม่ได้ตัดสินใจจะหย่าตอนนี้ ก็ช่วยทำดีกับน้องไจ๋บ้างเถอะว่ะ” พาริยะกล่าวเชิงขอร้อง ด้วยนึกสงสารสิรินดา   

          “สงสารมากทีหลังก็มาแต่งแทนกูสิ”

          “เหอะ! ทำปากดีไป มึงรู้ดีว่าใครอยากแต่งแทนมึง บอกเลยถ้าย้อนเวลาได้ กูจะยุให้น้องไจ๋เลือกพี่ชายมึงแทน” พาริยะพูดแทงใจดำ “หรือจะให้กูยุตอนนี้เลยก็ได้นะ”

          คนฟังกำมือแน่นจนได้ยินเสียงดังกร๊อบ พลางมองมาด้วยสายตาโกรธสุดขีด ทว่าพาริยะกลับยักไหล่ไม่แยแส แล้วเดินไวๆ ไปจากตรงนี้ บางครั้งได้ตอกกลับจนเพื่อนจนมุมบ้างก็ทำให้เขารู้สึกดีและสะใจได้เหมือนกัน

         

          “ไปอบรมมันมา?” ไตรฉัตรถามทันทีที่พาริยะกลับมาประจำที่ พวกเขาสี่คนเวลาใครมีปัญหาหรือมีใครเดินออกนอกลู่นอกทางชนิดที่มีแต่ผลเสีย ก็มักจะเป็นพาริยะที่มีสติก่อนใครและคอยเตือนเพื่อนๆ

          เขาเองก็เคยไม่อยากมารับช่วงต่อกิจการที่บ้าน เพราะชอบการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์มากกว่า จนเอาแต่หนีลูกเดียว พาริยะก็พูดจนเขาคิดได้ เพื่อนบอกว่าถ้าไม่ชอบจุดไหนก็แค่ปรับจุดนั้น ค่อยๆ ปรับ ค่อยๆ แก้ไขมันไปทีละเล็กละน้อย ให้มันออกมาในแบบฉบับที่เขาอยากให้เป็น

          ที่สำคัญธุรกิจนี้มันคือธุรกิจที่ส่งเสียให้เขาเรียนจนจบและกลายมาเป็นเสี่ยไตรเหมือนทุกวันนี้

          พาริยะพยักหน้าตอบก่อนจะยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่มดับกระหาย

          “แล้วมันคิดได้ไหม”

          “มึงคิดว่าไง” พาริยะถามกลับ

          ไตรฉัตรเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “หัวมันยังแข็งไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ” สีหน้าของคนที่ตนสนทนาด้วยบ่งบอกว่าภารกิจไม่ได้ลุล่วงไปด้วยดี และมันก็ไม่ได้ผิดไปจากที่เขาคาดการณ์ไว้สักเท่าไร

          เมื่อได้รับการยืนยัน ไตรฉัตรก็ส่ายศีรษะสองสามที ดลวัฒน์คือตัวตึงเรื่องความหัวแข็งของกลุ่มจริงๆ รักษามาตรฐานเรื่องนี้ได้อย่างดีเยี่ยม “โคตรตายยากเลยว่ะ มาโน่นละ”

          ดลวัฒน์เดินกลับมานั่งที่โต๊ะ ก่อนจะรินบรั่นดีลงแก้วแล้วกระดกหมดในรวดเดียว