บทที่  4 สั่งการ  03

ในช่วงบ่าย ดลวัฒน์เดินเข้ามาภายในห้องอาหารของทางโรงพยาบาลที่มีคนเข้ามาใช้บริการบางตา ก่อนจะสั่งข้าวราดแกงง่ายๆ เพื่อความสะดวกและรวดเร็ว ทว่ายังไม่ได้ตักข้าวเข้าปากก็มีคนเลื่อนเก้าอี้อีกตัวมานั่งด้วย

          “หมายความว่ายังไง” คนถามโชว์หน้าจอโทรศัพท์มือถือให้คนตรงหน้าดู

          ชายหนุ่มเหลือบมองภาพนั้นแล้วเอ่ยบอกไปอย่างไม่ใส่ใจ “มึงบอกให้กูทำดี กูก็ทำให้ตามมึงขอ จะมาบ่นเหี้ยอะไรอีก”

          “ทำดี ด้วยการบอกเขาว่าคนที่จำได้คือพวกกู?”

          สิรินดาโพสต์รูปว่าได้ของขวัญก็จริง แต่คนที่หญิงสาวขอบคุณ มันไม่ได้มีแค่ไอ้เพื่อนตัวดีของเขา มันมีรายชื่อของพวกเขาอยู่ด้วย

          ซึ่งมันตีความได้อยู่ทางเดียว

          “มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบโกหก” ก็เขาจำไม่ได้จริงๆ จะให้ไปโกหกว่าจำได้ไปเพื่ออะไรกัน 

          “ไม่อยากโกหก?”        

          “อืม”   

          “คนเหี้ยอย่างมึง โกหกอีกสักครั้งก็ไม่เป็นห่าอะไรหรอก เพราะยังไงมึงก็ตกนรกอยู่แล้ว” พาริยะว่า เพื่อนเขาทำตัวร้ายกาจกับสิรินดาไว้ขนาดนี้ คงจะได้ขึ้นสวรรค์หรอก

          “ถามจริงเถอะว่ะ มึงจะใส่ใจน้องไจ๋บ้าง มันจะตายหรือไง เมื่อก่อนกูก็ไม่เห็นว่ามึงจะใจดำขนาดนี้” เขาละอยากจะแหวกอกเพื่อนออกมาดูว่าหัวใจของมันทำด้วยอะไร

          จำได้ว่าตอนที่ยังไม่ได้แต่งงานกันดลวัฒน์ก็คอยดูแลหญิงสาวอย่างดี ด้วยทั้งสองครอบครัวรู้จักกันมาเป็นสิบปี ถึงแม้ว่าดลวัฒน์จะเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบพูดเรื่องความรู้สึก แต่เมื่อก่อนเพื่อนก็ยังแสดงออกด้านความรู้สึกด้วยการกระทำหลายๆ อย่างมากกว่านี้

          ดลวัฒน์ตักข้าวเข้าปากต่อ ไม่สนใจคำพูด

          แต่สักพักชายหนุ่มก็เริ่มหน้าบึ้งที่ความเงียบไม่ได้ผล แทนที่เพื่อนจะสงบปากสงบคำกลับยังจ้อไม่หยุด ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายหันไปให้ความสำคัญกับใครอีกคน

          “อ้าวเฮีย สวัสดีครับ” พาริยะยกมือขึ้นไหว้คนที่เป็นทั้งรุ่นพี่และญาติ อีกทั้งยังเคยเป็นอาจารย์ติวหนังสือให้กับตนเอง

          คนถูกทักพยักหน้ารับคำแล้วหย่อนก้นนั่งลงที่เก้าอี้ตัวถัดมาของโต๊ะตัวข้างๆ ก่อนจะหยิบกล่องอาหารที่ไปอุ่นร้อนมาแล้วออกจากกระเป๋าผ้า

          “อาซ้อทำให้ทุกวันเลยหรือครับเฮีย” พาริยะชวนคุณหมอสูตินรีแพทย์สุดฮอตของโรงพยาบาลคุย แม้อีกฝ่ายจะแต่งงานจนมีลูกชายแล้วถึงสามคน แต่ความฮอตของพีรวิชญ์ก็ไม่ได้ลดลงเลย ยังมีนางพยาบาลหน้าใหม่คอยส่งยิ้มให้ไม่ขาด

          “อืม” พีรวิชญ์ขานรับสั้นๆ แล้วเหล่มองเพื่อนร่วมโต๊ะของญาติตน คิดว่าพอรู้ถึงสาเหตุของการตั้งคำถามมากมาย คงไม่พ้นเรื่องของดลวัฒน์กับภรรยา ใครบ้างจะไม่รู้เรื่องหลานเจ้าของโรงพยาบาลกับลูกของหุ้นส่วน

          “เฮีย ผมขอถามหน่อย เฮียเคยเบื่ออาหารที่อาซ้อทำมาให้บ้างไหมครับ” พาริยะถามด้วยความอยากรู้เป็นที่สุด

           “ทำไมต้องเบื่อ เขาอุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำให้ฉันทั้งที่เขาก็เหนื่อยทั้งกับลูกกับงานบ้านมากแล้ว” เขารู้ว่าปริยฉัตรรักเขามากถึงยังยอมตื่นเช้ามาทำให้ ใครจะกล้าเบื่อของที่ภรรยาสุดที่รักทำ

          ที่สำคัญปริยฉัตรก็สรรหาเมนูทำให้อย่างหลากหลาย เขาไม่มีทางเบื่อได้หรอก

          “ฉันหรือเปล่าที่ต้องเกรงใจเขาและรักเขาให้มาก”

          คนที่ได้คำตอบก็พยักพเยิดเห็นด้วย ก่อนส่งสายตาขอบคุณในคำตอบนั้น และเชื่อว่าพี่ชายคงรู้ถึงสาเหตุที่เขาถาม

          “เฮียทานเลยครับ ผมไม่กวนแล้ว”

          สิ้นคำพาริยะก็ดึงสายตากลับมามองดลวัฒน์แล้วเอ่ยถามพร้อมกับยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “น้องไจ๋ไม่ต่างจากอาซ้อเลยสักนิด มึงว่าไหม” สิรินดาเองก็ทำกับข้าวให้ดลวัฒน์เป็นประจำเหมือนกัน เพียงแต่เพื่อนเขากลับกินบ้างไม่กินบ้าง บางวันก็หิ้วไปให้พยาบาลในวอร์ด

          โชคดีที่ไม่มีใครเอาเรื่องนี้ไปบอกคนทำ ไม่อย่างนั้นสิรินดาคงจะน้อยใจน่าดู

          ดลวัฒน์วางช้อนลงแล้วก็ถามสวนไปบ้าง “เรื่องชาวบ้านคืองานหลักของมึงเหรอ”

          “ก็ใช่” พาริยะลอยหน้าลอยตาตอบ เขาไม่ได้คิดเข้าไปยุ่งเรื่องของทุกคน จะสนใจเฉพาะเรื่องคนรอบข้างที่สำคัญเท่านั้น เพราะเขาเคยเห็นพี่ชายของตัวเองที่เกือบจะสูญเสียคนรักเป็นตัวอย่าง จึงไม่อยากให้คนที่เขาเป็นห่วงต้องประสบเหตุการณ์เช่นนั้น

          ดลวัฒน์กลอกตาขึ้นฟ้า แล้วคว้ากาแฟแก้วที่สองของวันขึ้นมาดูดด้วยท่าทีเฉยเมย ในเมื่อพาริยะกวนใส่ เขาก็จะกวนกลับเช่นกัน ให้มันรู้ไปว่าใครจะชนะ