บทที่  4 สั่งการ  02

“สงสารลุงติที่ทำงานหนักบ้าง เขาไม่ได้หาเงินมาเพื่อให้เธอผลาญเล่น” ประโยคนี้ยิ่งทำให้สีหน้าคนฟังเศร้าสลด แต่มันเพราะสาเหตุนี้เธอถึงอยากทำมัน

          ท่าทีที่นิ่งเงียบนั้นทำให้ดลวัฒน์ยิ่งหงุดหงิด สายตาคมเข้มราวกับมีเปลวไฟร้อนแรงแผ่กระจาย ไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้ถึงมีแต่คนทำให้เขาอารมณ์ไม่ดี ชายหนุ่มตั้งใจจะเดินถอยห่าง แต่สุดท้ายก็หยุดเท้าไว้หลังจากเดินไปได้เพียงสามสี่ก้าว ก่อนจะย้ำเตือน

          “แล้วถ้าเธอยังดื้อดึงจะทำ แล้วเกิดพลาดอีก อย่าหวังว่าพี่จะให้ความช่วยเหลือเธออีก” พูดจบดลวัฒน์ก็เดินขึ้นข้างบนไปด้วยท่าทีหัวเสีย ก่อนจะไปนอนแช่น้ำอุ่นเพื่อดับความร้อนระอุในใจ

          ชายหนุ่มใช้เวลาอาบน้ำอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง เมื่อออกมาก็พบว่าตัวการสำคัญที่ทำให้ปั่นป่วนยังไม่ยอมขึ้นมา ทำให้ต้องกระแทกลมหายใจแรงๆ ด้วยคิดว่าหญิงสาวคงจะเรียกร้องความสนใจ

          แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย เพราะสาเหตุที่หญิงสาวยังไม่ขึ้นมายังห้องนอนเป็นเพราะเจ้าหล่อนกำลังคิดวิธีประนีประนอม หาเหตุผลให้สามีอ่อนลงและเห็นด้วยไปกับตน การที่เธออยากจะริเริ่มทำธุรกิจเป็นของตัวเอง ก็เพราะอยากทำให้พ่อภูมิใจและหายห่วง

          เธออยากมีอาชีพ อยากให้ผู้เป็นพ่อสามารถเอาไปบอกกับใครต่อใครได้ว่าลูกสาวทำธุรกิจอะไร ไม่ใช่แค่เป็นแม่บ้านให้สามี ถึงแม้ว่าเงินทองที่พ่อเธอมีจะมากมายก็ตาม

สิรินดาหลับตาลง พยายามฝังกลบความรู้สึกปวดหนึบให้จางหายก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น      

          จังหวะที่ชายหนุ่มดึงกางเกงตัวโปรดออกมาจากราวแขวน ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก ดลวัฒน์ชะงักไป อารามตกใจเล็กๆ เมื่อเห็นประกายความเศร้าปนความเจ็บปวดในแววตาคู่นั้น

          ดลวัฒน์ดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้มก่อนจะดึงสายตากลับ จากนั้นก็สวมใส่กางเกงแล้วไปนอนบนเตียงตามปกติ ขณะที่สิรินดาเองก็เดินมานอนบนเตียงข้างกัน ก่อนที่แสงไฟในห้องจะถูกดับลง

          หญิงสาวพยายามข่มใจให้หลับ แต่ทำอย่างไรก็ยังหลับไม่ลง ครั้นพลิกตัวไปด้านซ้ายก็เห็นว่าสามีหันหลังให้กัน

          สิรินดารู้ว่าตัวเองไม่ได้มีคุณสมบัติอะไรไปเทียบกับสามี เธอก็แค่เด็กเรียนไม่เก่ง ไม่ใช่คนสวยเลิศเลออะไร เป็นแค่ผู้หญิงหน้าตาออกจะธรรมดา มีดีแค่พ่อรวย ที่สำคัญยังเคยทำผิดต่อเขา

          หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตอนนั้นเธอเลือกอีกหนทางหนึ่ง ไม่เดินหน้าจนได้เป็นภรรยาของเขา ปล่อยให้ดลวัฒน์ได้จัดการด้วยตัวเอง ชีวิตของเธอและเขาจะมีความสุขมากกว่านี้หรือเปล่า

          ส่วนดลวัฒน์กำลังจมอยู่กับความคิดตนเอง ใจไม่เป็นสุข ด้วยรู้ว่าก่อนหน้านี้พูดแรงไป

          ครู่หนึ่งเขาก็ต้องพลิกตัวไปมอง เมื่อรับรู้ได้ว่าหญิงสาวก้าวลงจากเตียง

          “จะไปไหน” ดลวัฒน์ถามพร้อมกับยื่นมือไปเปิดสวิตช์ไฟ แล้วพบว่าร่างเล็กกำลังจะตรงไปยังประตูห้อง

          “ไจ๋นอนไม่หลับ ไจ๋ว่าจะไปนอนห้องอื่น” หญิงสาวหันมาตอบ เธอคงได้นอนพลิกตัวไปมาทั้งคืนแน่ เพราะมีเรื่องให้คิดไม่ตก “ไจ๋ไม่อยากทำให้พี่ดลนอนไม่หลับไปกับไจ๋ด้วย"

          “ใครสั่ง พี่สั่งหรือไง”ดลวัฒน์เอ่ยถามเสียงดุและห้าวห้วน “พี่บอกใช่ไหมว่านอนไม่หลับเพราะเธอ” ไม่เข้าใจว่าทำไมสิรินดาชอบคิดแทนเสมอ

          “เปล่าค่ะ แต่ไจ๋” ทั้งที่หญิงสาวกำลังอธิบายเพื่อให้เข้าใจกันได้ถูก แต่ดลวัฒน์กลับไม่ยอมฟัง

          “งั้นจะสร้างเรื่องทำไม หรือคิดจะไปฟ้องย่าพี่อีก”

           เมื่อถูกต่อว่า หญิงสาวก็เม้มปากแทบจะเป็นเส้นตรง ทำไมความหวังดีของเธอถึงถูกมองในแง่ร้ายไปเสียทุกครั้ง

          “รีบกลับมานอนซะ พี่ง่วงจะตายห่าอยู่แล้ว” ชายหนุ่มสั่งทั้งทางวาจาและสายตา “หรือจะให้พี่ต้องลุกไปอุ้มเธอกลับมา”

           หญิงสาวยอมเดินกลับมาทิ้งตัวลงนอน เพราะไม่อยากจะมีเรื่องให้ขุ่นเคืองใจกันเพิ่ม

          กระนั้นสิรินดาก็ยังคงลืมตาในความมืด หัวสมองครุ่นคิดที่จะหาทางแก้ไข ขณะเดียวกันดลวัฒน์ที่หลับตาลงไปแล้ว         

           อยู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจอย่างหงุดหงิด

          เพราะคำพูดของไอ้พวกเพื่อนตัวดีลอยมาในหัวไม่หยุด

          ไหนจะสีหน้าที่ต่อว่าอีก จนสุดท้ายดลวัฒน์ก็ขยับตัวลุกขึ้น ก่อนจะปล่อยวาจาหนึ่ง

          “ของขวัญวันเกิดเธอ อยู่ที่ลิ้นชักหัวเตียง”

          สิรินดาที่ได้ฟังก็ถามด้วยความประหลาดใจ “พี่ดลจำวันเกิดไจ๋ได้ด้วยหรือคะ” หัวใจเริ่มฟูฟ่อง แต่คำตอบที่ได้รับมาก็ทำให้ร่างระหงชาหนึบในทันที

          “เปล่า ไอ้พวกนั้นมันเตือนพี่” คนถูกถามเอ่ยไปตามจริง ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของคนข้างกายเลยสักนิด “เธอก็รู้ว่าพี่จำเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยได้ ขอโทษด้วยแล้วกัน"

          สิรินดาชะงัก ก่อนจะยิ้มเศร้า ซึ่งเธอทราบดีว่าพวกนั้นที่ดลวัฒน์หมายถึงคือใคร คงไม่พ้นพาริยะ ไตรฉัตร และภูมิพัฒน์ กลุ่มเพื่อนสนิทของเขา

          “ยังไงก็ขอบคุณนะคะพี่ดล” น้ำเสียงของคนที่ได้รับของขวัญไม่มีความดีใจอยู่เลยสักนิด คงเพราะไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี สามีก็ลืมวันเกิดเธอเสมอต้นเสมอปลาย