บทที่  4 สั่งการ  04

เมื่อนาฬิกาบอกเวลาหกโมงครึ่ง ก็หมดเวรการทำงานของดลวัฒน์สำหรับวันนี้ หมอหนุ่มกำลังจะก้าวออกไปจากตึกที่ตนเองทำงานอยู่  แต่ทว่าเสียงข้อความจากแอปพลิเคชันหนึ่งก็ดังขึ้นเรียกความสนใจได้เป็นอย่างดี

          เห็นข้อความที่ถูกส่งมาดลวัฒน์ก็ต้องถอนลมหายใจใส่

          ‘ไจ๋รออยู่ลานจอดรถนะคะ’

          ทำไมเด็กนี่ชอบก่อเรื่องให้วุ่นวาย แล้วเขาขอให้มารับหรือไงกัน   

          ดลวัฒน์เดินมายังจุดนัดหมาย ก่อนจะเห็นรถมินิคูเปอร์สีน้ำตาลจอดรออยู่ ชายหนุ่มเดินไปยังฝั่งคนขับ ก่อนกระจกจะถูกเลื่อนลง

          ดลวัฒน์ก็บอกน้ำเสียงกระด้างทันที “พี่ก็บอกแล้วไงว่าพี่กลับเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้เธอมารับ ทำไมเธอต้องชอบทำให้วุ่นวาย”

          “ไจ๋ขอโทษค่ะ แต่ไจ๋เป็นห่วงพี่ดลค่ะ” สิรินดาตอบด้วยคำเดิมๆ เสมอมา เธอกลัวเขาเหนื่อยเกินไป ก็เพราะสามีทำงานติดต่อกันมาสามสิบหกชั่วโมงแล้ว เธอกลัวว่าถ้าหากเขาต้องฝ่ารถติดเพื่อไปให้ถึงบ้านอีก กลัวว่าเขาจะขับไม่ไหวแล้วอาจจะเกิดเรื่องร้ายได้       

          แม้จะถูกดุ หญิงสาวก็ยังพยายามยิ้ม “ขอไจ๋ทำเถอะนะคะ แค่บางครั้งเองค่ะ” ที่สำคัญมันก็ไม่ได้เกินกำลังที่เธอจะทำให้

          “ใครกันแน่ที่น่าห่วง ลงมาซะ พี่จะขับให้เอง” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม หลังจากสลับตำแหน่งกันเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ดึงสายตาไปมองความเรียบร้อยฝั่งข้างคนขับ ก่อนจะหันไปสตาร์ตเครื่องยนต์

          “เราจะไปไหนคะ” หญิงสาวเอ่ยถามหลังเห็นเขาเลี้ยวรถไปคนละฝั่งกับทางกลับบ้าน

          “กินข้าว”

          “ไจ๋ขอโทษนะคะ ที่จริงไจ๋น่าจะติดแซนด์วิชมาให้พี่ดลด้วย”

          “เธอต้องทำเหมือนมันเป็นเรื่องใหญ่ให้ได้ทุกครั้งหรือไง” คุณหมอหนุ่มส่ายหน้าเมื่อเห็นว่าผู้เป็นภรรยาทำสีหน้าอย่างไร “พี่หิวพี่ก็หากินเองได้”

          หญิงสาวยิ้มบางๆ เธอรู้ว่าเขาทำได้ เพียงแค่เธอเองก็อยากทำหน้าที่ของภรรยาที่ดูแลสามีได้แบบไม่ขาดตกบกพร่อง

          “แล้วพรุ่งนี้อยากทานอะไรคะ เดี๋ยวไจ๋จะทำไว้ให้ค่ะ เอาแกงไตปลาไหมคะ” หญิงสาวรู้ว่าเขาชอบกินเผ็ด จึงเสนอเมนูนี้และรู้ด้วยว่ามันคือของโปรดของเขาอย่างหนึ่ง

          “อย่าก่อเรื่อง”

          เพราะสิรินดากินเผ็ดไม่ได้เลย แต่ในครั้งที่แล้วเจ้าหล่อนกลับทำแกงไตปลามาให้ แล้วด้วยความกลัวว่ามันจะไม่อร่อยจึงชิมไปเสียหลายคำ ผลสุดท้ายก็ปวดท้อง เดือดร้อนเขาต้องหาหยูกหาหยาให้

          เมื่อถูกเบรกความคิดนั้นสิรินดาก็ยิ้มแห้งๆ แล้วนั่งเงียบไปตลอดทางจนกระทั่งชายหนุ่มตีไฟเลี้ยวไปจอดข้างทางหน้าร้านราดหน้าเจ้าโปรดของเธอ ซึ่งเป็นร้านเก่าแก่ที่ส่งต่อรุ่นสู่รุ่น หญิงสาวหันไปมองคนขับด้วยนัยน์ตาคู่สวยเป็นประกายสว่างไสวราวกับหมู่ดาว

          “ขอบคุณค่ะ” ก็มันใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ที่อย่างน้อยสามีก็จำได้ว่าเธอชอบทานร้านนี้

          โชคดีที่มีโต๊ะว่างอยู่พอดี ไม่นานราดหน้าหมี่กรอบทะเลกับราดหน้าเส้นใหญ่หมูร้อนๆ ก็มาเสิร์ฟ

          “กินเข้าไปเยอะๆ กินน้อยแบบนี้พี่ถึงถูกแม่บ่นอยู่เรื่อย” ชายหนุ่มเอ่ยหลังเห็นสิรินดาทำท่าจะวางช้อนลงแล้ว ทั้งที่กินไปได้เพียงครึ่งจาน

          หญิงสาวยิ้มให้กับคำดุที่ปนห่วงใยนั้น จากนั้นก็ทานมันต่อ

          “พรุ่งนี้เธอจะเอาน้ำส้มไปให้แม่พี่ใช่ไหม” ด้วยรู้ว่าในแต่ละเดือนสิรินดาจะแวะเวียนไปทำหน้าที่ของลูกแทนเขาเสมอ ส่วนเขาได้คุยกับมารดาผ่านทางสายโทรศัพท์มากกว่า ท่านเองก็เข้าใจดี

          “ค่ะ”

          “ถ้าท่านชวนคุยจนดึก ก็นอนนั่น” แม่ของเขาชอบลูกสะใภ้คนนี้มาก พูดอะไรก็ถูกคอกันไปหมด คงเป็นเพราะสิรินดาเป็นคนอ่อนน้อม

          “อีกอย่าง”

          สิรินดาเงยหน้ามอง แต่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นดวงตากลมโตคู่นี้ก็ต้องวูบไหวไป

          “พี่ยังไม่อยากมีลูก หาทางบ่ายเบี่ยงไปก่อน” เขารู้ว่ามารดาต้องพูดเรื่องนี้แน่ ก็เพราะสัปดาห์ก่อนท่านก็เพิ่งเปรยเรื่องนี้ออกมา แม้ว่าเขาก็พูดไปอย่างชัดเจนแล้วว่ายังไม่อยากจะมีก็ตาม

          “บอกไปว่าเธอก็ยังไม่พร้อมก็ได้” ถ้าไม่สกัดฝั่งตนไว้ด้วย ทั้งแม่และย่าคงจะรวมพลังกันมากดดันเขา

          สิรินดาขบเม้มปากแน่น ความปลาบปลื้มก่อนหน้านี้พลันหายวับไปกับตา แถมความเศร้าก็วิ่งพล่านเข้ามาแทนที่ ก้อนเนื้อเล็กๆ ที่เต้นไวห่อเหี่ยวลงราวกับลูกโป่งอัดแก๊สที่หดลีบ

           “เธอเข้าใจความหมายใช่ไหม” ดลวัฒน์กดดันให้ตอบ ทั้งที่ก็เห็นแล้วว่าสายตาของคนตรงข้ามกันเป็นอย่างไร แต่การจะเป็นพ่อแม่คนได้มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลย และตอนนี้เขาก็ยังไม่พร้อม

          สิรินดาจะตอบอะไรได้ นอกจากคำตอบที่สามีอยากได้ยิน 

          “ค่ะ”