บทที่ 5

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือของปอยที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเตือน หน้าจอสว่างวาบขึ้น โชว์ข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์

ปอยปรายตามองหน้าจอ

P’Time: เย็นนี้ปอยว่างไหมครับ พี่ว่าจะชวนไปกินกาแฟ แล้วก็ดูโปรเจกต์ตรงที่ปอยติดขัดให้

ข้อความจากรุ่นพี่ปีจบที่เพิ่งทักมาคุยกับเธอได้พักใหญ่ พี่ไทม์เป็นผู้ชายที่ตรงข้ามกับโซ่ทุกอย่าง เขาสุภาพ เป็นผู้ใหญ่ ไม่เคยพูดจาทีเล่นทีจริง และที่สำคัญ... เขาแสดงออกชัดเจนว่ากำลังจีบเธอ

ปอยมองข้อความนั้นนิ่ง

เธอเคยปฏิเสธคำชวนของพี่ไทม์มาตลอดหลายสัปดาห์ เพราะลึกๆ ในใจเธอยังคงรอ... รอให้โซ่หยุดทำตัวลอยไปลอยมา รอให้เขาเห็นว่าคนที่อยู่ข้างเขามาตลอดคือเธอ

แต่ภาพของน้องบี๋เมื่อเช้า และคำพูดล้อเล่นของโซ่เมื่อครู่ มันเหมือนค้อนที่ทุบกำแพงความหวังลมๆ แล้งๆ ของเธอจนพังทลาย

ถ้ามัวแต่รอคนที่ไม่มีวันหยุดที่เธอ ชาตินี้เธอคงไม่ได้เดินไปไหนแน่ๆ

ปอยสูดหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอ แล้วกดเข้าไปในห้องแชตของพี่ไทม์

นิ้วโป้งของเธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลอีกต่อไป

Poy: ว่างค่ะพี่ไทม์ เจอกันที่ร้านหน้ามอตอนสี่โมงครึ่งนะคะ

"คุยกับใครวะปอย"

เสียงทุ้มต่ำที่จู่ๆ ก็ดรอปลงจนน่าขนลุกดังขึ้นข้างหู

ปอยสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองคนข้างๆ โซ่ที่เคยกดมือถือเล่นเมื่อครู่ ตอนนี้วางโทรศัพท์ของตัวเองลงบนโต๊ะแล้ว ร่างสูงเอนตัวเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ สายตาของเขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่มันกำลังจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโทรศัพท์ในมือเธอ

รอยยิ้มกวนประสาทหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา เหลือเพียงแววตาแข็งกร้าวที่ดูอันตราย

ปอยรีบกดล็อกหน้าจอ คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทันที

"รุ่นพี่" เธอตอบสั้นๆ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

โซ่จ้องหน้าเธอนิ่ง กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ความขี้เล่นที่เคยมีปลิวหายไปราวกับถูกสับสวิตช์

"รุ่นพี่คนไหน" เขาถามเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย "กูรู้จักไหม"

บรรยากาศในโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความจอแจ เสียงพูดคุยและเสียงช้อนส้อมกระทบจานดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ แต่สำหรับโต๊ะตัวยาวมุมสุดติดริมหน้าต่าง มันกลับมีความเงียบชวนอึดอัดโรยตัวปกคลุมอยู่

ปอยเขี่ยข้าวในจานของตัวเองไปมา ความอยากอาหารลดลงจนแทบติดลบ

ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อเช้าที่เธอตัดบทสนทนาและยึดโทรศัพท์มือถือกลับมาตอนที่เขาพยายามคาดคั้นถามเรื่องพี่ไทม์ โซ่ก็เอาแต่นั่งเงียบ ไม่กวนประสาท ไม่ชวนคุย และไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอ เขานั่งตักข้าวกระเพราไก่ไข่ดาวเข้าปากด้วยใบหน้าที่เรียบตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่จานข้าวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

แพรวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบกลืนน้ำลาย สลับสายตามองเพื่อนสนิททั้งสองคนไปมาอย่างระแวดระวัง ปกติถ้ามีเรื่องขัดใจ โซ่มักจะโวยวายหรือพูดจาประชดประชัน แต่วันนี้เขากลับนิ่ง... นิ่งเสียจนแพรวไม่กล้าแม้แต่จะดูดน้ำในแก้วเสียงดัง

"น้องปอยครับ"

เสียงทุ้มสุภาพที่ดังแทรกความอึดอัดขึ้นมา ทำให้ปอยเงยหน้าขึ้นมอง

ร่างสูงสมส่วนในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงสแล็กสีเข้ม เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ รอยยิ้มอบอุ่นและดูเป็นผู้ใหญ่ถูกส่งมาให้เธออย่างเปิดเผย

พี่ไทม์ บัณฑิตจบใหม่ที่มักจะแวะเวียนมาที่คณะบ่อยๆ

"พี่ไทม์... สวัสดีค่ะ" ปอยรีบวางช้อนส้อมลง ยกมือไหว้รุ่นพี่ตามมารยาท แพรวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็รีบยกมือไหว้ตาม

มีเพียงคนเดียวที่ยังคงนั่งนิ่ง ไม่สนใจแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาใหม่

ไทม์ไม่ได้ใส่ใจท่าทีไร้มารยาทของโซ่ เขาวางกล่องขนมเค้กแบรนด์ดังสองกล่องลงบนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าปอยกับแพรวคนละกล่อง

"พี่ไปทำธุระแถวห้างมา เลยแวะซื้อเค้กส้มร้านที่ปอยชอบมาฝากครับ แบ่งกันทานนะ" ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของปอยเพียงคนเดียว

"ขอบคุณค่ะพี่ไทม์ ความจริงไม่ต้องลำบากซื้อมาก็ได้นะคะ ปอยเกรงใจ" ปอยตอบรับด้วยความรู้สึกเกรงใจจริงๆ เค้กร้านนี้ราคาไม่ใช่น้อยๆ และเขาก็มักจะหาเรื่องซื้อของมาฝากเธอแบบนี้เสมอ

"ไม่ลำบากเลยครับ สำหรับปอย... พี่เต็มใจ"

ประโยคที่แฝงนัยยะชัดเจนทำเอาปอยทำตัวไม่ถูก เธอได้แต่ยิ้มบางๆ ตอบกลับไป

เคร้ง!

เสียงช้อนส้อมถูกโยนกระแทกกับจานกระเบื้องดังลั่นจนปอยสะดุ้งสุดตัว แพรวถึงกับผงะถอยหลัง

โซ่ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกแขนขึ้นกอดอก ดวงตาคมดุดันช้อนขึ้นมองผู้ชายที่ยืนค้ำหัวอยู่อย่างไม่สบอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากที่ดูยียวนกวนประสาทถูกจุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา แต่มันกลับไปไม่ถึงดวงตาเลยสักนิด

"พี่รวยจังเลยว่ะ ซื้อของแพงๆ แจกสาวไปทั่วแบบนี้ ระวังเงินเดือนจะไม่พอใช้นะครับ" น้ำเสียงของโซ่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทายอย่างปิดไม่มิด

ไทม์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เขาไม่ได้แสดงอาการโกรธหรือหลบสายตา แต่กลับจ้องตอบโซ่ด้วยความนิ่งสงบที่แฝงไปด้วยความเหนือกว่า

"ไม่ต้องห่วงหรอกครับน้องโซ่ พอดีพี่ทำงานหาเงินเองแล้ว ไม่ได้แบมือขอเงินพ่อแม่เหมือนเด็กมหาลัย... เลยมีเงินเหลือพอจะดูแล 'คนพิเศษ' ได้สบายๆ"