บทที่ 6

"ไม่ต้องห่วงหรอกครับน้องโซ่ พอดีพี่ทำงานหาเงินเองแล้ว ไม่ได้แบมือขอเงินพ่อแม่เหมือนเด็กมหาลัย... เลยมีเงินเหลือพอจะดูแล 'คนพิเศษ' ได้สบายๆ"

คำว่าคนพิเศษถูกเน้นเสียงอย่างจงใจ

กรามแกร่งของโซ่บดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับไทม์ทันที ความสูงที่ไล่เลี่ยกันและบรรยากาศตึงเครียดที่แผ่ออกมาทำให้แพรวต้องรีบยื่นมือมาดึงชายเสื้อช็อปของโซ่ไว้

"ไอ้โซ่ มึงใจเย็น" แพรวกระซิบเตือน

"เย็นเหี้ยไร" โซ่สะบัดเสียงใส่เพื่อน ก่อนจะหันไปจ้องหน้าไทม์ "คนพิเศษเหรอวะ... ถามเจ้าตัวเขายังว่าอยากพิเศษกับพี่หรือเปล่า"

"โซ่! หยุดพูดจาเสียมารยาทเดี๋ยวนี้นะ" ปอยทนไม่ไหว ต้องลุกขึ้นยืนแล้วดึงแขนโซ่ให้ถอยห่างออกมา เธอหันไปมองรุ่นพี่ด้วยแววตารู้สึกผิด "ปอยขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะพี่ไทม์ มันปากหมาไปหน่อย พี่อย่าถือสาเลยค่ะ"

โซ่หันขวับมามองหน้าเธอทันที สายตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยวอย่างปิดไม่มิด

เขาเป็นเพื่อนเธอมาสิบห้าปี แต่เธอกลับเลือกที่จะปกป้องผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงเดือน แล้วหันมาด่าเขากลางโรงอาหารเนี่ยนะ

"เย็นนี้สี่โมงครึ่ง เจอกันที่ร้านหน้ามอเหมือนที่คุยไว้นะครับปอย พี่รวบรวมเอกสารอ้างอิงเรื่องโค้ดที่ปอยติดปัญหามาให้แล้ว" ไทม์ไม่ได้สนใจท่าทีเกรี้ยวกราดของโซ่ เขาหันมาทบทวนนัดหมายกับปอยด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับว่าผู้ชายที่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่ตรงนี้เป็นแค่ธาตุอากาศ

"ค่ะพี่ไทม์ เดี๋ยวปอยรีบไปค่ะ"

"พี่ไปก่อนนะ ตั้งใจเรียนล่ะ" ไทม์ส่งยิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากโรงอาหารไปอย่างผู้ชนะ

ทันทีที่แผ่นหลังของไทม์ลับสายตา โซ่ก็หันกลับมาตวัดสายตาจ้องหน้าปอยทันที

"มึงจะไปกับมันเหรอปอย" น้ำเสียงของเขากดต่ำจนน่ากลัว

ปอยปล่อยมือออกจากแขนเขา ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย "อืม กูมีปัญหาเรื่องโค้ดโปรเจกต์ พี่เขาเสนอตัวมาช่วยดูให้"

"กูก็เรียนวิศวะปะวะ! ติดปัญหาตรงไหนทำไมมึงไม่มาถามกู ทำไมต้องถ่อไปให้มันช่วยติวถึงหน้ามอ"

"มึงเรียนเครื่องกล กูเรียนคอม! โค้ดของกูมึงจะมาช่วยดูได้ยังไงโซ่ ใช้สมองคิดบ้างสิ" ปอยเถียงกลับเสียงดังขึ้น เริ่มหมดความอดทนกับความเอาแต่ใจที่ไม่มีเหตุผลของเขา

"กูไม่ให้ไป!" โซ่สั่งเสียงเฉียบขาด เอื้อมมือมาคว้าข้อมือปอยไว้แน่น "เลิกเรียนแล้วกลับบ้านพร้อมกู เดี๋ยวกูพาไปหาเพื่อนกูที่เก่งๆ ให้มันช่วยดูให้ มึงห้ามไปเจอมันเด็ดขาด"

แรงบีบที่ข้อมือทำให้ปอยรู้สึกเจ็บ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่าคือการถูกบังคับและถูกก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวราวกับเธอเป็นสิ่งของของเขา

ทีเมื่อเช้าเขายังให้ดาวนิเทศมาซับเหงื่อให้ถึงที่รถได้ ทีเมื่อคืนเขายังไปส่งผู้หญิงคนอื่นที่หอได้ แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้เธอไปเจอใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำตัวเป็นเจ้าของชีวิตเธอแบบนี้

"ปล่อยกู โซ่" ปอยกดเสียงต่ำ พยายามบิดข้อมือออก แต่เขาไม่ยอมคลายแรงบีบเลยแม้แต่น้อย

"รับปากกูก่อนว่าจะไม่ไป"

"กูบอกให้ปล่อย!" ปอยสะบัดแขนสุดแรงจนหลุดจากการเกาะกุม เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าวแบบที่โซ่ไม่เคยเห็นมาก่อน "กูจะคุยกับใคร จะไปไหนกับใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของกู มึงเป็นแค่เพื่อน... อย่ามาทำตัวล้ำเส้นให้มันมากนัก"

คำว่า 'แค่เพื่อน' พุ่งกระแทกเข้าที่กลางอกของโซ่อย่างจัง

ร่างสูงชะงักนิ่งไปราวกับถูกตบหน้า แววตาดุดันเมื่อครู่สั่นไหวและวูบลงไปชั่ววินาที ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความแข็งกระด้างที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม

เขาจ้องหน้าเธอนิ่งนานหลายอึดใจ กรามแกร่งบดเบียดเข้าหากันจนปูดโปน โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ โซ่ก้มลงคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองที่วางอยู่บนเก้าอี้ หันหลังเดินสับเท้าออกไปจากโรงอาหารอย่างรวดเร็ว ไม่หันกลับมามองเธออีกเลย

ปอยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา

ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่คอหอย แต่เธอต้องกลืนมันลงไป เธอรู้ว่าตัวเองพูดแรง แต่ถ้าเธอไม่ทำแบบนี้ โซ่ก็จะไม่มีวันรู้ตัวว่าเขากำลังทำร้ายเธอด้วยความหวงก้างแบบเพื่อนที่ไม่มีวันพัฒนาเป็นอย่างอื่นได้

ถ้าเขาไม่คิดจะหยุดที่เธอ เขาก็ไม่มีสิทธิ์มากันใครออกไปจากชีวิตเธอทั้งนั้น

กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วร้านคาเฟ่สไตล์มินิมอลที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัย แอร์เย็นฉ่ำและเพลงสากลจังหวะสบายๆ ไม่ได้ช่วยให้ปอยรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวในชุดนักศึกษานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับไทม์ บนโต๊ะไม้ทรงกลมมีแล็ปท็อปของเธอเปิดค้างไว้ หน้าจอเต็มไปด้วยบรรทัดโค้ดภาษาซีที่ยาวเหยียด

ไทม์กำลังอธิบายโครงสร้างลอจิกที่เธอเขียนผิดพลาดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและใจเย็น เขาชี้แจงจุดที่ต้องแก้ทีละบรรทัดอย่างละเอียด ซึ่งมันมีประโยชน์กับโปรเจกต์ของเธอมากจริงๆ

แต่สมาธิของปอยกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับหน้าจอเลย