บทที่ 4

ปึก!

เสียงของหนักกระทบโต๊ะดังจนแพรวสะดุ้งสุดตัว หลอดชานมแทบหลุดจากปาก

"เบาๆ สิวะ โต๊ะคณะร้าวแล้วมั้งนั่น" แพรวโวยวาย เลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทที่หน้ามุ่ยเป็นม้าหมากรุก "เป็นอะไรแต่เช้า เมนส์มาเหรอ"

"เปล่า" ปอยตอบห้วนๆ ดึงสมุดจดมาเปิดหน้ากระดาษอย่างเอาเป็นเอาตาย

แพรวหรี่ตาลงอย่างจับผิด กวาดสายตามองเลยไหล่ปอยไปทางลานจอดรถ "กูเห็นละ ไอ้โซ่ใช่มั้ย"

ปอยชะงักมือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษ แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

"น้องบี๋นิเทศล่ะสิ" แพรวพูดต่อด้วยน้ำเสียงรู้ทัน "กูเห็นข่าวซุบซิบในเพจมอตั้งแต่เมื่อคืนละว่าไอ้โซ่มันไปส่งน้องเขาที่หอ เช้านี้ก็คงมาดักรอแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของล่ะสิ"

ปอยกัดกระพุ้งแก้มตัวเองจนเจ็บ

เมื่อคืนเขาไปส่งน้องบี๋ที่หอ... แต่เช้านี้มาเคาะประตูบ้านเธอให้ทำไข่เจียวให้กินเนี่ยนะ ศรัณย์ทำเรื่องหน้าไม่อายแบบนี้ได้ยังไงโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

"มันจะไปรับไปส่งใครก็เรื่องของมันดิ เกี่ยวอะไรกับกู" ปอยตอบปัด หยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนลงบนสมุดมั่วๆ

"เกี่ยวสิ ก็มึงเป็นคนทำข้าวเช้าให้มันกิน เป็นคนซักเสื้อช็อปให้มัน เป็นคนปลุกมันมาเรียน แต่คนที่ได้เดินควงมันแบบสวยๆ กลับเป็นคนอื่น" แพรวพูดแทงใจดำอย่างไม่อ้อมค้อม "มึงทนได้เหรอปอย ถามจริง"

"กูเป็นเพื่อนมัน แพรว" ปอยเงยหน้าขึ้นมาสบตาเพื่อน "เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อน กูไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่านั้น"

"เหรอ" แพรวยิ้มมุมปาก "ถ้าไม่ได้คิดอะไร ทำไมมึงต้องกระแทกหนังสือดังขนาดนี้ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอยากจะเดินไปหยุมหัวน้องบี๋เมื่อกี้ด้วย"

"กูไม่ได้อยากหยุมหัวใคร!" ปอยเถียงเสียงดังขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว ลดเสียงลงเมื่อรู้ตัวว่าเผลอใส่อารมณ์ "กูแค่... รำคาญ รำคาญความเจ้าชู้ของมัน รำคาญที่มันทำตัวลอยไปลอยมา ไม่รู้จักโตสักที"

"มันไม่โต หรือมึงไม่อยากให้มันโตไปมีคนอื่นกันแน่"

คำถามของแพรวทำเอาปอยสะอึก เธอไม่มีคำตอบให้เพื่อน เพราะลึกๆ ในใจ เธอกลัวคำตอบของตัวเองที่สุด

ระหว่างที่ปอยกำลังพยายามหาข้ออ้างมาเถียง ร่างสูงคุ้นตาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ

โซ่เดินมาคนเดียว ไม่มีน้องบี๋เดินตามมาด้วย เขาขยับเก้าอี้ม้าหินอ่อนตัวที่ติดกับปอยออกแล้วทรุดตัวลงนั่งชิดจนต้นขาของเขาเกยกับขาของเธอ

กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่เคยติดอยู่จางๆ หายไปแล้ว เหลือแต่กลิ่นครีมอาบน้ำเย็นๆ ของเขา ปอยรีบขยับขาหนีอย่างรวดเร็ว

"คุยไรกันอยู่วะ หน้าเครียดเชียว" โซ่ถามเสียงใส เอื้อมมือมาหยิบปากกาในมือปอยไปหมุนเล่นหน้าตาเฉย

"คุยเรื่องมึงแหละ" แพรวตอบตรงๆ "เคลียร์คิวสาวเสร็จแล้วเหรอ ถึงได้เสด็จมาหาเพื่อนได้"

โซ่ไหวไหล่ ไม่สนใจคำประชดของแพรว เขาวางปากกาลงบนโต๊ะแล้วหันมาจ้องหน้าปอยแทน

"เป็นไร" เขาถามเสียงอ่อนลง

"กูเปล่า" ปอยตอบโดยไม่มองหน้าเขา เอื้อมมือไปหยิบปากกาคืนมา

แต่โซ่ไวกว่า เขากางมือตะปบทับลงบนมือของปอยที่กำลังจับปากกาอยู่ แรงกดนั้นไม่ได้หนักหน่วง แต่มันก็แน่นพอที่จะทำให้ปอยดึงมือกลับไม่ได้

ผิวเนื้อที่สัมผัสกันทำให้ความร้อนแล่นปร๊าดขึ้นมาถึงใบหน้า

"มึงโกรธกูเหรอปอย" โซ่ถามย้ำ ดวงตาคมคริบจ้องลึกเข้ามาเหมือนพยายามจะจับผิด

"กูบอกว่าเปล่า ปล่อยมือ" ปอยพยายามดึงมือออก

"ถ้าเปล่าแล้วทำไมตอนเดินมาไม่รอ เดินหนีมาทำไม" เขายังคงต้อน

"ก็เห็นมึงคุยกับน้องเขาอยู่ กูจะอยู่เป็นก้างขวางคอทำไมล่ะ" ปอยสวนกลับ นึกเกลียดตัวเองที่น้ำเสียงมันฟังดูประชดประชันมากกว่าจะราบเรียบอย่างที่ตั้งใจไว้

โซ่ชะงักไปนิดหนึ่ง มุมปากของเขากระตุกขึ้นเหมือนคนกำลังพยายามกลั้นยิ้ม "น้องบี๋อะนะ"

"อืม"

"หึงเหรอ"

คำถามนั้นหลุดออกมาเบาๆ แต่กลับดังก้องในหูของปอย

เธอหันขวับไปจ้องหน้าเขา โซ่ยังคงกุมมือเธอไว้ใต้ฝ่ามือเขา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาล้อเล่นแบบเพื่อนสนิท แต่เป็นสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุม

"กูจะไปหึงมึงทำไม กูเป็นเพื่อนมึงนะไอ้โซ่ อย่ามาหลงตัวเอง" ปอยดึงมือออกสุดแรง คราวนี้เขายอมปล่อย

"ก็แค่ถามดู" โซ่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ล้วงมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมากด "เห็นมึงหน้าหงิก ก็นึกว่าหวงกู"

ปอยเม้มปากแน่น ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาในอก

สำหรับเขา การที่เธอโกรธหรือเสียความรู้สึก มันเป็นแค่เรื่องตลก เป็นแค่เรื่องให้เขาเอามาล้อเล่นเพื่อบริหารเสน่ห์งั้นเหรอ

เธอเหนื่อยแล้ว เหนื่อยที่จะต้องมานั่งรอให้เขากลับมาหาหลังจากไปส่งคนอื่น เหนื่อยที่จะต้องเป็นแค่ของตายที่หันมาเมื่อไหร่ก็เจอ

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือของปอยที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเตือน หน้าจอสว่างวาบขึ้น โชว์ข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์

ปอยปรายตามองหน้าจอ