บทที่ 7

สายตาของเธอเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่ข้างคีย์บอร์ดเป็นระยะๆ

ผ่านไปสี่ชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เหตุการณ์ในโรงอาหาร โซ่เงียบหายไปเลย ไม่มีข้อความ ไม่มีสติกเกอร์ก่อกวน ไม่มีการโทรมาง้อหรือโทรมาด่าเหมือนทุกครั้งที่พวกเธอทะเลาะกัน

ความเงียบแบบนี้ไม่ใช่นิสัยของเขา และมันทำให้ปอยเริ่มกระวนกระวายใจ

"ตรงฟังก์ชันนี้ ปอยต้องประกาศตัวแปรให้เป็นโกลบอลก่อนนะครับ ไม่งั้นตอนเรียกใช้มันจะหาค่าไม่เจอ" ไทม์พูดพลางเคาะปลายนิ้วลงบนหน้าจอเบาๆ ก่อนจะชะงักและเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม "ปอยเครียดเรื่องโค้ดเกินไปหรือเปล่าครับ คิ้วขมวดเป็นปมเชียว"

ปอยสะดุ้งเล็กน้อย รีบดึงสมาธิกลับมาที่คนตรงหน้า "อ๋อ... เปล่าค่ะพี่ไทม์ ปอยแค่คิดตามที่พี่บอกอยู่น่ะค่ะ"

ไทม์ยิ้มบางๆ เขาเลื่อนเก้าอี้ของตัวเองขยับเข้ามาใกล้เธออีกนิด เพื่อให้มองหน้าจอแล็ปท็อปได้ถนัดขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้ท่อนแขนของเขาแทบจะเฉียดกับไหล่ของเธอ ปอยรู้สึกอึดอัดจนต้องค่อยๆ ขยับตัวเอนหนีไปทางขวาเล็กน้อยอย่างรักษามารยาท

"ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนได้นะครับ ไม่ต้องหักโหม พี่มีเวลาติวให้ปอยทั้งคืนแหละ" ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงเอาใจใส่ ดวงตาของเขาทอดมองใบหน้าของเธออย่างมีความหมาย

"แค่ตรงนี้ก็รบกวนเวลาพี่ไทม์มากแล้วค่ะ เดี๋ยวปอยกลับไปไล่แก้ต่อที่บ้านดีกว่า" ปอยตอบเลี่ยงๆ เริ่มรู้สึกว่าการออกมาติวหนังสือกันสองต่อสองมันสร้างความอึดอัดให้เธอมากกว่าที่คิด

"ไม่รบกวนเลยครับ" ไทม์ตอบเสียงนุ่ม "อะไรที่เป็นเรื่องของปอย พี่เต็มใจเสมอ"

ปอยก้มหน้ามองคีย์บอร์ด ไม่รู้จะตอบรับประโยคนั้นอย่างไร เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือหวั่นไหวกับคำพูดเชิงจีบของเขาเลย ในหัวของเธอมีแต่ภาพแววตาผิดหวังของคนเกเรบางคนที่เดินหันหลังให้เธอเมื่อตอนกลางวัน

ไทม์มองหญิงสาวที่เอาแต่หลบตา รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย มือใหญ่ค่อยๆ ยกขึ้นหมายจะเอื้อมไปแตะที่เรือนผมประบ่าของคนตรงหน้า

ภายนอกร้านกาแฟ แสงแดดสีส้มจัดจ้านของยามเย็นเริ่มอ่อนแสงลง

ใต้ร่มไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามถนน รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่จอดซุ่มอยู่อย่างเงียบเชียบ

โซ่ไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้ไปซ้อมดนตรี และไม่ได้ไปกินเหล้ากับเพื่อน เขาขับรถตามปอยออกมาตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเดินพ้นประตูคณะ

ร่างสูงนั่งคร่อมอยู่บนเบาะรถ สองมือจับแฮนด์ไว้แน่น ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งทะลุกระจกใสของร้านกาแฟเข้าไปด้านใน ไม่กะพริบตาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

เขาเห็นทุกอย่าง

เห็นรอยยิ้มจอมปลอมของไอ้รุ่นพี่นั่น เห็นวิธีที่มันจงใจขยับเก้าอี้เข้าไปเบียดปอยจนแทบจะเกยกัน และเห็นแววตาอึดอัดของปอยที่พยายามเอนตัวหนีอย่างรักษามารยาท

ยิ่งเห็น เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีไฟนรกแผดเผาอยู่กลางอก

มันเป็นความรู้สึกหวงแหนที่รุนแรงจนควบคุมไม่อยู่ หวงจนอยากจะเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้เวรนั่นแล้วต่อยหน้ามันสักหมัด หวงจนอยากจะจับปอยพาดบ่าแล้วแบกกลับบ้านไปซ่อนไว้ในห้อง ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นรอยยิ้มของเธออีก

ไอ้เหี้ยเอ๊ย...

โซ่สบถในใจอย่างเกรี้ยวกราด เส้นเลือดที่สันกรามปูดนูนจากการขบกรามแน่น

เขาบอกตัวเองมาตลอดว่าต้องทน ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกบ้าๆ พวกนี้ไว้ภายใต้หน้ากากของเพื่อนสนิทจอมกวนประสาท เพราะเขารู้ดีว่าปอยเกลียดผู้ชายเจ้ากี้เจ้าการ เกลียดผู้ชายที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ และที่สำคัญที่สุด... ปอยเป็นคนเดียวในชีวิตที่เขากลัวว่าจะสูญเสียไป หากเขาล้ำเส้นแล้วเธอรับไม่ได้ เขาจะไม่เหลือใครเลย

แต่ภาพตรงหน้ามันกำลังพังทลายความอดทนของเขาทีละนิด

มือของไทม์ที่กำลังยกขึ้น หมายจะเอื้อมไปสัมผัสเส้นผมของปอย เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ความยับยั้งชั่งใจของโซ่ขาดสะบั้น

ปึก!

โซ่เตะขาตั้งรถลงกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เขาถอดหมวกกันน็อกออก แขวนกระแทกไว้กับแฮนด์รถอย่างไม่ไยดี ก่อนจะตวัดขาลงจากเบาะ แล้วก้าวเท้ายาวๆ ข้ามถนนตรงดิ่งไปยังร้านกาแฟทันที

กรุ๊งกริ๊ง...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านประตูดังขึ้นอย่างชัดเจนเมื่อมันถูกผลักเข้ามาด้วยแรงที่มากกว่าปกติ

ปอยสะดุ้งและเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาในชุดนักศึกษาที่ยับยู่ยี่เดินอาดๆ เข้ามาในร้าน

โซ่ไม่ได้มองหน้าเธอเลยสักนิด สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของไทม์เพียงคนเดียว แววตาดุดัน แข็งกร้าว และเต็มไปด้วยรังสีคุกคามจนคนที่นั่งอยู่รอบๆ ต้องหันมามอง

เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเธอ ลากเก้าอี้ไม้จากโต๊ะข้างๆ ที่ว่างอยู่ออกมา เสียงขาเก้าอี้ขูดกับพื้นกระเบื้องดังบาดหู ก่อนที่เขาจะกระแทกมันลงแทรกกลางระหว่างช่องว่างแคบๆ ของเก้าอี้ปอยและเก้าอี้ของไทม์

โซ่ทิ้งตัวลงนั่งเบียดจนต้นขาของเขาแนบชิดกับขาของปอย บังคับให้ไทม์ต้องขยับเก้าอี้ถอยหนีไปโดยปริยาย

เขายกขาขึ้นไขว่ห้าง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ยกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายส่งไปให้ผู้ชายฝั่งตรงข้าม

"ติวด้วยคนดิครับพี่..." น้ำเสียงทุ้มต่ำของโซ่ดังขึ้น ชัดเจนและกวนประสาทที่สุด "พอดีหัวผมมันค่อนข้างทึบอะ อยากได้คนเก่งๆ มาช่วยสอนเหมือนกัน"