ตอนที่ 2 ตกลง

ตอนที่ 2

ตกลง

ม่านไหมลงจากรถเมล์ด้วยท่าทางเลื่อนลอยแถมยังเดินโซเซจนคนแถวนั้นนึกว่าเธอป่วยและต้องมาโรงพยาบาลคนเดียวเลยอาสาจะมาเป็นเพื่อน หลังจากแก้ไขความเข้าใจผิดของพลเมืองดีแล้ว หญิงสาวก็เดินไปหาที่นั่งเหมาะๆ เพื่อนั่งพักสงบจิตสงบใจ

วันนี้หลังจากแขกกลับไปแล้ว ม่านไหมก็รีบกลับไปทำขนมแล้วเอาไปส่งให้ลูกค้า เพราะต้องเร่งมือทำเพื่อให้ทันเวลาแถมพอส่งเสร็จก็ต้องนั่งรถเมล์ร้อนมาเยี่ยมพ่อ หญิงสาวจึงเหนื่อยจนเดินโซเซจนคนคิดว่าไม่สบายอย่างที่เห็น

เธอเหลือบดูเวลา อีกครู่ใหญ่ๆ ถึงจะเข้าเยี่ยมได้ ม่านไหมไม่มีเงินไปนั่งรอตามร้านหรือคาเฟ่ เลยต้องไปนั่งปะปนกับคนที่มารอตรวจ

เสียงประกาศจากเจ้าหน้าที่ เสียงร้องโอดโอยของคนไข้และเสียงจ้อกแจ้กจอแจของญาติคนไข้ทำให้บรรยากาศดูวุ่นวายจนม่านไหมรู้สึกหดหู่

'ถ้าเป็น รพ. เอกชนจะวุ่นวายแบบนี้ไหมนะ? '

หญิงสาวถามเองแล้วก็ตอบเองในใจว่าอยากรู้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะยังไงซะเธอและครอบครัวก็คงไม่มีโอกาสได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลเอกชนอยู่แล้ว

‘ขนาดโรงพยาบาลรัฐยังไม่มีปัญญาจะจ่ายเลย’

พอนึกถึงค่าใช้จ่ายที่ต้องแบกรับ ม่านไหมก็เครียดขึ้นมาอีก

พอเครียด เหตุการณ์และคำพูดที่กระทบจิตใจก็ผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง

เมื่อเช้านี้ พอเวหาบอกความต้องการของตัวเองจบ สิ่งแรกที่ม่านไหมทำคือหันไปหาดารัณด้วยสายตาราวกับตั้งคำถาม

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะยอมกันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกรณีที่ภรรยายังสาวและสุขภาพแข็งแรงอย่างดารัณ

แต่ผิดคาด สาวไฮโซผู้เย่อหยิ่งกลับยอมรับได้อย่างง่ายดาย

‘ก็อย่างที่คุณเวหาบอกนั่นแหละ พวกเราคุยกันแล้ว’

‘แต่…’

ม่านไหมอยากจะบอกว่า ทั้งคู่ยังหนุ่มยังสาวเกินกว่าจะถอดใจเรื่องที่จะมีลูกเอง

เท่าที่เธอรู้มาทั้งคู่อายุยี่สิบปลายๆ หรืออย่างมากก็สามสิบ อายุขนาดนี้ยังมีลูกด้วยวิธีธรรมชาติได้สบายๆ หรือถ้าอยากใช้เทคโนโลยีช่วยก็ยังมีอีกตั้งหลายวิธี สมัยนี้ขอแค่มีเงินหมอก็แทบจะเสกให้ได้ทุกอย่าง

‘พวกฉันไม่อยากจะมีลูกหรอก’

ดูเหมือนเวหาจะอ่านใจเธอออก ชายหนุ่มจึงรีบอธิบาย

‘แต่แม่ฉันนี่สิ อยากอุ้มหลาน’

เกริ่นมาแค่นี้ม่านไหมก็พอจะเข้าใจ

คุณวรนุชเป็นคนเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ แถมยังชอบพูดจาเชือดเฉือน

ไม่แปลกที่จะเผลอสร้างความกดดันให้ลูกชายกับลูกสะใภ้จนต้องหาทางออกแปลกๆ

ไม่นับข่าวลือเรื่องที่บังคับพวกเขาให้แต่งงานกันโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้เต็มใจนั่นอีก

‘ฉันไม่อยากฝืนใจภรรยา’

แม้จะพอเข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แต่ข้อเสนอของเวหาก็ยากที่จะยอมรับ ม่านไหมจึงตั้งใจจะปฏิเสธแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เวหาก็ตัดบทขึ้นมาซะก่อน

‘ฉันให้เวลาเธอกลับไปคิดหนึ่งคืน เดี๋ยวพรุ่งนี้เลขาของฉันจะโทรมาหาเธอ ถ้าเธอตกลงเดี๋ยวเขาจะจัดการต่อเอง’

ม่านไหมไม่อยากเสียเวลา เลยว่าจะปฏิเสธให้จบๆ ไป แต่เวหาไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้พูด

‘อ้อ…เรื่องพ่อแม่เธอ ไม่ใช่ว่าฉันจะใจร้ายหรอกนะ ถ้าพ่อเธอกลับมาทำงานได้บ้านฉันก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าไม่ได้ ฉันก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหาคนใหม่ ส่วนแม่เธอ…ถ้าจะกลับมาทำงานก็ได้นะ แต่ฉันว่าถ้าพ่อเธอไม่หายแม่เธอก็คงอยู่ดูแลนั่นแหละ คงไม่กลับมาทำงานหรอก’

พูดจบทั้งคู่ก็กลับไปทันที ทิ้งให้ม่านไหมนั่งอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่คนเดียว และตอนนี้ก็กลับมานั่งนิ่งอีกครั้งด้วยความกังวล

เงิน…

ปัญหาใหญ่ที่เธอพยายามไม่คิด แต่พอมีคนมาสะกิดก็อดไม่ได้ที่จะคิดกังวล

แม้จะยังไม่รู้จำนวนที่แน่นอน แต่บัณฑิตตกงานอย่างเธอจะหาเงินที่ไหนไปจ่าย?

พอคิดมาถึงตรงนี้เสียงแจ้งเตือนว่าได้เวลาเข้าเยี่ยมแล้วก็ดังขึ้น ม่านไหมเรียกสติและสลัดความกังวลออกจากใจ

‘เอาน่า…มันคงไม่แพงอย่างที่คิดหรอก นี่โรงพยาบาลรัฐนะ ไม่ใช่เอกชน'

ขณะขึ้นลิฟต์ก็ให้กำลังใจตัวเองไปตลอดทางจนกระทั่งไปถึงหอพักผู้ป่วย

"หา! ทำไมมันแพงอย่างงี้ล่ะ! "

ม่านไหมเผลออุทานด้วยความตกใจเมื่อแม่บอกค่าใช้จ่ายคร่าวๆ

"ชู่ว! อย่าเอ็ดไป พ่อได้ยินนะ"

นางแพรพูดพลางใช้มือเหี่ยวย่นของตัวเองปิดปากลูกสาวไว้ สายตามองไปที่คู่ทุกข์คู่ยากที่ตอนนี้นอนนิ่งอยู่บนเตียง

เพราะตอนนี้คนป่วยมีอาการชาครึ่งซีกแถมยังปากเบี้ยวจนสื่อสารลำบาก ทำให้เจ้าตัวเสียกำลังใจจนไม่อยากพูดกับใคร จนบางครั้งคนเฝ้าไข้ก็แยกไม่ออกว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังหลับอยู่หรือแค่อยู่นิ่งๆ แต่ได้ยินทุกอย่างกันแน่

"ไหนว่ามีโครงการรักษาฟรีไงแม่?" ม่านไหมลดเสียงลงเป็นกระซิบแต่ก็ยังคงมีท่าทางตกใจ

“ก็นี่แหละฟรีแล้ว แต่มันมีค่าใช้จ่ายบางอย่างที่ไม่อยู่ในโครงการ เราต้องออกเอง”

ม่านไหมพยักหน้าทำท่าเหมือนเข้าใจ แต่ในใจแสนจะหนักอึ้ง

ถ้าพูดกันตามตรง ค่าใช้จ่ายในการรักษาก็ไม่ได้แพงเลย แต่ปัญหาคือตอนนี้พวกเธอไม่มีเงินเลย

ช่วงที่พ่อป่วยเป็นช่วงสิ้นเดือนพอดี เงินเดือนที่ได้มาก็เอาไปจ่ายค่าบ้านและของจำเป็นหมดแล้ว

แถมหลังจากออกจากโรงพยาบาลก็ยังต้องทำกายภาพบำบัดไปอีกนาน แม่ของเธอจึงยังกลับไปทำงานไม่ได้ เมื่อไม่มีงานก็ไม่มีเงิน

เธอเองถึงจะพอมีหนทางเพิ่มรายได้จากการเปิดรับออร์เดอร์ผ่านแอปพลิเคชันหรือไปติดต่อร้านค้าเพื่อฝากขายให้มากขึ้น แต่ก็ติดที่ไม่มีเงินลงทุน แถมเธอทำคนเดียวส่งคนเดียว ยังไงก็ขยายการผลิตได้ไม่มากอยู่ดี

“แล้วเรื่องกายภาพบำบัดจะเอายังไง?”

เสียงถามด้วยความกังวลของแม่ดึงสติม่านไหมกลับมา

“เค้าให้เลือกว่าจะมาทำที่โรงพยาบาลหรือจะไปทำข้างนอก”

ท่าทางเกรงอกเกรงใจและท่าทางอมทุกข์ของแม่ทำเอาม่านไหมเศร้าใจจนอยากจะร้องไห้

โรคที่พ่อเป็นยังพอมีทางรักษาเพียงแต่ต้องใช้เวลาและเงินค่อนข้างมาก

เงิน…ที่พวกเธอไม่มี

“ถ้าเราไม่มี…ก็พาพ่อกลับบ้านเถอะนะลูก”

นางแพรพูดเหมือนปลงได้ แต่ทันทีที่พูดจบน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ล้นทะลักออกมา แต่เพราะกลัวว่าคนป่วยจะเครียดจนอาการแย่ลง นางจึงเดินหนีออกไปนอกห้อง ม่านไหมรีบตามออกไป ไปถึงก็ได้แต่นั่งข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร เพราะรู้ดีว่าคำพูดปลอบโยนช่วยอะไรไม่ได้

สิ่งที่จะช่วยได้มีแค่เงินเท่านั้น!

ม่านไหมนั่งมองแม่นั่งร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง…ก่อนจะลุกยืนขึ้นแล้วเดินเลี่ยงมาจากตรงนั้น

มือเรียวบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนไปที่หน้ารับสายล่าสุด

ตั้งแต่เมื่อวานเธอก็ไม่มีใครโทรหาเธอนอกจากเลขาของเวหา

นิ้วเรียวเล็กแตะที่เบอร์นั้น เพียงไม่กี่วินาทีปลายสายก็กดรับ ม่านไหมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกรอกเสียงลงไป

“ฉันตกลงรับข้อเสนอของคุณเวหาค่ะ”

***