ตอนที่ 1 ข้อเสนอ

ตอนที่ 1

ข้อเสนอ

เช้าวันนี้บรรยากาศในซอยเล็กๆ ย่านชุมชนเก่ายังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหมือนเช่นเคย โดยเฉพาะบริเวณหน้าปากซอยที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต่างก็เร่งรีบออกมาแย่งกันขึ้นรถประจำทางเพื่อมุ่งหน้าไปทำงานหาเลี้ยงชีพ

ท่ามกลางผู้คนขวักไขว่และรถรับจ้างจอดเรียงราย ก็มีรถยุโรปสุดหรูคันหนึ่งกำลังวิ่งสวนทางเข้าไปในซอย ความหนาแน่นและวุ่นวายทำให้คนขับต้องค่อยๆ พารถเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ สวนทางกับความรู้สึกในใจที่ตอนนี้อยากจะพุ่งไปให้ถึงจุดหมายปลายทางให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้นายจ้างโมโหมากไปกว่านี้

“ไม่มีทางอื่นอีกแล้วหรือไงฮะ! “

เวหา นักธุรกิจหนุ่มผู้เป็นนายจ้างตะโกนถาม ถามพลางเหลือบไปมอง ดารัณ ภรรยาสาวสวยของเขาที่ตอนนี้กำลังยกมือกอดอกพลางถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด

เวหาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผูกเนคไทที่แม้จะคล้ายคลึงกับผู้ชายหลายๆ คนที่อยู่ด้านนอกรถในตอนนี้ แต่ความประนีตและหรูหราแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ส่วนดารัณยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่อให้คนที่ไม่สนใจเรื่องแฟชั่นแค่มองปราดเดียวก็ดูออกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้าของหญิงสาวล้วนแล้วแต่เป็นของราคาแพง

เรียกว่าบุคลิกของทั้งคู่ขัดกับบรรยากาศในซอยนี้อย่างสิ้นเชิงจนคนขับรถเองก็อยากจะถามเหลือเกินว่าแล้วทั้งสองคนจะลำบากตรากตรำมาที่นี่ทำไม

แต่ก็ทำได้เพียงคิดอยู่ในใจและตอบออกไปด้วยความสุภาพเท่านั้น

“ซอยข้างๆ เป็นซอยตันครับ ไม่มีจุดให้ตัดเข้าซอยนี้ได้เลย”

คนขับตอบสั้นๆ เพราะเป็นอันรู้กันอยู่แล้วว่าที่ๆ ไฮโซทั้งสองกำลังจะไปนั้นอยู่ลึกสุดซอยเลยทีเดียว

ได้ยินคำตอบแล้วเวหาก็ไม่ถามอะไรต่อ ได้แต่หันไปส่งสายตาปลอบโยนภรรยาที่ตอนนี้หันออกไปมองด้านนอกรถสลับกับหันมาทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่สามี

แต่ไม่กี่อึดใจต่อมาสถานการณ์ก็คลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าไปจนถึงกลางซอยความแออัดก็น้อยลงจนเร่งความเร็วได้เต็มที่ และอีกไม่กี่นาทีต่อมารถยนต์คันหรูก็พาทั้งคู่มาถึงท้ายซอยที่บรรยากาศแสนจะเงียบสงบแตกต่างกับต้นซอยอย่างสิ้นเชิง

“ถึงแล้วครับ บ้านของลุงหม่อนกับป้าแพร” คนขับรถหันไปบอกนายจ้างด้วยสีหน้าโล่งอก

ลุงหม่อนกับป้าแพรเป็นสามีภรรยากันและทำงานที่บ้านของเวหาทั้งคู่ โดยลุงหม่อนเป็นคนสวนส่วนป้าแพรเป็นแม่บ้าน

เมื่อไม่กี่วันก่อนลุงหม่อนล้มป่วยจนต้องหามส่งโรงพยาบาล และพอผลตรวจออกมาว่าเป็นเส้นเลือดในสมองตีบต้องรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลอีกหลายวันป้าแพรเลยลางานไปเฝ้า และจนถึงตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้กลับไปทำงาน

‘แทนที่จะไปเยี่ยมคนป่วยที่โรงพยาบาลดันมาเยี่ยมที่บ้านซะงั้น’ คนขับรถคิดในใจขณะเดินลงมาเปิดประตูรถให้นายจ้างทั้งคู่

พอลงจากรถเวหาและดารัณย์ก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เบื้องหน้าของพวกเขาคือบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้ที่แม้จะเก่าซอมซ่อ แต่ก็สะอาดสะอ้านบ่งบอกว่าได้รับการดูแลจากผู้อาศัยเป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นดารัณย์ก็อดไม่ได้ที่จะย่นจมูกและบอกสามีว่าไม่อยากเข้าไป

“บ้านมีแอร์หรือเปล่าก็ไม่รู้”

พูดพลางเบ้ปากเต็มที่ ไม่คิดจะเก็บความรู้สึกดูถูกดูแคลนไวเในใจเลยแม้แต่น้อย

เวหาเข้าใจภรรยาดี แต่ก็ยังคงโน้มน้าวให้อีกฝ่ายเข้าไปด้วยกัน

“เรื่องนี้ผมพูดคนเดียวไม่ได้หรอก เดี๋ยวเค้าไม่เชื่อว่าคุณตกลงแล้ว”

“ไม่เชื่อก็เอาเงินฟาดหัวมันไปสิคะ” ฝ่ายภรรยาสวนกลับทันควัน “อยู่บ้านสภาพแบบนี้ แค่ให้เงินนิดๆ หน่อยๆ มันก็ยอมแล้ว ไหนจะเรื่องนั้นอีก!”

ประโยคสุดท้ายหญิงสาวสบตากับสามีเป็นอันเข้าใจกันสองคน

แม้จะเข้าใจและเห็นด้วยกับที่ภรรยาพูด แต่เวหาก็ยังยืนกรานจะให้อีกฝ่ายเข้าไปด้วยกันอยู่ดี

ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังถกเถียงกันอยู่ นอกบ้าน คนที่อยู่ในบ้านกลับใช้ชีวิตปกติ ไม่ได้รับรู้เลยแม้แต่น้อยว่าคนอื่นพูดถึงตัวเองว่ายังไงบ้าง

ที่ห้องครัวด้านหลังของตัวบ้าน ปรากฎร่างอรชรของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับการหยิบข้าวของและภาชนะสำหรับทำขนมออกมาวางเตรียมไว้อย่างขมักเขม้น

ม่านไหม ลูกสาวคนเดียวของนายหม่อน และนางแพร ผู้เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้นั่นเอง

ความจริงจะเรียกว่าเจ้าของบ้านก็ไม่ถูกนัก เพราะบ้านนี้เป็นบ้านเช่า แต่เพราะอยู่กันมาตั้งแต่ม่านไหมยังเป็นเด็กทารก สามคนพ่อแม่ลูกจึงผูกพันกับที่นี่เหมือนเป็นบ้านของตัวเองก็ไม่ปาน

“เอาล่ะ พอแค่นี้ก่อนละกัน” ม่านไหมพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปทางตู้เก็บของรุ่นเก่าที่ประตูบานหนึ่งเป็นกระจก หันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ

วันนี้เธออยู่ในชุดกางเกงเข้ารูปสีชมพูกลีบบัว สวมเสื้อคอกลมสีขาวมีระบายตรงชายให้ความรู้สึกอ่อนหวานแต่คล่องตัว ผมยาวดำขลับถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยแต่ไม่ได้ใส่เครื่องประดับใดๆ เพราะหลังจากคุยธุระเสร็จแล้วเธอจะต้องใส่หมวกคลุมผมเพื่ออบคุกกี้ต่อ

ม่านไหมเรียนจบมหาวิทยาลัยมาหลายเดือนแล้วแต่ยังหางานทำไม่ได้ ระหว่างรองานประจำจึงหารายได้พิเศษด้วยการอบคุกกี้ขาย ปกติแล้วเธอจะแต่งตัวเรียบง่ายกว่านี้และขลุกอยู่ในครัวตั้งแต่เช้ามืดจนถึงเวลาไปส่งขนมช่วงสายๆ แต่วันนี้จะมีแขกมาที่บ้านเธอเลยต้องรอต้อนรับแขกก่อนแล้วค่อยกลับไปทำกิจวัตรประจำวัน

'เมื่อกี้ได้ยินเสียงรถ ใช่รถคุณเวหาหรือเปล่านะ? '

หญิงสาวคิดพลางยื่นหน้าออกไปมองที่หน้าต่างของห้องนั่งเล่น

"ใช่จริงๆ ด้วย!" ว่าแล้วก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปต้อนรับ

เมื่อเดินไปถึงก็เป็นจังหวะเดียวกับที่สองสามีภรรยาเดินมาถึงหน้าประตูพอดี

“สวัสดีค่ะ เชิญเข้ามาข้างในได้เลยค่ะ”

หญิงสาวเปิดประตูให้ก่อนจะยกมือไหว้พร้อมทักทายลูกชายและลูกสะไภ้ของนายจ้าง แต่นอกจากจะไม่รับไหว้แล้วดารัณย์ยังเดินเชิดผ่านหน้าของม่านไหมเข้าไปในบ้านโดยไม่พูดอะไรสักคำ ในขณะที่เวหาก็แค่หันมาพยักหน้าเบาๆ เท่านั้น

กิริยาของทั้งคู่ทำเอาม่านไหมหน้าชา แม้จะรู้นิสัยของทั้งสองคนอยู่แล้ว แต่ก็อดที่จะรู้สึกขุ่นมัวในใจไม่ได้

‘ถ้าจะรังเกียจกันขนาดนี้แล้วจะมาบ้านเราทำไมก็ไม่รู้’

เวหา เป็นลูกชายเจ้าของบ้านที่พ่อและแม่ของเธอทำงานอยู่ ม่านไหมเคยเจอกับชายหนุ่มหลายครั้งแต่ไม่เคยคุยกันจริงจังเพราะคนบ้านนั้นค่อนข้างถือตัวโดยเฉพาะคุณวรนุชผู้เป็นแม่ ยิ่งระยะหลังมีดารัณย์ภรรยาของเวหาเพิ่มเข้ามาด้วยอีกคน รายนั้นเป็นคุณหนูมาจากตระกูลร่ำรวยและแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจและไม่อยากเสวนากับลูกสาวของลูกจ้างในบ้านอย่างเธอ ม่านไหมจึงพยายามเลี่ยงที่จะเจอหน้าคนเหล่านี้มาตลอด โชคดีที่พ่อกับแม่ของเธอทำงานแบบไปเช้าเย็นกลับ เธอจึงไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับคนบ้านนั้นมากนัก แม้กระทั่งตอนนี้ที่บ้านของเธอมีปัญหา เธอก็ยังไม่คิดจะติดต่อไปขอความช่วยเหลือ

แต่กลับกลายเป็นอีกฝ่ายที่ติดต่อขอมาพบที่บ้านแทน

‘ไปกันแค่สองคนแล้วก็คนขับรถนะคะ’ เมื่อวานนี้เลขาส่วนตัวของเวหาโทรมาบอกเธอแค่นี้ แต่ไม่ได้บอกว่าทั้งคู่มีธุระอะไร ม่านไหมก็ได้แต่หวังว่าคงจะไม่ใช่เรื่องไม่ดี

‘หวังว่าคงไม่มาไล่พ่อแม่ออกจากงานหรอกนะ’

แม้เธอจะไม่ได้ชื่นชอบหรือสนิทสนมอะไรกับครอบครัวของนายจ้าง แต่ก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่าตอนนี้รายได้หลักของครอบครัวเธอมาจากเงินเดือนที่ทำงานให้บ้านของเวหา

ตัวเธอเองตอนนี้หาเงินได้แค่พอใช้ส่วนตัวเท่านั้น เงินเก็บก็มีอยู่น้อยนิดไม่แน่ใจว่าจะพอจ่ายค่ารักษาของพ่อหรือเปล่าด้วยซ้ำ

ตอนนี้เธอก็ได้แต่หวังว่านายจ้างจะใจดียอมให้พ่อกับแม่ลายาวจนกว่าพ่อจะหายดีแล้วกลับมาทำงานได้

แต่ท่าทางเคร่งเครียดของลูกชายและลูกสะใภ้นายจ้างก็ทำเอาม่านไหมใจฝ่อ

‘สงสัยไม่อยากบอกพ่อแม่ตรงๆ เลยมาบอกเราแทน'

ม่านไหมคิดพลางเดินตามแขกเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางซังกะตาย

เมื่อเข้าไปในห้องนั่งเล่น ดารัณย์ก็นั่งลงบนเก้าอี้รับแขกด้วยท่วงท่าดุจนางพญาและยังคงไม่พูดไม่จาเหมือนเดิม มีเพียงเวหาที่รับหน้าที่สื่อสาร

แต่ก็ห้วนเต็มที

“ไม่ต้องเสิร์ฟน้ำนะ พวกเราอยู่ไม่นานหรอก”

เพราะความกังวลเรื่องครอบครัวทำให้ม่านไหมไม่มีแก่ใจถือสาคำพูดและท่าทางดูถูกดูแคลนนั้น

ยิ่งเมื่อเวหาขอพูดเข้าประเด็นเลย ไม่ต้องอ้อมค้อม หญิงสาวก็ยิ่งกังวลหนักกว่าเดิมเตรียมใจรับฟังข่าวร้ายเต็มที่

"เธอรู้ใช่ไหมว่าโรคที่พ่อเธอเป็นต้องใช้ทั้งเวลาและเงินจำนวนมากในการรักษา? "

“ทราบค่ะ”

“แต่โรคนี้ถึงหายแล้วก็ใช่ว่าจะกลับมาใช้ชีวิตปกติได้ทันที ต้องรักษาต่อ ต้องทำกายภาพบำบัดอีกนาน บางคนอาจจะกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อีกเลยด้วยซ้ำ”

“ค่ะ” ม่านไหมตอบเสียงเบาก่อนจะก้มหน้างุด

“ที่ฉันกับดารัณมาวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ”

ม่านไหมยังคงก้มหน้านิ่ง จากที่กังวลก็กลายเป็นเศร้าสะเทือนใจ ตอนนี้เธออยากขอร้องให้เวหาพูดออกมาว่าจะไล่พ่อแม่ของเธอออกแล้วรับกลับไปสักที ดีกว่ามาพูดจาตอกย้ำความโชคร้ายของครอบครัวของเธออยู่แบบนี้

“ฉันกับดารัณอยากให้เธออุ้มท้องลูกของฉัน!”

จบประโยคม่านไหมรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความงุนงงสงสัย

“เธอได้ยินถูกแล้ว ไม่ได้หูฝาดหรอก” เวหาพูดต่อด้วยท่าทางเฉยเมย ในขณะที่ดารัณหันหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่อยากยุ่งเกี่ยว

"ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอต้องการเงิน และฉันช่วยเธอได้ แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องยอมรับข้อเสนอของฉัน! "

***