ตอนที่ 3 รับจ้างท้อง

ตอนที่ 3

รับจ้างท้อง

ม่านไหมลงจากแทกซี่แล้วยืนลังเลอยู่ที่หน้าประตู แม้จะเคยมาที่บ้านหลังนี้หลายครั้งแล้ว แต่ความรู้สึกในวันนี้ต่างไปจากเดิม ปกติเธอแค่ตามพ่อแม่มาทำงาน แต่คราวนี้เธอมาเพื่อที่จะทำงานเสียเอง ซึ่งนั่นก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ถ้างานของเธอจะไม่ใช่การรับจ้างท้อง

ใช่แล้ว…แม่อุ้มบุญก็คือการรับจ้างท้องให้คนอื่นนั่นเอง

ความรู้สึกมวนท้องเริ่มก่อตัวขึ้น ม่านไหมยอมรับว่าตัวเองทั้งประหม่าและหวาดกลัว

ก็จะไม่ให้กลัวยังไงไหว ในเมื่อตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยมีแฟนเลยซักคนเดียว

ขนาดประสบการณ์เรื่องเพศสัมพันธ์ยังเป็นศูนย์ เรื่องอุ้มท้องกับคลอดลูกยิ่งไม่ต้องพูดถึง เธอไม่เคยและไม่รู้เรื่องอะไรเลยซักอย่าง แต่จากนี้อีกไม่นาน หลังจากที่เธอก้าวเข้าประตูบ้านนี้ไป เธอจะต้องทำทุกสิ่งที่พูดมา แถมยังต้องทำกับผู้ชายที่เธอไม่ได้รักและเขาเองก็ไม่ได้รักเธออีกด้วย

ครืด ครืด

ประตูอัตโนมัติค่อยๆ เปิดออก คนในบ้านคงมองเห็นเธอจากกล้องวงจรปิดหรือไม่ก็อาจจะรออยู่แล้วพอเธอมาถึงจึงกดเปิดประตูให้

ไม่มีใครออกมารับเลยสักคน ไม่แน่ใจว่าเพราะเห็นว่าเธอเคยมาบ้านนี้อยู่แล้วหรือเพราะเห็นว่าเธอไม่ได้สำคัญพอกันแน่ แต่จะเพราะอะไรม่านไหมก็ไม่สนใจทั้งนั้น เพราะมีเรื่องใหญ่กว่านี้ที่รอเธออยู่ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

ที่ห้องรับแขก เวหานั่งรออยู่เพียงลำพัง แม้ดารัณจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่การต้องมานั่งรับรู้เรื่องที่สามีจะทำสัญญาเพื่อมีลูกกับผู้หญิงอื่นก็เป็นเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย เขาไม่อยากให้เธออึดอัดจึงมาคุยกับม่านไหมเพียงคนเดียว

เสียงเดินเบาๆ ก็ดังขึ้นและใกล้เข้ามา ไม่นานนัก หญิงสาวที่เขารออยู่ก็มาถึง

“นั่งลงสิ” เวหาสั่งเสียงห้วน แม้อีกไม่นานทั้งสองคนจะต้องมีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน แต่ยังไงซะในสายตาเขาหญิงสาวตรงหน้าก็เป็นเพียงลูกของคนงานในบ้านเท่านั้น ชายหนุ่มไม่เคยคิดจะให้ความสนิทสนมไปมากกว่านี้เพราะในสายตาของเขาก็ไม่เคยคิดจะแยแสผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว

“นี่เอกสารสัญญา เซ็นต์ซะ” ทันทีที่อีกฝ่ายนั่งลง เวหาก็ยื่นสัญญาไปให้เซ็นต์ทันที

ม่านไหมก้มลงอ่านข้อความอย่างตั้งใจ เวหามีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะต้องการให้หญิงสาวรีบเซ็นต์ให้จบๆ

“ก็ตามที่คุยกันไว้นั่นแหละ เธอจะต้องมีลูกให้ฉัน เข้าใจใช่ไหม? มีลูกให้ฉัน ไม่ใช่มีลูกกับฉัน”

ม่านไหมพยักหน้าเบาๆ พลางตอบเสียงเบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ

“ค่ะ”

“หลังจากเซ็นต์สัญญาแล้วเธอต้องนอนกับฉัน ตั้งท้องลูกของฉัน และหลังจากคลอดแล้ว เธอต้องออกไปจากชีวิตของพวกเราและห้ามกลับมาอ้างสิทธิ์ความเป็นแม่อย่างเด็ดขาด!”

ช่างเป็นเงื่อนไขที่น่าปวดใจอะไรอย่างนี้หนอ… ม่านไหมคิดในใจ

แม้จะยังไม่เคยมีแฟนแต่เธอก็ใฝ่ฝันมาตลอดว่าสักวันจะมีโอกาสได้แต่งงานและมีลูก เธอตั้งใจจะเลี้ยงดูและให้ความรักกับลูกอย่างเต็มเปี่ยมเหมือนที่เธอได้รับจากพ่อแม่

แต่ชีวิตจริงช่างโหดร้ายนัก เพราะเธอต้องตั้งท้องโดยปราศจากความรัก ไม่มีพิธีแต่งงาน และที่สำคัญลูกของเธอจะไม่มีวันได้รู้เลยว่า เธอคือมารดาผู้ให้กำเนิด

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ม่านไหมก็อดสะเทือนใจไม่ได้ มือจับปากกาไว้แน่นแต่ไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับ เวหาเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก

“มัวอ้ำอึ้งอะไรอยู่? อย่าบอกนะว่าจะเปลี่ยนใจ!”

เวหาถามแต่ไม่รอคำตอบ พอพูดจบชายหนุ่มก็สำทับทันที

“คิดดูดีๆ นะ โอกาสจะได้เงินก้อนโตขนาดนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ ไม่สิ…ฉันว่าอย่างเธอ ชาตินี้ทั้งชาติก็คงไม่มีโอกาสจับเงินก้อนโตขนาดนี้หรอก เพราะฉะนั้น รีบๆ ตะครุบไว้จะดีกว่า”

ม่านไหมน้ำตารื้น ยิ่งฟังก็ยิ่งเศร้าใจ

ทำไมหนอ…ทำไมชีวิตเธอถึงต้องตกมาอยู่ในสภาพนี้ ที่ผ่านมาถึงจะยากจนแต่ก็มีความสุขตามอัตภาพ ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งชีวิตจะตกต่ำจนต้องมาขายร่างกายเพื่อเงิน

ขายร่างกายตัวเองคนเดียวยังไม่พอยังต้องขายลูกของตัวเองอีก

ม่านไหมกล้ำกลืนความรู้สึกสมเพชตัวเองลงไป พยายามนึกถึงหน้าพ่อหน้าแม่เอาไว้

ถ้าหากเธอปฏิเสธงานนี้ อย่าว่าแต่ค่ารักษาของพ่อเลย แต่แม้แต่ที่ๆ จะซุกหัวนอนของพวกเธอสามคนพ่อแม่ลูกก็ยังไม่มี

ยังไงซะเธอก็จะไม่ยอมให้พ่อต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนในสภาพติดเตียงเดินไม่ได้เป็นอันขาด!

ว่าแล้วหญิงสาวก็กัดฟันจรดปากกาเซ็นต์ชื่อตัวเองลงไป

เวหามองภาพนั้นด้วยความโล่งใจ…

ชายหนุ่มหยิบสัญญากลับมาตรวจความเรียบร้อยก่อนคืนให้ม่านไหมหนึ่งชุด

“เอ้านี่…สัญญา เธอเก็บไว้ฉบับหนึ่ง”

พอม่านไหมรับไปเก็บไว้ ชายหนุ่มก็รีบลุกขึ้นยืน

“เดี๋ยวฉันจะให้เด็กพาเธอไปดูห้อง”

“ห้องอะไรเหรอคะ? “ม่านไหมเงยหน้าถามด้วยความตกใจ

“ก็ห้องนอนเธอไง”

“นอน…เอ่อ…”

“เอ่ออะไร? นี่เธอคงไม่หวังจะให้ฉันไปนอนที่บ้านเธอใช่ไหม”

ม่านไหมรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เธอรู้ดีว่าถ้าไม่จำเป็นคนอย่างเวหาคงไม่อยากไปที่บ้านเก่าๆ ซอมซ่อของเธอ แต่อีกเหตุผลก็คือ

“พอดีฉันยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพ่อแม่น่ะค่ะ”

หมอบอกว่าความเครียดจะทำให้อาการป่วยของพ่อแย่ลง เพราะฉะนั้นเธอจะให้พ่อรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด

“แล้วเธอจะบอกตอนไหน ฉันไม่มีเวลารอเธอนานๆ หรอกนะ เซ็นต์สัญญาแล้วฉันจะจ่ายเงินเลย เธอเองก็ต้องทำงานทันทีเลยเหมือนกัน”

“ฉันขออยู่บ้านตัวเองได้ไหมคะ?”

“บ้านเธออยู่ซอยลึก ไปไหนมาไหนก็ลำบากจะแย่ เกิดตอนท้องเธอไปโหนรถเมล์หรือนั่งมอเตอร์ไซค์จนลูกฉันกระทบกระเทือนขึ้นมาจะว่ายังไง…ไหนจะเรื่องอาหารการกินอีก เกิดเธอกินแต่ของไม่มีคุณภาพแล้วลูกฉันขาดสารอาหารฉันไม่ยอมหรอกนะ!”

ม่านไหมเถียงไม่ออก ได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ เพราะคำพูดของอีกฝ่ายก็จัดว่ามีเหตุผลอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงเธอก็ต้องย้ายมาอยู่ที่นึ่ ฉันจะให้คนคอยดูว่าเธอรักษาสุขภาพอย่างดีแล้วหรือเปล่า อย่าลืมนะว่าจากนี้ไป ร่างกายเธอไม่ใช่ของเธอคนเดียว แต่เป็นที่ฟูมฟักเลี้ยงดูลูกของฉันด้วย!”

***