ตอนที่ 2 ให้มันจบ ๆ ไป

ตอนที่ 2 ให้มันจบ ๆ ไป 🔥

คืนที่สองของการแต่งงานของสามีภรรยาป้ายแดงต่างมีความกระอักกระอ่วนไม่แพ้กัน ต่างฝ่ายต่างนอนหันหลังให้กัน แต่ดูเหมือนว่าชวินจะออกอาการมากกว่าเอาแต่นอนกระสับกระส่ายดิ้นไปดิ้นมา กลิ่นฟีโรโมนแปรปรวนเดี๋ยวเข้มเดี๋ยวจางจนโอเมก้าอย่างรติเริ่มอึดอัดหายใจไม่ออก

“เธอจะไปไหน” ชวินถามขึ้นเมื่ออยู่ ๆ รติก็ลุกขึ้น

“ไปนอนอีกห้องนึงครับ คุณจะได้นอนสบาย”

พูดจบโอเมก้าร่างบางก็ออกจากห้องไปทันที โดยมีสายตาของสามีอัลฟ่ามองตามอย่างเอาเรื่อง แต่ชวินก็ทำได้เพียงแค่มองตาม ทว่าเขาเองก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองปล่อยฟีโรโมนในระดับที่ทำให้ภรรยาโอเมก้ารู้สึกไม่สบายได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกผิดขนาดต้องตามโอเมก้าออกไปเพื่อดูอาการ

รติสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพ่นออกมาแล้วก็ทำซ้ำแบบเดิมอีกสองสามครั้งจนรู้สึกว่าออกซิเจนกลับมาเต็มปอดอีกครั้ง เขาจึงล้มตัวลงนอนแผ่กลางที่นอนนุ่ม นอนคิดถึงสิ่งที่คุยกันในวันนี้ที่พ่อกับแม่อยากให้พวกเขามีหลานให้และผูกพันธะกันเสียให้เรียบร้อย รติได้แต่นอนคิดวนไปวนมา การผูกพันธะไม่ต่างกับการผูกมัดตัวเอง สำหรับโอเมก้าอย่างเขาแล้วย่อมมีปัญหาในการใช้ชีวิตในอนาคตแน่นอน เพราะมองไม่เห็นหนทางความรักระหว่างเขากับชวินเลย

‘แต่งกันรอวันหย่าสิเป็นภาพที่ชัดเจนมากกว่า’

‘ช่างมันเถอะ คิดอะไรมากล่ะรติ ทำอย่างกับว่าเค้าจะยอมอย่างนั้นแหละ’

รตินอนคิดอยู่อย่างนั้นทั้งคืนจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีตอนใกล้สว่าง เพราะอาการกระสับกระส่ายครั่นเนื้อครั่นตัวจนนอนต่อไปไม่ไหว

เพราะมัวแต่ยุ่งเรื่องงานแต่งงานจนลืมรอบฮีตของตัวเอง ลืมกินยาคุมอาการไว้และดูเหมือนว่ารอบนี้จะมาก่อนกำหนดวันสองวันอีกด้วย โอเมก้าร่างบางเริ่มนอนขดตัวคุดคู้ใต้ผ้าห่มด้วยความทรมาน อาการร้อนวูบวาบเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กล่องยาก็ยังอยู่ในห้องนอนใหญ่ เขายังไม่ทันได้ย้ายของใช้ส่วนตัวมาห้องนี้ ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนทุรนทุรายรอเวลาจนกว่าจะเช้าแล้วชวินออกไปทำงาน

//////////

แทนที่จะออกไปทำงานแต่ชวินกลับอยู่ในชุดลำลองไม่ออกไปไหน เพราะคำสั่งของท่านประธานให้เขาหยุดพักร้อนอยู่กับลูกสะใภ้คนโปรดอีกหนึ่งสัปดาห์ เขาจึงได้แต่นั่งเช็กงานอยู่ในห้องทำงาน นั่งทำงานจนเกือบเที่ยงก็ยังไม่เห็นภรรยาออกมาจากห้องนอน ถามแม่บ้านก็ได้คำตอบว่ายังไม่ออกมาจากห้องนอนเลยตั้งแต่เช้า

“หรือว่าจะไม่สบาย” ชวินฉุกคิดขึ้นมา

“วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว กลับเลยก็ได้ครับ”

พวกแม่บ้านที่จ้างมาชวินจะจัดที่พักไว้ที่ชั้นล่างของเพนต์เฮ้าส์และให้เข้ามาทำงานเป็นเวลา ถ้าวันไหนเขาอยู่บ้านจะไม่ค่อยให้แม่บ้านอยู่ทำงานนานนัก ให้เตรียมอาหารเย็นไว้ล่วงหน้าแล้วเขาก็จะให้กลับเลย

นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารสักพักยังไม่เห็นภรรยาโอเมก้าออกมา ชวินจึงตัดสินใจเดินไปยืนอยู่หน้าห้องนอนของภรรยาในนาม ลังเลเก้กังอยู่สักพักจึงเคาะประตูเรียกเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบจากคนด้านใน

“ชั้นเข้าไปนะ”

ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับกลิ่นกุหลาบหอมฟุ้งกระทบจมูกอัลฟ่าหนุ่มอย่างจัง ชวินได้แต่ยืนนิ่งเหมือนโดนสะกด ไม่เคยคิดมาก่อนว่ากลิ่นฟีโรโมนของรติจะหอมยั่วยวนกันถึงเพียงนี้ กลิ่นหอมหวานนุ่มนวลกระตุ้นกันเสียจนฟีโรโมนของเขาเริ่มแปรปรวนตาม

โอเมก้าร่างบางนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มจนมิด มีเพียงเสียงครางอืออาด้วยความทรมานเล็ดลอดออกมา มือหนาดึงผ้าห่มออกจากร่างบางให้คลายความอึดอัดแต่กลิ่นกุหลาบยิ่งคละคลุ้งออกมารุนแรง

“เธอฮีต?”

“เธอตั้งใจสินะ” น้ำเสียงเหยียดหยันขึ้นมาทันที

“คุณวิน!”

“ออกไป!”

“ในเมื่อตั้งใจแล้วจะไล่กันทำไม” ชวินยังคงเหยียดหยันต่อภาพตรงหน้า แต่ก็เริ่มคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่คุกเข่าลงข้างร่างบาง

“คุณวินออกไปก่อน ติขอร้อง” รติขอร้องด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่กลับกระตุ้นคนฟังให้อารมณ์พลุ่งพล่านมากกว่าเดิม

“ยาติอยู่ในห้องคุณ”

“จะใช้ยาทำไมในเมื่อเธอตั้งใจ” ชวินส่งเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างกายของเขาเองตอนนี้ก็เริ่มมีอาการรัต เขาไม่เคยมีอาการรัตรุนแรงแบบนี้มานานมากแล้วแม้กระทั่งกับคนรักปัจจุบันก็ยังไม่เคยแรงเท่าตอนนี้สักครั้ง

//////////

ชวินในร่างเปลือยเปล่าขึ้นคร่อมโอเมก้าร่างบางที่กำลังนอนตัวบิดเร่าด้วยความทรมาน กลิ่นกุหลาบและไวน์ขาวผสมกลมกลืนกันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ หอมหวาน อบอุ่น นุ่มนวล ยิ่งทำให้โอเมก้ารู้สึกปลอดภัย และยังรู้สึกได้ว่าอาการฮีตครั้งนี้รุนแรงกว่าทุก ๆ ครั้ง

“คุณวินช่วยติด้วย” แขนเรียวโอบรอบคอคนบนร่างพร้อมกับร้องขอเสียงกระเส่า

อัลฟ่าหนุ่มกัดฟันกรอดพยายามข่มอารมณ์แต่ร่างกายกลับปวดร้าว รู้ทั้งรู้ว่าอาการฮีตกับรัตไม่สามารถควบคุมได้ ชวินพยายามฝืนจนถึงที่สุดแต่ก็ทนฝืนความรู้สึกกระสันอยากไม่ไหว ชุดนอนบางเบาบนตัวโอเมก้าถูกกระชากออกจากร่างบางอย่างไม่ปรานี ยิ่งเห็นผิวเนียนขาวอมชมพูนอนยั่วกันแบบนี้ด้วยแล้ว

“ดีเหมือนกัน ให้มันจบ ๆ ไปอย่างที่เธอต้องการ”

ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงทาบทับโอเมก้าร่างบางที่นอนบิดเร่าส่งสายตาอ้อนวอนขอด้วยความทรมาน จมูกโด่งซุกไซ้ลงซอกคอ ริมฝีปากนุ่มขบเม้มที่ติ่งหูลามไล้เรื่อยลงมาถึงหน้าอกขาวที่ขยับขึ้นลงอย่างถี่รัว

“โอ๊ย!” โอเมก้าร่างบางหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและตกใจที่ถูกคมเขี้ยวขบกัดบนเนื้อบาง

ได้ยินเสียงร้องแทนที่จะหยุดแต่เหมือนโดนปลุกเร้าอารมณ์ให้มีมากขึ้น อัลฟ่าจึงทั้งขบทั้งกัดลงบนเรือนร่างขาวจนขึ้นรอยฟันและรอยช้ำสีกุหลาบไปทั่วทั้งตัว ริมฝีปากนุ่มดูดดึงจุกสีหวาน บดขยี้หัวจุกสลับกับปลายลิ้นตวัดเลีย มือหนาเลื่อนลงบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงจับยกให้กลางกายถูไถบดเบียดกับกล้ามท้องแกร่ง

“อ...อ๊ะ...อื๊อ...คุณวิน”

“หึ...” อัลฟ่าหนุ่มหัวเราะพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ และแววตาที่มีแต่ความเกลียดชังให้กับร่างบาง

ร่างบางถูกกระชากสะโพกให้ยกขึ้นจากที่นอนนุ่ม สองขาเพรียวถูกจับแยกเปิดช่องทางหวานที่เต็มไปด้วยน้ำหล่อลื่น ก้านนิ้วยาวสอดเข้าพร้อมกันสองนิ้วจนสุดปลาย ไม่สนใจว่าโอเมก้าจะรู้สึกอย่างไร

“โอ๊ย! เจ็บ อื๊อเจ็บ” โอเมก้าร้องเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตปริ่มไปด้วยน้ำตา

“แค่นี้ทำเป็นร้อง เธออยากเองนี่” ยิ่งเห็นโอเมก้าทรมานชวินยิ่งรู้สึกสะใจ

“...” รติได้แต่เม้มริมฝีปากพยายามกลั้นเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกมาอีก

“อึก...” แท่งร้อนถูกจับกระแทกเข้ารูรักด้วยความรุนแรงในคราวเดียวจนสุดลำ

น้ำตาที่เอ่อล้นไหลออกจากหางตาเป็นทาง แต่ไม่มีเสียงร้องออกจากปากของโอเมก้าร่างบางแม้แต่น้อย ร่างหนาโถมกระแทกแท่งร้อนเข้าออกอย่างถี่รัว

“อื้ม...” ชวินกัดกรามกรอดข่มอารมณ์ไม่ให้หวามไหวตามความรู้สึก เร่งกระแทกอัดเข้าออกด้วยความรุนแรงหนักหน่วงมากขึ้นยิ่งรู้สึกยิ่งรุนแรง น้ำตาของคนใต้ร่างไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนแต่ยิ่งสร้างความเกรี้ยวกราดหยาบโลนเพิ่มขึ้น

“ให้มันจบ ๆ ไปอย่างที่เธอบอกไง” ร่างสูงโน้มตัวลงทาบทับร่างบาง มือหนาช้อนเข้าใต้ต้นคอยกขึ้นจนชิดริมฝีปาก

“โอ๊ย!” เสียงร้องดังลั่นด้วยความเจ็บปวดเมื่อต้นคอขาวถูกเขี้ยวคมของอัลฟ่าหนุ่มฝังลึกลงจนมิดเขี้ยว เสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาไม่ทำให้อัลฟ่ารู้สึกอื่นใดนอกจาก

‘ความสะใจ’

//////////