ตอนที่ 4 เผชิญหน้า

ตอนที่ 4 เผชิญหน้า

พอครบสัปดาห์ต่างฝ่ายต่างได้กลับมาทำงาน หลังจากจำใจต้องเข้าหออยู่ร่วมกันในเพนต์เฮ้าส์ใช้ชีวิตคู่ข้าวใหม่ปลามัน แม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอกันสักเท่าไรก็ตาม อย่างที่รู้ ๆ กันอยู่แล้วว่าสามีอัลฟ่ามักจะไปอยู่กับคนรักของเขาแล้วกลับมาตอนดึก ๆ หรือไม่ก็เช้าของอีกวัน

รติยังคงทำงานที่โรงแรมของตัวเองในตำแหน่งเดิมไม่ได้ย้ายไปทำที่เดียวกับชวิน ด้วยเหตุผลที่ว่าแม้โรงแรมจะถูกควบรวมกับโรงแรมในเครือของชวินแล้วก็ตาม แต่ที่เดิมและตำแหน่งเดิมเขามีความถนัดและคุ้นเคยมากกว่า และที่สำคัญคือไม่ต้องฝืนเจอหน้าสามีในนามทุกวันอีกด้วย

“เป็นยังไงบ้างลูก” น้ำเสียงแสดงความห่วงใยจากผู้เป็นแม่ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าลูกต้องฝืนใจแค่ไหนกับการแต่งงานครั้งนี้ แต่ตัวเธอเองก็ไม่มีทางเลือกทั้งข้อตกลงกันตั้งแต่สมัยลูก ๆ ยังเด็ก และธุรกิจที่กำลังอยู่ในสภาพย่ำแย่

“คิดถึงงานชะมัด” รตินั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานพร้อมกับคำตอบเฉไฉทั้งที่รู้ว่าแม่ถามเรื่องชีวิตคู่

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะตาติ” รมย์ฤดีตามมานั่งลงข้าง ๆ ลูกชาย

“เปลี่ยนเรื่องอะไรล่ะแม่ก็...” จากโอเมก้าที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวพออยู่กับแม่ก็ไม่ต่างกับเด็กน้อย

“ชวินดูแลลูกดีมั้ย” มือเรียวสวยแม้จะมีริ้วรอยเหี่ยวย่นตามวัยไปบ้างลูบบนผมนุ่มของลูกชายที่ตอนนี้กำลังอ้อนซบอยู่บนไหล่บางของเธอ

“ดีสิ...วัน ๆ ได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ ดีนะที่ได้ออกมาทำงานไม่งั้นลูกแม่คงได้ป่วยเป็นโรคแขนขาอ่อนแรง”

“ดูพูดเข้า” มือเรียวตีป้าบเข้าให้ตรงต้นขาเรียวเล็กของเจ้าลูกชาย

“โอ๊ย! แม่มาตีติทำไมเนี่ย” รติยู่หน้าใส่คนเป็นแม่มือลูบต้นขาทำเหมือนว่าเจ็บเสียเต็มประดา

รติยังคงทำทะเล้นใส่แม่เพราะไม่อยากให้แม่เป็นห่วง แต่ก็อีกนั่นแหละ เขาพูดผิดตรงไหนกันสบายเสียจนตัวเองแทบจะทำอะไรไม่เป็นอยู่แล้ว

‘สบายแต่ว่าเหงาจับใจ’

“ติ...” รมย์ฤดีได้แต่มองลูกชายด้วยความเป็นห่วง รู้ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าลูกชายตอนนี้ต้องการเพียงให้เธอสบายใจ

“ไม่เอาไม่เครียด แล้วพ่อจะมารับแม่หรือเปล่าหรือให้ติไปส่งที่บ้าน”

“เดี๋ยวเลี้ยงลูกค้าเสร็จก็ตามมา” เธอเองก็ไม่อยากให้ลูกเป็นห่วงก็ต้องรีบปรับอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาปกติที่สุด

//////////

“ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ” โอเมก้าร่างบางเดินยิ้มเข้ามาในห้องทำงานที่ชวินยังคงนั่งเคร่งเครียดอยู่กับเอกสารตรงหน้า

“ปรานต์” สายตาของชวินละจากกองเอกสารเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย

“ปรานต์โทรเข้ามาตั้งหลายสายวินก็ไม่รับ” โอเมก้าทำเป็นตัดพ้อแต่ไม่ได้จริงจังอะไรนัก

“ผมเพิ่งประชุมเสร็จน่ะ แล้วทำไมถึงมาที่นี่ได้”

“ต้องมีอะไรถึงจะมาได้เหรอเดี๋ยวนี้ ทีเมื่อก่อนปรานต์จะมาตอนไหนก็ได้” โอเมก้าส่งสายตาแพรวพราวใส่พร้อมกับเดินอ้อมโต๊ะไปโอบรอบคออัลฟ่าหนุ่มก้มลงหอมแก้มประทับกลิ่นตัวเองไปอีกหนึ่งฟอดใหญ่

“ผมว่าปรานต์มาแบบนี้มันไม่ค่อยดีนะ”

“ทุกทีปรานต์ก็มาแบบนี้” สายตาเฉี่ยวมองอัลฟ่าหนุ่มไม่พอใจ

“ปรานต์ก็รู้ว่าตอนนี้สถานะเราเป็นยังไง ปรานต์เองก็จะถูกมองไม่ดี”

“ปรานต์ไม่แคร์”

“แต่ผมแคร์ ผมไม่อยากให้ใครมองคนรักของผมไม่ดี” ตอนแรกเหมือนจะแข็งใส่ แต่พอเจอสายตาของคนรักแล้วชวินจำต้องอ่อนลงพร้อมกับพรูลมหายใจออกมา

“ถ้าอย่างนั้นปรานต์กลับก็ได้” โอเมก้าร่างบางปล่อยมือจากรอบคอของแฟนหนุ่ม หน้าตาเชิดรั้นบึ้งตึง

“ปรานต์ครับ” มือหนารีบคว้ามือคนข้าง ๆ ขึ้นมาแนบแก้มพร้อมกับใช้น้ำเสียงออดอ้อน

“ผมหิวข้าวแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง” ทั้งออดอ้อนทั้งส่งสายตาหวานเยิ้มจนโอเมก้าใจอ่อน

“งานเสร็จแล้วเหรอ” ปรานต์ทำทีเป็นกระเง้ากระงอดส่งสายตาแพรวพราว

“พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ” ได้ยินอย่างนั้นร่างบางโน้มตัวลงโอบรอบคออัลฟ่าหนุ่มอีกครั้งพร้อมกับป้อนจูบหวานอย่างเอาใจ

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกมาจากห้องทำงานโดยที่ปรานต์เกาะแขนอัลฟ่าไม่ปล่อย แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนตรงหน้า

“เธอมาที่นี่ได้ไง” อัลฟ่าหนุ่มพูดขึ้นมาอย่างหัวเสีย ขณะที่ปรานต์กอดแขนของคนรักไว้แน่นกว่าเดิมพร้อมกับส่งสายตาท้าทายอย่างผู้ชนะ

“พ่อกับแม่โทรตามมาครับ” รติตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ตามมาทำไม ทำไมชั้นไม่รู้เรื่อง”

“คุณคงต้องถามพวกท่านเองแล้วล่ะ”

“เอ่อ...คุณวินคะท่านประธานอยู่ในสายค่ะ” เลขาหน้าห้องได้แต่ยืนก้มหน้ารายงานโดยที่กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มเข้มข้นและเผลอกดข่มคนรอบข้างรวมทั้งปรานต์โดยไม่รู้ตัว ทำให้คนที่ยืนข้าง ๆ เหงื่อออกหายใจอึดอัด รติยืนมองอาการเหล่านั้นแล้วกลับมาสำรวจตัวเอง

‘ทำไมแรงกดข่มครั้งนี้เขาถึงแทบไม่รู้สึกอะไร’

“ครับ พ่อไม่เห็นบอกผมก่อน” ชวินยังคงคุยกับปลายสายอย่างหัวเสีย

“ก่อนจะโวยวายเช็กโทรศัพท์ตัวเองก่อน” วริศตอบกลับมาอย่างใจเย็น

ได้ยินอย่างนั้นชวินจึงรีบล้วงมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงกดเปิดดูจึงได้รู้ว่าเขาลืมเปิดเสียงเตือนไว้ใครโทรมาจึงไม่รู้เรื่องทั้งปรานต์ พ่อของเขาและภรรยาในนาม ชวินได้แต่ยืนทำหน้าเหวอมองหน้าจอมือถือ ก่อนจะหันไปหาคนข้าง ๆ

“คุณกลับไปรอผมที่ห้องก่อนนะ เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วผมไปหา” ทั้งที่หัวเสียแต่น้ำเสียงที่ใช้กับคนรักเต็มไปด้วยความละมุน

“คุณวิน...” ปรานต์ส่งเสียงแผ่วเบาน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะมองโอเมก้าตรงหน้าด้วยสายตาเคียดแค้น แต่ก็เป็นเพียงแค่ไม่ถึงเสี้ยววินาที

“เอาอย่างนั้นก็ได้” สถานการณ์แบบนี้เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมตามน้ำไปทั้งที่อยากจะกรี๊ดอยากจะอาละวาดให้สมกับอารมณ์ที่คุกรุ่นข้างใน

//////////

“ทำไมจะต้องวุ่นวายกันนักก็ไม่รู้กะอีแค่ข้าวเย็น” อัลฟ่าหนุ่มเดินล้วงกระเป๋าออกมาจากห้องอาหารระบายอารมณ์ใส่คนข้าง ๆ เมื่อพ้นสายตาของพ่อกับแม่แล้ว

“...” รติยังคงหน้านิ่งไม่แสดงอาการใด ๆ เดินเคียงข้างสามีอัลฟ่าออกไปจนถึงที่จอดรถ และเดินแยกตัวออกไปยังรถของตัวเอง

“จะไปไหน” น้ำเสียงห้วนดังถามตามหลัง

“กลับบ้านไงครับ”

“ทำไมไม่กลับด้วยกัน”

“ก็...” รติลังเลมองไปทางรถตัวเองที่จอดอยู่

“อย่าลีลา”

“...” ภรรยาในนามเลือกที่จะเดินกลับมาเปิดประตูขึ้นนั่งเงียบ ๆ ลำพังงานวันนี้ก็เหนื่อยพอแล้ว เขาขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับคนที่เอาแต่หาเรื่องเขามาตลอดทาง

พอเข้าห้องได้รติก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองทันทีไม่สนใจสามีอัลฟ่าที่มองตาม

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” โอเมก้าร่างบางในชุดคลุมเตรียมอาบน้ำเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยที่อยู่ ๆ สามีก็มาเคาะประตูห้องเขารัว ๆ

เพราะความรู้สึกผิดลึก ๆ ในใจกับเหตุการณ์วันนี้ทำให้ชวินต้องมายืนทำหน้ากระอักกระอ่วนอยู่หน้าห้องภรรยาทว่าตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไปทำไม หรือเป็นเพราะการเผชิญหน้าของพวกเขาทั้งสามคนในวันนี้เขาเองก็ไม่แน่ใจ

รติรับรู้มาตลอดว่าชวินมีคนรักอยู่แล้วคือปรานต์ และชวินเองก็มักจะไปค้างคืนกับโอเมก้าคนรักอยู่บ่อย ๆ หรือเรียกได้ว่าแทบจะทุกวัน แต่ก็ไม่เคยต้องมาเจอกันแบบนี้

‘จะไม่รู้สึกเลยก็คงไม่ใช่’

“ชั้นอยากคุยกับเธอเรื่องปรานต์”

“ครับ”

“ชั้นจะไม่ให้เค้ามาวุ่นวายที่โรงแรมอีก”

“ครับ”

“อย่าคิดว่าชั้นทำเพราะเธอ ชั้นแค่ทำในสิ่งที่ควรทำต่างหาก หวังว่าเธอคงจะไม่เข้าใจผิดนั่งคิดเพ้อเจ้อเข้าข้างตัวเองล่ะ”

“ผมไม่คิดแบบนั้นหรอกครับ คุณวินสบายใจได้” รติตอบกลับไปด้วยความหยิ่งทะนง ใบหน้าเชิดจมูกรั้นกับริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากัน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว”

ท่าทางของภรรยาที่แสดงอาการไม่แยแสกันตอนนี้ทำให้ชวินรู้สึกเหมือนถูกยั่วโทสะกัน เขาอุตส่าห์รู้สึกผิดยอมอ่อนให้แล้วยังจะมาทำท่าทางหยิ่งยโสใส่กันอีก

“ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีปรนนิบัติสามีซักหน่อยเป็นไง”

ร่างบางลอยขึ้นมาแนบอกแกร่งของสามีอัลฟ่าโดยไม่ทันตั้งตัวจนต้องรีบจับยึดบ่ากว้างไว้กันตก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่สามีหนุ่มกลับส่งรอยยิ้มร้ายกาจให้กับเขา

//////////