ตอนที่ 3 ผูกพันธะ=เริ่มผูกพัน

ตอนที่ 3 ผูกพันธะ=เริ่มผูกพัน

ภายในห้องนอนที่มืดสนิทร่างบางยังคงนอนขดตัวคุดคู้ด้วยสภาพร่างกายที่อิดโรย หลังจากที่โดนสามีอัลฟ่ากัดคอผูกพันธะแล้ว รติก็โดนทิ้งให้นอนซมอยู่คนเดียวโดยที่สามีอัลฟ่าออกจากห้องไปทันทีอย่างไม่มีเยื่อใย

หลังจากนอนหลับไปหนึ่งวันเต็ม ๆ รติจึงพอมีแรงที่จะลุกขึ้นมาดูแลตัวเอง สิ่งแรกที่ต้องทำคงไม่พ้นอาบน้ำชำระล้างคราบกามที่ติดอยู่ทั่วตัว รติสำรวจร่างกายตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่มองดูร่องรอยที่ถูกสามีอัลฟ่ากระทำไว้ รวมถึงรอยพันธะที่ยังคงเป็นรอยแผลสดให้ได้เจ็บแปลบ แม้ร่างกายจะเจ็บปวดระบมแต่สายตาของรติไม่มีความรู้สึกเช่นเดียวกับร่างกาย เขาได้แต่พยายามกลืนก้อนความเจ็บปวดนั้นให้ย้อนกลับเข้าไปข้างในด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยวแทน

‘แค่ให้มันจบ ๆ ไปตามที่พวกผู้ใหญ่ต้องการ’

//////////

“นอนกับเมียมาแล้วมานอนหมดแรงกับปรานต์เนี่ยนะ” โอเมก้านัยน์ตาเฉี่ยวอดที่จะประชดคนรักไม่ได้

“อย่าพูดมากน่า” อัลฟ่าหนุ่มนอนหลับตาเหยียดตัวพูดออกมาด้วยความรำคาญ

“ผมก็แค่ทำให้มันจบ ๆ ไปตามที่พ่อกับแม่ต้องการ”

“แน่ใจ? ว่าจะจบ” น้ำเสียงเย้ยหยันพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ

“ตอนนี้บอกให้จบ ไม่ใช่ว่าสุดท้ายปรานต์กลายเป็นคนถูกทิ้งนะ”

“ปรานต์” สายตาคมกริบจ้องเขม็งที่ใบหน้าเฉี่ยวคมของโอเมก้าคนรัก

“เราคบกันมานานแค่ไหนวินก็รู้ดี ไหนจะสังคมก็รับรู้ จะไม่ให้ปรานต์รู้สึกหวั่นไหวเลยหรือไง” สายตาเฉี่ยวคมจ้องมองกลับอย่างไม่ยี่หระ

“ปรานต์ของผมเป็นคนอ่อนหวานไม่ใช่เหรอ” คำพูดของชวินเหมือนเตือนสติให้สายตาแข็งกร้าวอ่อนลงทันที

“ก็ปรานต์กลัว” น้ำเสียงแผ่วเบาแสดงความไม่มั่นใจของโอเมก้าทำให้ชวินเองก็มีท่าทีอ่อนลง

“เราคุยกันแล้วไง ปรานต์เชื่อใจผมนะ”

โอเมก้าร่างบางไม่พูดอะไรต่อ แต่ซุกตัวเข้าอ้อมกอดแกร่งของคนรัก เขาไม่ได้ใสซื่อขนาดจะไม่รู้ว่าคนรักของตัวเพิ่งทำอะไรกับภรรยาในนามมา และยิ่งทำให้อดหวั่นไหวไม่ได้เพราะกลิ่นฟีโรโมนของชวินแสดงชัดถึงความสุขสมก่อนหน้า ไหนจะกลิ่นฟีโรโมนกุหลาบเย้ายวนของรติที่ติดบนตัวชวินมาอย่างชัดเจน

ปรานต์ได้แต่ขบเม้มริมฝีปากควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้แสดงความเกรี้ยวกราดออกมา ทั้งที่ในใจอยากจะกรีดร้องเต็มที สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ไม่พ้นการแสดงความเป็นเจ้าของบนตัวของชวินด้วยกลิ่นกำยานที่เร่าร้อนแฝงความร้ายลึกฝากกลับไปถึงภรรยาในนาม

//////////

โอเมก้าร่างบางนอนมองแฟนหนุ่มอัลฟ่าที่กำลังแต่งตัวเพื่อที่จะกลับไปยังเพนต์เฮ้าส์ ถึงแม้จะรู้สึกขัดใจมากเพียงใดแต่ปรานต์เลือกที่จะแสดงความอ่อนหวานออดอ้อนออกมาให้กับคนรักของตน

“คืนนี้ไม่ค้างกับปรานต์เหรอ”

“ไม่ดีกว่า”

“แต่ปรานต์อยากนอนกอดวิน ช่วงนี้ปรานต์นอนไม่ค่อยหลับ” ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงเดินมาเกาะแขนซบหน้าลงอกแกร่งออดอ้อน

“งั้นผมรอปรานต์หลับก่อนค่อยกลับ” ร่างหนาย่อตัวลงช้อนตัวโอเมก้าร่างบางอุ้มพาไปนอนบนเตียงนุ่ม

“...” สายตาปรานต์ยังคงออดอ้อนเป็นประกายหวั่นไหว

“ช่วงนี้พ่อกับแม่ยังตามเช็กผมอยู่ ต้องทำให้พวกท่านเชื่อใจก่อน”

อัลฟ่าหนุ่มทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ คว้าคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดพร้อมกับกดจูบลงบนหน้าผาก มือหนาลูบลงบนผมนุ่มของโอเมก้าไปมาด้วยความนุ่มนวลกล่อมให้คนในอ้อมกอดเคลิ้มหลับไปในที่สุด

ขณะที่โอเมก้าคนรักเริ่มหลับสนิทกลายเป็นชวินที่รู้สึกกระสับกระส่ายแทนที่จะรู้สึกสบายเหมือนทุกครั้งที่ได้นอนกอดกัน เห็นว่าปรานต์หลับสนิทไปแล้วชวินจึงค่อย ๆ ขยับตัวให้เบาที่สุดและรีบร้อนออกจากห้องไป โดยมีแววตาขุ่นเคืองของโอเมก้ามองผ่านความมืดตามแผ่นหลังกว้างออกไป

‘ทั้ง ๆ ที่เขามาก่อน แต่ทำไมถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้’

//////////

ชวินเดินเข้ามาในเพนต์เฮ้าส์ด้วยอาการร้อนรนโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้สาเหตุว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเช่นนี้ แทนที่จะตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของตัวเอง แต่กลับเปลี่ยนทิศทางไปยังอีกห้องหนึ่งที่เขาใช้ร่วมหลับนอนกับภรรยาในนามก่อนที่จะออกไปหาปรานต์

ภาพตรงหน้าเมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปคือโอเมก้าร่างบางนอนหลับนิ่งในความมืดมีเพียงแสงไฟสลัวที่คงเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่หัววัน รตินอนหลับตานิ่งแต่มีเม็ดเหงื่อชุ่มบนใบหน้า กลิ่นกุหลาบยังคงหอมฟุ้งกระจายทั่วห้อง

“รติ...” ปลายนิ้วยาวช่วยปัดผมที่ตกลงมาปรกหน้า และใช้หลังมือแตะตรงหน้าผากมน ขณะที่ภรรยาร่างบางยังคงนอนนิ่งไม่รู้สึกตัว

“เธอเป็นไข้” อัลฟ่าร่างสูงรีบลุกหายเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูชุบน้ำ

“อื๊อ...ไม่เอา” มือบางปัดผ้าที่ชวินกำลังใช้เช็ดหน้าเพื่อลดไข้ให้พร้อมกับบ่ายหน้าหนีทั้งที่ตายังหลับอยู่

“เช็ดตัวลดไข้ก่อน” มือหนายังพยายามไล่ตามเช็ดใบหน้าหวานที่หันไปหันมาหนีมือเขา

สุดท้ายทนความพยศของคนป่วยไม่ไหวร่างบางจึงถูกอุ้มไม่ต่างจากเด็กน้อยเข้ามานั่งในอ่างอาบน้ำ

“อย่าเพิ่งดื้อได้มั้ย” แล้วรติก็โดนสามีอัลฟ่าจับถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วเปิดฝักบัวรดตัวตาม

ร่างเปลือยเปล่าถูกจับห่อด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่อยู่บนเตียงนุ่ม โดยที่มีสามีอัลฟ่าใช้ผ้าขนหนูอีกผืนไล่เช็ดตามตัวให้จนแห้ง ระหว่างเช็ดตัวให้ภรรยาร่างบางก็คอยแต่จะงอแงปัดมือเขาออก ชวินอดที่จะหยุดมองร่องรอยช้ำที่เขาทำไว้ไม่ได้ ยิ่งเป็นไข้จนตัวแดงรอยยิ่งเข้มชัด

“รอยพันธะ!” แต่ที่น่าตกใจจนต้องชักมือออกก็ตรงบริเวณหลังคอที่เขาฝังเขี้ยวไว้ ทั้งบวมแดงและร้อนจัดกว่าบริเวณอื่น คงเพราะแผลที่หลังคอภรรยาในนามของเขาจึงมีอาการเป็นแบบนี้

เห็นอย่างนั้นแล้วชวินจึงรีบจับภรรยาใส่เสื้อผ้าและหายามาป้อนใส่ปากคนป่วยที่ยังอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น

“กินยาก่อน” คงเป็นเพราะน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติจึงทำให้คนป่วยยอมอ้าปากกินยาแต่โดยดี ทั้งที่ความจริงแล้วตัวเองเป็นคนกินยาแสนจะยาก

จัดการคนป่วยเรียบร้อยชวินก็รีบจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองเพราะเปียกโชกจากที่ปลุกปล้ำกับคนป่วยในห้องน้ำ ตั้งใจว่าจะกลับไปนอนห้องตัวเองเดินไปจนถึงหน้าประตู แต่เท้ากับสั่งให้เขาเดินกลับมานอนลงข้างโอเมก้าร่างบางที่หลับไม่รู้เรื่องไปแล้ว

//////////

คงเพราะได้ผูกพันธะกันแล้วแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม จึงทำให้ชวินหลับ ๆ ตื่น ๆ ทั้งคืน รู้สึกตัวทุกครั้งที่ภรรยาโอเมก้ามีอาการไม่ค่อยดี กว่าจะได้หลับจริง ๆ ก็ปาเข้าไปเกือบสว่าง รติตื่นขึ้นมาเห็นชวินนอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรมากมาย แค่แปลกใจนิดหน่อยว่ามานอนกับเขาได้ยังไง แต่ก็ไม่อยากจะใส่ใจเห็นว่าหลับสนิทจึงไม่อยากกวน รติเลยพาตัวเองออกมานั่งเล่นอยู่ห้องนั่งเล่นด้านนอก

ปกติแล้วเวลานี้รติจะต้องไปทำงานที่โรงแรมของตัวเอง ซึ่งรติจะดูแลด้านบริการลูกค้าเป็นหลัก แต่เพราะเพิ่งแต่งงานจึงถูกคำสั่งเดียวกับสามีคือให้พักร้อนหนึ่งสัปดาห์แล้วค่อยกลับไปทำงาน จึงทำให้เขาต้องมานั่งเบื่ออยู่หน้าทีวี

“ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกชั้น” สามีอัลฟ่าเดินหน้ามุ่ยหัวกระเซอะกระเซิงออกมาจากห้องได้ก็หาเรื่องภรรยาที่นั่งทำหน้าเบื่ออยู่ทันที

“ก็เห็นคุณกำลังหลับสบาย” รติตอบกลับโดยสายตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอทีวี

“สบายอะไรล่ะ ไม่ได้นอนทั้งคืน” ชวินพูดกลับเสียงห้วนก่อนจะเดินขึ้นไปห้องนอนใหญ่ชั้นบน

“นอนไม่สบายแล้วจะมานอนด้วยทำไมกัน” รติบ่นพึมพำไม่เข้าใจ

เห็นว่าสามีตื่นแล้วและอีกไม่นานคงลงมากินข้าว ทว่ารติไม่อยากจะทะเลาะด้วยให้เสียอารมณ์เขาจึงเลือกที่กลับเข้าไปอยู่ในห้องนอนของตัวเอง

‘เหม็นหน้าไม่อยากคุยด้วย’

ส่วนสามีตัวดีแทนที่จะรู้สึกดีที่ออกจากห้องมาไม่ต้องเจอหน้ากันกลับรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่าน สุดท้ายต้องไปเคาะประตูหาภรรยาที่เอาแต่หลบหน้าเขาทั้งวัน

“...” รติเปิดประตูให้ด้วยสีหน้างุนงงไม่เข้าใจว่าทำไมสามีของเขาจะต้องเคาะประตูเสียงดังขนาดนั้น

“เธอไม่คิดจะออกมาใช้ชีวิตนอกห้องบ้างหรือไง” ร่างสูงใหญ่ยืนจังก้าหน้าประตูพร้อมกับสีหน้าบูดบึ้ง

“อยู่ในห้องก็สบายดีนี่ครับ หรือคุณมีอะไรหรือเปล่า” ภรรยาโอเมก้าตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่งยิ่งทำให้คนตรงหน้าออกอาการฮึดฮัด

“แล้ว...” อยู่ ๆ สามีอัลฟ่าก็เกิดอ้ำอึ้งขึ้นมา

“ไข้เธอหายดีหรือยัง”

“หายแล้วครับ กินยาไปตั้งแต่เมื่อคืนตื่นเช้ามาก็ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“หายเพราะชั้นต่างหากล่ะ” อัลฟ่าหนุ่มยืนงึมงำ

“คุณว่าอะไรนะ”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า แล้ว...ที่คอเธอล่ะยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

“...” รติยกมือขึ้นลูบหลังคออัตโนมัติ “ไม่ค่อยเจ็บแล้วครับ”

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวพ่อกับแม่เธอจะว่าชั้นดูแลไม่ดี” พูดจบก็เดินหันหลังกลับไป ปล่อยให้รติยืนงงอยู่คนเดียว

“อะไรของเค้า...ประสาท” โอเมก้าได้แต่เดินบ่นส่ายหน้าระอากลับเข้าไปนอนแกร่วบนเตียงนุ่มตามเดิม

//////////