แชร์

ตอนที่40ของสำคัญ

ผู้เขียน: จันทร์ส่องแสง
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-19 22:12:23

เหมยจิ้งกับถานถานเดินนำองค์ชายทั้งสอง หยางหลินและหยางจินไปยังห้องพักที่จือจื่อพูดถึง พวกเขาก้าวผ่าน
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก   ตอนที่97ระเบิด

    แรงระเบิดยังคงสะท้อนก้องอยู่ในลานวังหลวง เศษหินแตกกระจาย ควันหนาทึบลอยปกคลุมไปทั่ว ผู้คนวิ่งหนีกันอลหม่านหยงชิงยืนนิ่งชั่วขณะ ดวงตาคมมองรอบด้านอย่างประเมินสถานการณ์ หยวนเซียวขยับเท้าเข้ามายืนข้างหน้าเล็กน้อย มือแตะด้ามกระบี่แน่น สีหน้าสงบแต่แววตาตึงเครียดหลงเกออ้าปากค้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเหลือเชื่อ"ของเล่นเมืองอี้นี่ร้ายกาจจริง"หลงเกอพูดยิ้มๆ"นี่มันอาวุธปีศาจหรืออย่างไร"หยวนเปียวเผลอพูดความในใจกงเหวินยืนนิ่งอึ้งอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะรีบขยับเข้ามาใกล้หยงชิงขณะเดียวกัน เฉินเปียวที่ยังยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าเคร่งเครียดลงทันทีเมื่อเห็นความเสียหาย เขารีบถอยกรูดไปด้านหลัง หน้าซีดลงเล็กน้อยก่อนจะตะโกนลั่น"องครักษ์ องครักษ์มาที่นี่ อารักขาข้า"ทหารจำนวนมากรีบกรูเข้ามาล้อมเขาไว้ เสียงกรีดร้องของนางสนมและนางกำนัลดังระงม บางคนทรุดตัวลงกับพื้น บางคนวิ่งหลบไปหลังกำแพงด้วยความหวาดกลัวท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ร่างบางของจือจื่อกลับก้าวเดินออกไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อนนางยกมือขึ้นเล็กน้อย วัตถุเป็นแท่งสีดำในมือสะท้อนแสงไฟวูบวาบจนทุกสายตาหันมามองหยงชิงขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมื

  • สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก   ตอนที่96หนี

    เฉินเปียวนอนงออยู่กับพื้นเพียงครู่เดียวก็ฝืนลุกขึ้น ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ เขากวาดตามองรอบห้อง ก่อนจะเห็นเงาร่างของหยงชิงกับจือจื่อกำลังจะพ้นประตูไปความเดือดดาลพลุ่งขึ้นทันทีเขาพุ่งตามไปทั้งที่ยังหอบหนัก มือหนึ่งกุมหน้าอกที่ถูกถีบ"หยุดเดี๋ยวนี้"เสียงตะโกนของเขาดังก้องลั่นทางเดินหินทหารและองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ไม่ไกลต่างสะดุ้งรีบวิ่งเข้ามา เฉินเปียวชี้ตามหลังร่างทั้งสองที่กำลังหายเข้าเงามืด"จับตัวฮ่องเต้แคว้นซีเป่ยกับสนมของเขามาให้ข้าให้ได้ ไป๊ไปเดี๋ยวนี้พวกโง่"น้ำเสียงเกรี้ยวกราดจนผู้ฟังขนลุก"หากปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้ พวกเจ้าทั้งหมดอย่าหวังว่าจะรักษาหัวไว้"เสียงเกราะกระทบกันดังระงมเมื่อกองทหารรีบกระจายตัวออกไล่ล่าคบเพลิงหลายสิบดวงถูกจุดขึ้นพร้อมกัน ทางเดินที่เคยมืดสลัวกลับสว่างวาบราวกับกลางวันลมกลางคืนพัดแรงเมื่อหยงชิงลากมือจือจื่อวิ่งผ่านระเบียงยาวของวังหลวง เงาคบเพลิงทอดยาวไหวไปตามพื้นหิน เสียงฝีเท้าของทหารที่วิ่งไล่ตามมาเริ่มดังใกล้ขึ้นทุกขณะทั้งสองเลี้ยวเข้าทางแคบด้านหลังตำหนัก ก่อนจะมาถึงสวนร้างที่แทบไม่มีผู้คนกำแพงสูงของวังหลวงตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า จุดนัดพบกับหลงเกอแ

  • สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก   ตอนที่95เมื่อเราได้เจอกันอีกครั้ง

    ห้องคุมขังยังคงเงียบงัน มีเพียงแสงตะเกียงที่สั่นไหวตามลมอ่อนจากช่องระบายอากาศด้านบนจือจื่อยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเฉินเปียว แต่ในใจกลับคำนวณเวลาอย่างรวดเร็วตามแผนแล้ว ตอนนี้โจวชวีกับชูอวี่ควรจะเข้ามาได้แล้ว หรือจะมาแล้วนะแต่ทุกอย่างกลับเงียบสนิทไม่มีเสียงต่อสู้ ไม่มีเสียงสัญญาณเฉินเปียวมองสีหน้าของนางอย่างจับผิด ก่อนจะยิ้มบาง"ยอมแล้วหรือ ฮ่าาาา"เขาเอ่ยเสียงต่ำ"ยอมจำนนแล้วสินะ ความจริงแล้ว อยู่กับข้าเสียที่นี่ดีกว่า ไปทนลำบากที่เมืองอี้ข้าจะแต่งตั้งเจ้าในตำแหน่งสนม"เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวจือจื่อแสร้งยืนนิ่ง ไม่ทำท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางสูดหายใจลึกเล็กน้อยเหมือนกำลังตั้งสติเอาวะเป็นไงเป็นกัน"ฝ่าบาทใจเย็นๆ จือจื่ออย่างไรก็หนีไม่ได้อยู่แล้ว"นางหลุบตาลงเล็กน้อย ทำท่าราวกับยอมจำนน"ขอข้าทำใจสักหน่อย จะให้"คำพูดนั้นเหมือนการยอมแพ้ แต่ในแววตาที่ก้มต่ำลง กลับมีประกายคมกริบซ่อนอยู่จือจื่อกำลังยื้อเวลาและกำลังรอให้คนของเมืองอี้มาถึงเฉินเปียวย่างสามขุมเข้ามา ดวงตาแพรวพราวด้วยความต้องการและชัยชนะที่คิดว่าอยู่ในกำมือจือจื่อถอยหลังทีละก้าวจนแผ่นหลังชนผนัง เย็นเฉียบจากหินกระทบผิวผ่านเส

  • สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก   ตอนที่94เข้าตาจน

    ทางเดินหินด้านในตำหนักเงียบงัน มีเพียงแสงคบเพลิงที่ส่องไหวไปตามผนัง ผิงฉือก้าวเดินมาด้วยสีหน้าเย็นชา ชายกระโปรงลากผ่านพื้นหินอย่างแผ่วเบาหน้าห้องคุมขังมีองครักษ์สองนายยืนเฝ้าอย่างเคร่งครัด เมื่อเห็นฮองเฮาเข้ามา ทั้งคู่รีบประสานมือคำนับหนึ่งในนั้นก้าวออกมาขวางอย่างลังเล"ฮองเฮา ที่นี่ฝ่าบาทมีพระบัญชา…ห้ามใครผ่านเข้าออก"ผิงฉือหยุดยืนตรงหน้าเขา สายตาคมกริบ"ใครกล้าขวางข้า"น้ำเสียงของนางเยียบเย็นดังน้ำแข็ง"เปิดประตูเดี๋ยวนี้"องครักษ์ยังคงก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าขยับ ยังก้มหน้านิ่งเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ผิงฉือก็ยกมือฟาดลงบนใบหน้าของเขาอย่างแรง เสียงดังสะท้อนในทางเดินแคบองครักษ์ถึงกับเซถอยหลังยกมือกุมที่ใบหน้า อีกคนที่ยืนอยู่ด้านข้างหน้าซีดเผือด รีบถอยกรูดไปชนกำแพงผิงฉือก้าวเข้าไปใกล้ประตูห้องอีกก้าว เขย่าประตูแรงๆ"เปิดประตูให้ข้า"นางพูดช้าๆ แต่น้ำเสียงดุดัน"ข้าจะเข้าไปพบนาง เปิดประตู..เดี๋ยวนี้"องครักษ์อีกคนรีบวิ่งไปปลดกลอนเหล็ก มือสั่นเล็กน้อยขณะเปิดประตูอย่างเร่งรีบบานประตูไม้หนาค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นห้องสลัวด้านในผิงฉือยืนมองเข้าไป ภายในห้องคุมขังที่มืดสลัว จือจื่อนั่งพิงผนังอย

  • สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก   ตอนที่93เตรียมแผนรับมือ

    ประตูไม้หนาถูกผลักเปิดอย่างแรงก่อนที่ร่างของจือจื่อจะถูกทหารโยนเข้าไปด้านใน ห้องสี่เหลี่ยมแคบปิดทึบแทบไม่มีหน้าต่าง มีเพียงตะเกียงดวงเล็กแขวนอยู่บนผนังให้แสงสลัวประตูปิดดังปังทันทีเสียงกลอนเหล็กด้านนอกขยับดังกรึบจือจื่อถอนหายใจ องครักษ์หลายคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูไม่ห่างจือจื่อลุกขึ้นนั่งช้าๆ ปัดฝุ่นบนแขนเสื้อก่อนจะมองสำรวจห้องเงียบๆ สีหน้าไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อยก็ดีกว่าที่คิดไว้อย่างน้อยก็ไม่ถูกประหารตรงนั้นถูกขังแบบนี้ยังมีโอกาสหนี เพียงแค่รอคนขจองเมืองอี้กับโจวชวีและชูอวี่ นำระเบิดที่ขนมาเพื่อเปิดทางให้จือจื่อและคนอื่นๆ ได้หนีในอีกด้านหนึ่งของตำหนัก หานเย่ถูกจับแยกไปคุมขังในห้องเล็กอีกห้อง กระบี่คู่ใจถูกยึดไปตั้งแต่ตอนถูกล้อมตัว เขายืนพิงผนังกอดอกแน่น สีหน้าเคร่งขรึม"ท่านองครักษ์ เราจะทำอย่างไรดี"เสียงของหรูหรันที่หวั่นใจกว่าใคร เอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ"ท่านลุงหนานซ่ง เราจะช่วยจือจื่อได้อย่างไร"หานเย่หันมองไปยังหนานซ่งที่นั่งอยู่ใกล้กำแพง สีหน้าของชายวัยกลางคนกลับสงบนิ่งอย่างประหลาดกระบี่ของเขาก็ถูกยึดไปแล้วเช่นกัน แต่ท่าทางยังคงมั่นคงหนานซ่งถอนหายใจเบาๆ"นายหญิงคาดการณ์ไว้อ

  • สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก   ตอนที่92คนที่ไม่ต้องทนเหม็นขี้

    เช้าวันต่อมา ภายในตำหนักไทเฮาเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กน้อย ขันทีและคนงานจำนวนหนึ่งกำลังขนหีบไม้ ท่อดินเผา ชักโครก และเครื่องมือช่างเข้ามาอย่างระมัดระวังใต้เท้าหลินยืนประสานมืออยู่ด้านหน้า คอยกำกับการทำงานด้วยสีหน้าจริงจังขันทีชราที่ดูแลตำหนักไทเฮามองกองอุปกรณ์เหล่านั้นด้วยความสงสัย"ใต้เท้าหลิน สิ่งของเหล่านี้คืออะไรกัน"ใต้เท้าหลินยิ้มบางก่อนจะตอบอย่างสุภาพ"สิ่งที่เมืองอี้เรียกว่า ชักโครกขอรับ"ขันทีชราขมวดคิ้ว"ชัก… อะไรนะ"ใต้เท้าหลินจึงอธิบายช้าๆ"เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ทำให้การขับถ่ายสะดวกและสะอาดยิ่งขึ้น เพียงใช้น้ำชำระ ทุกอย่างก็จะไหลลงไปตามท่อ ไม่ต้องให้คนมาคอยขนของเสียออกจากตำหนักทุกวัน พระสนมเยว่จือบุตรีของข้านางตั้งใจส่งมอบสิ่งนี้เพื่อไทเฮาจะได้สะดวกสบายยิ่งขึ้น"ขันทีหลายคนเบิกตากว้างทันทีหนึ่งในคนงานเปิดหีบไม้ เผยให้เห็นโถกระเบื้องขาวเรียบมันวาวอย่างประณีต"นี่หรือ"ขันทีชราก้มมองอย่างประหลาดใจใต้เท้าหลินพยักหน้า"ใช่แล้วบุตรีข้านางเป็นผู้คิดค้นมันขึ้นมาด้วยตัวเองตอนนี้หากใครผ่านไปที่เมืองอี้ก็จะได้ลองใช้ อ่อ /ที่จวนของข้าก็ติดตั้งเรียบร้อยแล้ว หากอยากจะลองก็ไปลองที่จวนข

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status