บทที่ 90

“แต่เมื่อข้าได้ยินแผนการของท่าน ข้าจึงสบโอกาสทดลองใช้เชือกเส้นนี้ร่วมด้วย เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือให้มากขึ้น และจากการกระทำของเฝิ่นกงกงก็ทำให้ข้ามั่นใจได้ถึงเก้าส่วนแล้ว”

“ว่าเชือกเส้นนี้เป็นสัญญาณลับระหว่างพวกมันจริง ๆ และการที่เฝิ่นกงกงกระโจนลงในหลุมพรางของท่าน โดยไม่คิดสิ่งใดให้มากความ เป็นการยืนยันให้เห็นว่าการที่มีเชือกเส้นนี้ปรากฏขึ้น นั่นหมายความว่าเป็นฝีมือของตระกูลจวง ไม่จำเป็นต้องพะวงสิ่งใดที่จะตามมา”

เจียงอวี้เฉิงหยิบเชือกเส้นนี้ขึ้นมาแกว่งตรงหน้า “อืม... แล้วเชือกเส้นนี้ ท่านได้แต่ใดมา?”

“ข้าก็ให้องครักษ์ลับแอบแบ่งออกมาจากเฝิ่นกงกงอย่างไรเล่า” ชิงหว่านซินแค่นเสียง “เมื่อครู่ ข้ายังสั่งให้หลันเอ๋อร์ขโมยออกมาจากห้องของเขาอีกด้วย อย่างไรเฝิ่นกงกงก็ตายไปแล้ว มิสู้ให้ข้านำมาใช้ประโยชน์ต่อดีกว่า”

เจียงอวี้เฉิงระบายรอยยิ้ม “ว่าแต่ยามนี้เหยื่อรายแรกก็ถูกกำจัดไปแล้ว มิทราบว่าหยาเจินเลือกผู้โชคดีรายต่อไปได้หรือยัง?”

มุมปากของชิงหว่านซินยกสูงข้างหนึ่งอย่างครุ่นคิด พลางวิเคราะ