ไม่จำเป็นอะไรต้องพบนาง

“ไม่มีอะไรน่าห่วงฝ่าบาททรงกังวลมากไปแล้ว สองวันมานี่ชิงกวานอยู่สบายกินอิ่มนอนหลับ”

อู่อินเฉิงเหลือบตามองเครื่องเสวยบนโต๊ะที่มากมายก่ายกอง

“ตั้งใจจะมาเสวยร่วมกันกับท่านอา อินเฉิงมาช้าไปเสียแล้วใช่ไหม”

หยวนกังยกถาดชาเข้ามาพร้อมกับขนมขบเคี้ยว

“ข้าเพิ่งจะอิ่มไปเมื่อครู่”

“วันนี้ ท่านอ๋องทรงเสวยร่วมกันกับคุณหนูเจิ้ง”

ชิงกวานอ๋องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นรอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่ใบหน้าของอินเฉิงก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าปกติ

“คุณหนูเจิ้งท่านอาจะไม่แนะนำนางหน่อยหรือไร”

“หากเป็นพระบัญชาชิงกวานก็ไม่อาจขัดพระบัญชา แต่หากว่าไม่มีบัญชาก็คงต้องรอให้ถึงวันที่ชิงกวานจะเลี้ยงต้อนรับนางอย่างเป็นทางการ เพราะชิงกวานเพิ่งจะให้นางกลับไปที่ห้องของนางเมื่อครู่”

ป้อคุนประสานมือถอยออกจากตรงนั้นไปในทันที

“ไม่มีความจำเป็นถึงเพียงนั้น ท่านอาเองพักผ่อนเสียเถิด หลานแค่เพียงแวะมาก็เท่านั้นห่วงอาการบาดเจ็บของท่านอา อินเฉิงกำชับหมอหลวงให้หาทางรักษาให้ดีที่สุด และอีกอย่างงานที่ท่านอารับผิดชอบอยู่ ต่อจากนี้คงต้องให้ชินอ๋องดูแลแทนไปก่อนจนกว่าท่านอาจะหายหรือดีขึ้นกว่านี้”

ชิงกวานอ๋อง ยิ้มน้อยๆ

“ชินอ๋อง อืม ไม่เลวควรจะมีหน้าที่รับผิดชอบเสียบ้างมิใช่เที่ยวเล่นสนุกไปวันๆ หรือไม่ก็เที่ยวระรานชาวบ้านจนต้องมีคนถวายฎีกามายังราชสำนักบ่อยๆ ”

“หลายวันมานี้ชินอ๋องช่วยงานหลานได้มาก บางทีนี่อาจเป็นสัญญาณอันดีว่าต่อไปนี้ชินอ๋องจะ รู้จักรับผิดชอบงานในราชสำนัก”

ชิงกวานอ๋องยิ้ม ยกจอกชาขึ้นจิบช้าๆ

“ฝ่าบาท ชิงกวานอ๋องหากวางมือได้ ก็อยากจะวางมือเสียเพราะตอนนี้ไม่ได้คาดหวังสิ่งใดแล้วทั้งทรัพย์สินเงินทองและตำแหน่งหน้าที่ล้วนสูงสุดสิ่งเดียวที่ต้องการตอนนี้คือความสงบสุข สองวันมานี้ทำให้คิดได้ว่ายังหาความสุขไม่พอ..”

อู่อินเฉิงกลับคิดว่า ชิงกวานอ๋องพอใจที่มีคนข้างกายอย่างเสี่ยวเจิ้ง จึงพอใจเท่านี้

“ ท่านอา ราชสำนักยังต้องการท่านอา อู่อินเฉิงตอนนี้แม้จะสามารถดูแลราชสำนักและแคว้นเหว่ยได้เพียงลำพังแล้ว แต่ทว่าไม่มีท่านอาเช่นไรจึงจะมีข้าอู่อินเฉิงในวันนี้ หากจะให้อู่อินเฉิงขอร้องให้ท่านอาช่วยหลานก่อนก็ไม่ผิด”

ชิงกวานอ๋องถอนหายใจยาว

“เสี่ยวเจิ้งนางสดใสน่ารัก ข้าเมื่อนางเข้ามาในจวนอ๋องทำให้จวนอ๋องไม่เงียบเหงาเหมือนเคยบางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่ชิงกวานอ๋องไขว่คว้ามาตลอด”

คิดไปเองว่าชิงกวานอ๋องมีใจให้กับเสี่ยวเจิ้ง

“หลานเองไม่ได้มีสิ่งใดขัดข้องหากท่านอาจะยกย่องนาง”

“ดีแล้ว ชิงกวานอ๋องจะถือว่านี่คำขอแรกและคำขอเดียวของชิงกวาน หากฝ่าบาทขัดข้องชิงกวานอ๋องก็คงจะต้องยอมขัดบัญชาสักครั้ง” 

ยิ้มสดใส ในแบบที่อู่อินเฉิงไม่เคยเห็นมาก่อน

ป้อคุนก้าวเดินลัดเลาะไปในจวนด้วยความชำนาญหันหน้าหันหลัง สะดุดตาเข้ากับ เรือนหลังน้อยในป่าไผ่เขียวครึ้ม ที่สะอาดสะอ้านประดับตกแต่งอย่างดงาม เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง จงหลินกระโดดออกมายืนขวางหน้า ป้อคุนไว้

“ท่านเป็นใคร”

จงหลินอ้าปากค้างเมื่อจำได้ขึ้นใจว่าคือป้อคุนคนที่ ช่วยหยิบถึงเงินจากตาเฒ่าในห้องเครื่อง

“ใต้เท้า”

“เจ้า เป็นเจ้าเองหรือ”ส่ายหน้าไปมา

“ท่านหมายถึงอะไรจงหลินไม่เข้าใจ”

“เจ้าเองหรือไรที่…เป็นบุตรีบุญธรรมของท่านอ๋องไหน..ชือหรูบอกว่าแค่หญิงใบ้”ท้ายประโยคส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ

“ไม่ไม่ไม่ไม่ใช่ข้า เป็นเสี่ยวเจิ้ง”

เสี่ยวเจิ้งเดินออกมาจากเรือนหลังเล็ก เงยหน้าขึ้นช้าๆ ป้อคุนอ้าปากค้างเมื่อเห็นใบหน้าของเสี่ยวเจิ้งชัดเจนเต็มตา

เสี่ยวเจิ้งยิ้มบางๆ ให้กับป้อคุนเพราะจำเขาได้ดี

“เป็นนางอย่างนั้นหรือ..เป็นนาง…..”

น้ำเสียงขาดหายไปในลำคอ จงหลินจ้องป้อคุนที่อ้าปากค้าง เข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที