ตอนที่ 1

   “อึก...อ๊า...เบาลงหน่อยได้ไหม...เจ็บนะ...อย่ากัดดิ” 

          เสียงครางกระเส่าของ ‘ซัน’ หนุ่มหล่อ ผมดำ ตาคม ดีกรีอัลฟ่าพิเศษที่เพรียบพร้อมไปทุกด้าน จนใครๆ ต่างก็หมายปอง จากจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในมหาลัย ตอนนี้เขากลับถูกเด็กหนุ่มอีกคนที่มีฟีโรโมนเหนือกว่า สอดแทรกแก่นกายร้อนและกระแทกกระทั้นเข้าใส่ไม่ยั้งจนจุกไปทั้งท้อง

          ร่างกายของซันสั่นสะท้านไปทุกอณู ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของอัลฟ่าถูกฉีกกระชากจนป่นปี้ สัญชาตญาณที่เคยสั่งให้เขาเป็นผู้ล่า บัดนี้กลับกรีดร้องให้ยอมจำนนต่อคนที่กำลังขย่มอยู่บนร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง

          ชายคนนี้... คนที่เขาเจอโดยบังเอิญในคืนที่อาการรัทกำเริบอย่างรุนแรง กลิ่นหอมหวานเย้ายวนที่โชยออกมาจากร่างนั้นทำให้เขาสูญเสียการควบคุม มันเป็นกลิ่นที่เย้ายวนและน่าหลงใหลยิ่งกว่าโอเมก้าคนไหนๆ ที่เขาเคยได้เจอ แต่ภายใต้ความหอมนั้นกลับแฝงไปด้วยอำนาจกดข่มที่ทำให้อัลฟ่าพิเศษอย่างเขายังต้องยอมสยบ

          แต่ใครจะคิดว่าคนที่เขามองว่าเป็นเหยื่อชั้นดี จะพลิกกลับมาเป็นผู้ล่า ที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนจมดิน

          ดวงตาของชายหนุ่มที่เขาพึ่งได้พบภายใต้จันทร์เต็มดวงไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์อีกต่อไป มันกลับกลายเป็นสีเงินวาววับ และเหลือเพียงสัญชาตญาณบางอย่างที่กำลังคลุ้มคลั่ง ร่างกายที่ดูบอบบางกว่าเพียงเขาเล็กน้อยกลับเต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาลที่กดเขาไว้กับเตียงได้อย่างง่ายดาย

          “อ๊ะ! พอ...ได้โปรด...” 

          ซันอ้อนวอนเสียงสั่น แต่ดูเหมือนเสียงของเขาจะยิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนของอีกฝ่าย

          ชายคนนั้นคำรามในลำคอเสียงต่ำ สองมือบีบเค้นสะโพกของซันจนขึ้นรอยแดง ก่อนจะเริ่มขยับกายอีกครั้งอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งความปรานี แก่นกายร้อนที่ฝังลึกเข้ามานั้นขยายใหญ่ขึ้นจนซันจุกเสียดไปหมด ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่ว แต่ในขณะเดียวกันร่างกายที่กำลังรัทกลับทรยศความคิดของเขา มันตอบสนองต่อทุกจังหวะกระแทกด้วยความเสียวซ่านจนแทบขาดใจ 

          ภาพความทรงจำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนแวบเข้ามาในหัว... ตอนนั้นเขากำลังเดินโซซัดโซเซออกจากงานปาร์ตี้ อาการรัทที่เล่นงานเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะเครื่องดื่มบ้าๆ ที่มีสาวแปลกหน้าหยิบยื่นมาให้เขาดื่มอย่างไม่เต็มใจนัก ทำให้ตอนนี้ร่างกายของเขาต้องร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว และต้องหนีออกมาจากปาร์ตี้เพื่อทำให้ร่างกายปลอดโปร่งขึ้น แต่สัญชาตญาณก็กรีดร้องให้หาโอเมก้าสักคนเพื่อปลดปล่อยความทรมานนี้ จนกระทั่งเขาก็ได้กลิ่น... 

          กลิ่นหอมหวานของควันไม้หอมผสมกับกลิ่นอายของฝน มันเป็นกลิ่นที่ยั่วยวนและบริสุทธิ์อย่างน่าประหลาด เขาเดินตามกลิ่นนั้นไปเหมือนคนละเมอ จนได้พบร่างของเด็กผู้ชาย หน้าตาสวย รูปร่างสูงโปร่ง ที่นั่งเหม่ออยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่เพียงลำพัง

          ‘โอเมก้า’ นั่นคือสิ่งแรกที่สัญชาตญาณอัลฟ่าของเขาบอก และเป็นเหยื่อชั้นเลิศที่สวรรค์ส่งมาให้ แต่ทันทีที่เขาเข้าไปใกล้ หวังจะใช้สิทธิ์ของผู้ล่า กลับเป็นเขาเองที่ถูกจู่โจม ดวงตาสีเงินวาววับของอีกฝ่ายจ้องมองมาราวกับสัตว์ป่า ก่อนที่เรี่ยวแรงมหาศาลจะกดเขาลงกับพื้น ‘อีนิกม่า’ นั่นคือสิ่งที่เขารับรู้ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป…

          ความทรงจำขาดหายไปพร้อมกับแรงกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงที่ดึงเขากลับสู่ปัจจุบัน ซันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง มองเห็นใบหน้าที่งดงามดวงตาสีเงินและผมสีน้ำตาลเข้มที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์กำลังก้มลงมาฝังคมเขี้ยวลงบนลาดไหล่ของเขาอย่างแรง มันไม่ใช่การสร้างพันธะ แต่เป็นการตีตราความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน

          “อ๊าา!” 

          ซันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดระคนเสียวซ่าน ร่างกายยังคงแอ่นรับแรงกระแทกที่หนักหน่วงและถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ สติของเขาเลือนรางเต็มที โลกทั้งใบเหลือเพียงแค่สัมผัสเร่าร้อนที่ถูกอีกฝ่ายปรนเปรอให้และกลิ่นหอมหวานของควันไม้ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของคนคนนี้ ความรู้สึกอัปยศของการเป็นอัลฟ่าที่ถูกกระทำได้เลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงความต้องการทางร่างกายที่เรียกร้องหาการเติมเต็มจากอีนิกม่าผู้คลุ้มคลั่งตรงหน้า

          “แรงอีก...อ๊า...เอาอีก...ฉันจะเสร็จ!”

          เสียงแหบพร่าที่หลุดออกจากปากของ อัลฟ่าพิเศษคือเชื้อไฟชั้นดี ชายตรงหน้ามองเขาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะรัวสะโพกเข้าใส่ด้วยจังหวะสุดท้ายที่รุนแรงจนเตียงสั่นสะเทือน ความอุ่นร้อนถูกฉีดพ่นเข้ามาในร่างกายของซันจนแทบจะล้นทะลักออกมาจากถุงยางที่ใส่ไว้ ร่างของซันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงก่อนจะปลดปล่อยออกมาจนเปรอะเปื้อนหน้าท้องของตนเอง

          ทุกอย่างหยุดนิ่งลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองที่ดังแข่งกัน เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงไม่ถอนกายออกไปแต่กลับกดร่างของซันไว้แน่น ซุกใบหน้าลงกับซอกคอที่ชื้นเหงื่อและอาบไปด้วยฟีโรโมนของพวกเขา พลางสูดดมกลิ่นราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหวงแหนสมบัติอันเป็นที่รัก แต่ก็ไม่นานนักเด็กหนุ่มก็ถอดแก่นกายออกและดึงเอาถุงยางอันเก่าเขวี้ยงทิ้งไป ก่อนที่จะฉีกซองถุงยางอันใหม่ และใส่กลับเข้าไปอีกครั้งพร้อมกับจูบขบเม้มไปตามลำคอของซันแลวพูดว่า 

          “ผมยังอยากอยู่ หวังว่าคุณจะยังไหวนะ” 

          ไม่ทันที่ซันจะได้ตอบอะไร ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล และภายใต้แสงจันทร์สีเงินนวล ความต้องการยังไม่จบสิ้น ซันตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่าเขาไม่ใช่ผู้ล่าอีกต่อไป