ตอนที่ 2

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่าน ปลุกให้ชายหนุ่มร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวอย่างเกียจคร้าน ซันครางในลำคออย่างหงุดหงิดเมื่อความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะช่วงสะโพกและบั้นท้ายที่ระบมจนแทบขยับไม่ได้

          เขายื่นแขนออกไปหวังจะควานหาร่างของคนที่กกกอดเขาไว้ทั้งคืน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเฉียบของผ้าปูที่นอน จนต้องลืมตาโพลงทันที ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ความอัปยศอดสูแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก

          เขาที่เป็นอัลฟ่าพิเศษกับถูกอีนิกม่าที่ไหนก็ไม่รู้กดขี่ข่มเหงตลอดทั้งคืนถึงแม้จะรู้สึกตกใจที่ได้พบกับอีนิกม่าคนนั้นในตอนแรก แต่ก็ไม่ได้จะไม่พอใจกับสัมผัสนั้นสักเท่าไหร่ แถมยังเผลอตัวมีอะไรกับคนคนนั้นจนหลับไปไม่รู้ตัวอีก!

          ซันพยุงร่างที่อิดโรยของตัวเองลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆ ห้องพักที่ตอนนี้สภาพห้องนอนของเขาเละเทะไม่ต่างจากสนามรบ เสื้อผ้าขาดวิ่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น กลิ่นฟีโรโมนของคนสองคนยังคงคลุ้งปะปนกันอย่างชัดเจนจนน่าเวียนหัว

          แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ลายมือหวัดๆ เขียนข้อความไว้เพียงสั้นๆ ว่า

        

‘ขอโทษ’

          “ขอโทษเหรอวะ!” 

          ซันคำรามลั่น ขยำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ก่อนจะปาทิ้งอย่างหัวเสีย 'ขอโทษเนี่ยนะ?' หลังจากที่ทำกับเขาไปขนาดนั้นแล้วแต่กลับเหลือแค่กระดาษโน็ตกับข้อความบ้าๆ นี่เนี่ยนะ ไอ้บ้านั่นคิดจะชิ่งหนีไปง่ายๆ งั้นเหรอ! 

          “แม่งเอ๊ย! อย่าให้กูหามึงเจอนะ” 

          ความโกรธแค้นและเสียศักดิ์ศรีทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน เขาสาบานกับตัวเองว่าจะต้องตามหาตัวไอ้อีนิกม่าไร้ความรับผิดชอบนี้ให้เจอแล้วลากคอมันมาสั่งสอนให้รู้สำนึก!

          ซันกัดฟันเดินโซเซเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปเรียนวันแรกของการเป็นนักศึกษาปีสอง ภาพที่สะท้อนในกระจกทำให้เขาแทบคลั่ง รอยกัดที่ต้นคอ รอยจ้ำแดงทั่วแผ่นอก บ่งบอกถึงความรุนแรงของบทรักเมื่อคืนได้อย่างชัดเจน เขารีบเปิดน้ำร้อนราดตัวหวังจะชำระล้างความอัปยศที่ถูกทอดทิ้งและกลิ่นของคนคนนั้นออกไปให้หมดสิ้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะฝังลึกเกินกว่าจะล้างออกได้ง่ายๆ

          ในอีกฟากหนึ่งของเมือง…

          ลูน เด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อสไตล์หมาเด็กแสนน่ารัก ที่สาวๆ ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ก็ต้องรักเมื่อได้พบเห็น ลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงของตัวเองด้วยความรู้สึกมึนงง เขารู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันที่ยาวนานและสมจริงอย่างน่าประหลาด ภาพความทรงจำขาดๆ หายๆ วาบเข้ามาในหัว กลิ่นฟีโรโมนรุนแรงของอัลฟ่า สัมผัสอันเร้าร้อนและเสียวซ่าน และความรู้สึกผูกพันกับใครบางคนอย่างลึกซึ้ง

          “ฝัน...แปลกชะมัด” 

          เขาลุกขึ้นนั่ง เกาหัวแกรกๆ พลางบิดขี้เกียจ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัวราวกับไปออกกำลังกายมาอย่างหนัก

          ลูนก้มมองสำรวจร่างกายตัวเองก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เสื้อผ้ายังอยู่ครบดีทุกชิ้น ห้องนอนของเขาก็เรียบร้อยเหมือนเดิม ไม่มีร่องรอยว่ามีใครอื่นเข้ามา

          “สงสัยจะฝันจริงๆ นั่นแหละ” 

          เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ความรู้สึกโหยหาใครสักคนในฝันยังคงติดตรึงอยู่ไม่จางหาย มันเป็นความรู้สึกที่ดี จนอยากจะกลับไปนอนฝันต่อเลยด้วยซ้ำไป

          ลูนส่ายหัวเบาๆ เพื่อไล่ความรู้สึกแปลกๆ นั้นออกไป เขาไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องความฝันบ้าๆ นี่หรอก วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกในฐานะนักศึกษาปีหนึ่งของเขาต่างหาก

          เด็กหนุ่มมุ่งตรงไปยังห้องน้ำ ตั้งใจจะชำระล้างความเหนื่อยล้าและความฝันพิสดารเมื่อคืนทิ้งไปให้หมด เพื่อเริ่มต้นวันแรกของการเป็นนักศึกษาอย่างสดใส แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับตัวเองในกระจก เขาก็ถึงกับต้องชะงัก

          บนผิวเนื้อบริเวณซอกคอและแผงอก ปรากฏรอยแดงจางๆ เป็นจ้ำหลายแห่ง ราวกับถูกแมลงตัวเล็กๆ กัดต่อยตอนหลับ

          "เชี่ย...รอยบ้าอะไรวะ" 

          เขาพึมพำกับตัวเอง พลางขยับเข้าไปมองใกล้ขึ้นอีกนิด นิ้วเรียวยกขึ้นแตะรอยแดงเบาๆ ไม่รู้สึกเจ็บหรือคันเลยสักนิด  

          "โดนตัวอะไรกัดวะเนี่ย"

          เขาขมวดคิ้ว พลางลูบรอยเหล่านั้นเบาๆ 

          ความรู้สึกสับสนแล่นริ้วขึ้นมาในอก นี่มันไม่ใช่รอยยุงกัดแน่ๆ หรือว่าในห้องของเขาจะมีพวกตัวเรือดซ่อนอยู่? คิดแล้วก็อดขนลุกไม่ได้