ตอนที่ 3

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ที่รวมเหล่านักเรียน อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้าไว้ด้วยกัน ที่นี่มีกฎในการอยู่ร่วมกันอย่างเท่าเทียมและไม่แบ่งแยกชนชั้นเพศ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นนักศึกษาที่มีเพศรองเป็นเบต้า และโอเมก้า เกินกว่า 70% และมีอัลฟ่าอยู่ประมาณเกือบๆ 30% ที่บอกว่าเกือบก็เพราะว่านอกจากเพศรองทั้งสามแล้ว ที่นี่ยังมีนักศึกษาที่เป็นอีนิกม่าซึ่งเป็นเพศรองสูงสุดรวมอยู่ด้วย

          เพียงแต่พวกเขาจะได้รับการปกปิดสถานะไว้ เพื่อความปลอดภัยของตัวพวกเขาเอง หรือหากไม่ใช่นักศึกษา ก็จะมีคณาจารย์บางท่านที่เป็นผู้สอนเป็นอีนิกม่ารวมอยู่ด้วย เพื่อคอยจัดการปัญหาต่างๆ ให้กับมหาลัย

          บรรยากาศในห้องเลคเชอร์รวมของคณะบริหารธุรกิจค่อนข้างวุ่นวาย เสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาดังไปทั่วห้องโถงขนาดใหญ่ ซันก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนนักศึกษาคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ใกล้ทางเดินพากันหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ

          กลิ่นฟีโรโมนของเขาที่ปกติจะให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนแดดยามเช้า บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งจนวอดวาย เหล่าโอเมก้าและเบต้าที่อยู่ใกล้พากันตัวสั่นงันงก บางคนถึงกับหน้าซีดเผือดจนต้องรีบหยิบยาดมขึ้นมาใช้ 

          “เฮ้ย! ไอ้ซัน เบาๆ หน่อยเพื่อน” 

เสียงทุ้มของ ‘ท็อป’ เพื่อนสนิทในกลุ่มอัลฟ่าดังขึ้นพร้อมกับตบลงบนบ่าของซันอย่างแรง 

          “มึงจะปล่อยฟีโรโมนข่มคนอื่นไปถึงไหนวะ ดูดิ๊ เพื่อนในห้องหน้าซีดกันหมดแล้ว”

          ซันปรายตามองไปรอบๆ ก็เห็นสายตาหวาดกลัวของนักศึกษาคนอื่นๆ ที่จ้องมองมาที่เขาจริงๆ เขาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด พยายามเก็บกลิ่นอายคุกคามของตัวเองกลับเข้าไป แต่มันก็ทำได้ยากเต็มทีเมื่อในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องเมื่อคืน

          “โทษทีว่ะ หงุดหงิดนิดหน่อย” 

          ซันตอบเสียงเรียบ พลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ท็อป

          “นิดหน่อยบ้านมึงสิ”

          ‘เคน’ อัลฟ่าอีกคนในกลุ่มที่นั่งอยู่อีกฝั่งพูดเสริมขึ้นมา 

          “นี่มันโคตรจะไม่นิดเลยนะเว้ย กลิ่นมึงแม่ง อย่างกับคนที่พร้อมจะหักคอใครได้เลยอ่ะ มีเรื่องอะไรวะ เล่าให้พวกกูฟังได้นะ”

          ซันนิ่งเงียบไป เขาไม่อยากจะเล่าเรื่องน่าอัปยศของตัวเองให้ใครฟัง โดยเฉพาะเรื่องของเขาที่เป็นอัลฟ่าพิเศษ แต่กลับถูกใครก็ไม่รู้จับกดตลอดทั้งคืน แถมยังรู้สึกดีไปกับมันอีกต่างหากซึ่งเป็นเรื่องที่เสียศักดิ์ศรีเกินกว่าจะรับได้

          “ไม่มีอะไรหรอก แค่นอนไม่พอ” 

          เขาเลือกที่จะโกหกออกไป

          ท็อปกับเคนมองหน้ากันอย่างไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรต่อ 

          “เออๆ งั้นก็พยายามทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย วันนี้ตอนเย็นมีกิจกรรมรับน้องนะเว้ย แล้วมึงก็ต้องไปช่วยกันคุมน้องด้วย อย่าเผลอปล่อยฟีโรโมนใส่น้องๆ ปีหนึ่งล่ะ เดี๋ยวแม่งตายห่ากันหมด กูไม่อยากให้อาจารย์ฝั่งตรวจสอบวินัยเข้ามาวุ่นวายกับการรับน้องนะ”

          “เออ รู้แล้วน่า” 

          ซันตอบอย่างรับคำ แต่ในใจกลับไม่ได้ใส่ใจเรื่องกิจกรรมรับน้องเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้สมองของเขามีแต่ใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้น

          คนที่มีดวงตาสีเงินวาววับและกลิ่นหอมประหลาดราวกับควันไม้ผสมไอฝน เขาจะต้องตามหาตัวมันให้เจอ!

          ทางด้านของลูน หลังจากที่เขาเดินออกมาจากตึกอำนวยการ เขาก็มุ่งตรงไปยังห้องเรียนตามที่ระบุไว้ในตารางเรียนทันที บรรยากาศของวันเปิดเทอมวันแรกเต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาต่างจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ลูนที่ยังไม่มีเพื่อนได้แต่เดินหาที่นั่งเงียบๆ คนเดียว

          เขาเลือกที่นั่งริมหน้าต่างแถวกลางๆ ของห้อง ก่อนจะหยิบสมุดโน้ตและเครื่องเขียนขึ้นมาเตรียมพร้อมสำหรับการเรียนในคาบแรก ในขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาจัดของอยู่นั้น ก็มีเสียงทักทายดังขึ้นจากด้านข้าง

          “นี่ๆ นาย ที่นั่งตรงนี้ว่างไหม เราขอนั่งด้วยคนสิ”

          ลูนเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งกำลังส่งยิ้มกว้างมาให้ เขามีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่เข้ากับดวงตาสีเดียวกันอย่างลงตัว รอยยิ้มของเขาดูเป็นมิตรและจริงใจจนทำให้ลูนรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างประหลาด

          “อ๋อ...ว่าง เชิญเลย” 

          ลูนตอบกลับไป พลางขยับกระเป๋าของตัวเองหลีกทางให้

          “ขอบใจนะ เราชื่อริว ยินดีที่ได้รู้จักนะ” 

          ชายหนุ่มคนนั้นแนะนำตัวอย่างคล่องแคล่ว พลางยื่นมือออกมาข้างหน้า

          “เราชื่อลูน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” 

          ลูนยื่นมือไปจับกับอีกฝ่ายอย่างเก้ๆ กังๆ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเข้ามาทักทายเขาอย่างเป็นมิตรขนาดนี้

          “ลูนเหรอ ชื่อเท่ดีจัง” ริวพูดชม 

          “ว่าแต่ นายมาจากโรงเรียนอะไรเหรอ ตอนปฐมนิเทศน์ เราไม่เห็นหน้านายเลย พึ่งมาวันนี้วันแรกเหรอ”

          “อืม...เราเรียนโฮมสคูลน่ะ ตอนปฐมนิเทศน์เราป่วยเลยไม่ได้มา” 

          ลูนตอบตามความจริง

          “โห! จริงดิ เจ๋งอ่ะ แสดงว่านายต้องเรียนเก่งมากๆ เลยสิ ถึงสอบเข้าที่นี่ได้”

          ริวทำตาโตอย่างทึ่งๆ 

          “ส่วนเราก็...นะ อาศัยโควต้านักกีฬาเข้ามา ฮ่าๆๆ”

          ลูนยิ้มออกมาบางๆ กับท่าทีสบายๆ ของริว ดูเหมือนว่าเขาจะได้เพื่อนใหม่ที่น่าสนใจเข้าซะแล้ว