ตอนที่ 4

         “แล้วที่บ้านนายทำอะไรเหรอ” 

          ริวชวนคุยต่ออย่างไม่ขาดสาย 

          “ส่วนบ้านเรา ทำบริษัทผลิตน้ำหอมน่ะ เป็นพวกน้ำหอมฟีโรโมนบล็อกเกอร์อะไรทำนองนั้นแหละ ที่ช่วยให้โอเมก้าใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้น ไม่ต้องกังวลว่าจะไปกระตุ้นพวกอัลฟ่าบ้าพลังที่ไหนเข้า”

          “ดีจังเลยนะ บ้านเราทำธุรกิจทั่วๆ ไปน่ะ” 

          ลูนพูดด้วยความชื่นชม

          “ก็ดีแหละ แต่ก็น่าเบื่อเหมือนกัน พ่ออยากให้เราไปสืบทอดกิจการต่อ แต่เราอยากเป็นนักบาสมากกว่า” 

          ริวบ่นอุบ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย 

          “เออ! ตอนเย็นนี้จะมีกิจกรรมรับน้องนะ นายจะไปรึเปล่า ไปด้วยกันไหม เราก็ยังไม่ค่อยรู้จักใครเหมือนกัน ไปเป็นเพื่อนกันนะ”

          ลูนลังเลเล็กน้อย เขาไม่ใช่คนชอบเข้าสังคมเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของริวแล้ว เขาก็ปฏิเสธไม่ลง 

          “อืม...เอาดิ ไปก็ได้”

          “เย้! งั้นเดี๋ยวตอนเย็นเราไปด้วยกันนะ!” 

          ริวพูดอย่างดีใจ

          ตลอดทั้งวัน ลูนกับริวก็ตัวติดกันตลอด ริวเป็นคนพูดเก่งและเข้ากับคนง่าย เขาคอยชวนลูนคุยเรื่องต่างๆ นานา ทำให้ลูนที่ปกติเป็นคนพูดน้อย เริ่มเปิดใจมากขึ้น เขารู้สึกดีใจที่อย่างน้อยในวันแรกของการเรียนมหาวิทยาลัย เขาก็ได้เจอเพื่อนดีๆ อย่างริว

ช่วงเย็น ณ ลานกิจกรรมกลางแจ้งของมหาวิทยาลัย

          บรรยากาศรับน้องเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาปีหนึ่งและรุ่นพี่ปีสองที่มารวมตัวกันเพื่อทำกิจกรรมในช่วงเย็น ซันนั่งอยู่บนโต๊ะยาวร่วมกับเพื่อนๆ ทีมปีสองคนอื่นๆ ที่เป็นสตาฟฟ์ ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยน 

          “เอาล่ะน้องๆ ทุกคน ฟังทางนี้!”

เสียงของ ‘นิว’ รุ่นพี่เบต้าที่เป็นหัวหน้าฝ่ายสันทนาการดังขึ้นผ่านโทรโข่ง 

          “กิจกรรมแรกของเราในวันนี้ก็คือ การจับพี่รหัส!”

          เสียงเฮของน้องๆ ปีหนึ่งดังขึ้นอย่างตื่นเต้น

          “กติกาง่ายๆ เลยก็คือ ให้น้องๆ ทุกคนมาต่อแถว แล้วจับฉลากในโหลแก้วใบนี้ คนละหนึ่งใบ ในฉลากจะมีเลขรหัสของพี่ๆ ปีสองอยู่ น้องๆ จับได้เลขไหนก็ให้ขานรับเลขนั้นเพื่อให้พี่หรัสได้ยินแล้วเดี๋ยวพี่ที่เป็นเจ้าของเลขนั้นจะเดินเข้ามาหาน้องเองและแน่นอนว่า คนนั้นก็จะเป็นพี่รหัสของน้องๆ ไปตลอดทั้งปีการศึกษานี้เลยนะครับ” 

          นิวอธิบายกติกาอย่างฉะฉาน 

          “การจับฉลากของเราจะเป็นแบบสุ่มทั้งหมด ไม่มีการแบ่งแยกอัลฟ่า โอเมก้า หรือเบต้า ทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกันหมดนะครับ!”

          สิ้นเสียงของนิว น้องๆ ปีหนึ่งก็พากันไปต่อแถวเพื่อรอจับฉลากกันอย่างตื่นเต้น นิวเดินถือโหลแก้วไปตามแถวเพื่อให้น้องๆ ได้จับฉลากกันทีละคน

          ซันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับกิจกรรมนี้เลยแม้แต่น้อย ในใจของเขายังคงครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่หาย เขาจะต้องหาตัวคนคนนั้นให้เจอให้ได้!

          ในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นั้น สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดกับร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ในแถว

ผมสีน้ำตาลเข้ม ผิวขาวจัด และโครงหน้าที่ได้รูปสวย

          ถึงแม้ว่าดวงตาของอีกฝ่ายจะเป็นสีดำสนิท ไม่ใช่สีเงินวาววับเหมือนเมื่อคืน แต่ซันก็จำได้ในทันที

         

‘เจอตัวแล้ว’

          ซันลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันทีโดยไม่สนใจสายตางุนงงของเพื่อนๆ เขาก้าวฉับๆ ตรงไปยังเด็กหนุ่มคนนั้นด้วยความเร็วที่ทำเอาคนรอบข้างตกใจ

          ทางด้านของลูน เขากำลังยืนคุยเล่นอยู่กับริวในขณะที่รอต่อแถวจับฉลาก แต่แล้วเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงมาที่เขา มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดเหมือนกับในความฝันเมื่อคืน

          เขารีบหันไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงของอัลฟ่าหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่เขาด้วยท่าทีคุกคาม ใบหน้าหล่อเหลาที่ติดจะบึ้งตึงนั้นทำให้หัวใจของลูนเต้นระรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ

          “ในที่สุดก็เจอตัวสักทีนะ” 

          เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของซันดังขึ้น ทำให้ลูนสะดุ้งสุดตัว

          “เอ่อ...พี่...เป็นใครครับ?” 

          ลูนถามออกไปอย่างงุนงง เขาไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อนในชีวิต

          “หึ! ทำเป็นจำไม่ได้เหรอ?” 

          ซันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกระชากแขนของลูนอย่างแรง 

          “เมื่อคืนสนุกมากเลยสิท่า! ทำกับกูไว้ซะขนาดนั้นแล้วคิดจะชิ่งหนีไปง่ายๆ งั้นเหรอ!”

          “โอ๊ย! ผมเจ็บนะ อะไรวะเนี่ย ปล่อย!” 

          ลูนร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขาสะบัดแขนอย่างแรง แต่ก็สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้เลย 

          “พี่พูดเรื่องอะไร ผมไม่เข้าใจ เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอ! แต่ผมไม่เคยเจอพี่นะ”

          “ยังจะปากแข็งอีก!” 

          ซันตะคอกเสียงดัง กลิ่นฟีโรโมนที่เกรี้ยวกราดของเขาแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างเริ่มถอยห่างออกไป

          ริวที่เห็นท่าไม่ดีรีบเข้ามาขวางระหว่างคนทั้งสองทันที 

          “พี่ครับ! มีอะไรกันรึเปล่าครับ ทำไมต้องทำรุนแรงกับเพื่อนผมด้วย!”

          “มึงอย่าเสือก!” 

          ซันตวาดใส่ริว แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่ลูน 

          “กูมีเรื่องต้องคุยกับเพื่อนมึง!”

          “ผมไม่รู้จักพี่จริงๆ นะเว้ย! ปล่อยผม!” 

          ลูนยังคงยืนยันคำเดิม ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือดด้วยความกลัวและความสับสน

          ซันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูน เขามองไม่เห็นแววโกหกในนั้นเลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความสับสนและหวาดกลัวเท่านั้น

          เป็นไปได้อย่างไร...ไม่มีทางที่เขาจะจำหน้าคนที่เขานอนด้วยเมื่อคืนไม่ได้แน่ๆ?