บทที่3

ท่ามกลางถนนยามค่ำคืนที่เปลี่ยวร้างและอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่แรงดึงดูดประหลาดกลับพุ่งปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับมีกระแสไฟฟ้าช็อตแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่มลายหายไปแต่ถูกแทนที่ด้วยบางอย่าง

สายตาคู่นั้นมันเหมือนใครสักคนที่ฉันรู้จัก..เหมือนใครสักคนที่ฉันวางใจ ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

ถนนยามวิกาลสายเปลี่ยวทอดตัวยาวเหยียดไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟริมทางที่สาดส่องลงมากระทบกับพื้นถนนยางมะตอยเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของฉันเอง กลิ่นอายความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทว่ามันกลับถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกประหลาดที่ระอุขึ้นมาจากส่วนลึกของร่างกาย

สายตาคมกริบของเขาที่ก้มลงมองเรือนร่างกึ่งเปลือยของฉัน ทำเอาฉันรู้สึกเหมือนถูกข่มขืนด้วยสายตาคู่คมนั้น มันลามเลียร้อนผ่าวตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหน้า ราวกับเขากำลังเปลื้องผ้าฉันออกทีละชิ้นด้วยสายตาคู่นั้น

ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวเมื่อเข้ามาพยุงแผ่นหลัง ท่อนแขนแข็งแรงเต็มไปด้วยมัดกล้ามกระชับกอดฉันแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความกำยำที่แนบชิดกับเนื้อตัวมอมแมมและกลิ่นกายหอมสะอาดสะอาดของชายแปลกหน้าคนนี้ ทำให้หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนเขาสังเกตเห็นได้

แค่แรกพบสบตากัน...

หัวใจและร่างกายของฉันก็เหมือนจะหลอมละลาย ยอมจำนนให้แก่ความดุดันและทรงเสน่ห์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างน่าประหลาด

น่ากลัวจริงๆ ... ความเร่าร้อนที่มองไม่เห็นนี้

"เอ่อ... ปล่อย... ได้แล้วค่ะ" ฉันกระซิบเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตช้อนมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ ทั้งที่มือบางไม่ได้ผลักไสเขาสักนิด กลับเผลอจิกเกร็งลงบนบ่ากว้างของเขาแน่นขึ้นเสียอีก ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ เขาจะหายวับไปกับความมืด

เขากวาดสายตาสำรวจร่องรอยบาดแผล เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น และเนื้อตัวมอมแมมของฉันด้วยแววตานิ่งสงบ นัยน์ตาคู่นั้นลึกล้ำจนยากจะคาดเดา แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มและพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง

"ไปสถานีตำรวจหรือโรงพยาบาลไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความจริงจัง

ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ... พวกนั้น... คนที่โรงเรียนคงแค่จ้างมาขู่ ถ้าฉันแจ้งความ ยัยนั่นคงเรียนไม่จบ เราอยู่ปีสี่กันแล้ว... ฉันไม่อยากตัดอนาคตใคร"

คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ "จะปล่อยพวกมันไปแบบนี้เหรอ? ถ้าเกิดวันไหนพวกมันกลับมาทำร้ายจนเธอถูกฆ่าตายขึ้นมา จะทำยังไง"

"ฉัน... ค่อยคิดอีกทีค่ะ แต่แจ้งความไม่ได้จริงๆ" ฉันหลบสายตา

"แล้วโรงพยาบาลล่ะ" เขาถามย้ำ

"ฉันไม่เป็นอะไรมากค่ะ แค่โดนผลักกับโดนตบ... อ้อ... โดนคุณขับรถชนด้วย" ฉันพูดติดตลกกลบเกลื่อนความประหม่า

ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาพราวระยับด้วยความระอา "สรุปว่ากลายเป็นฉันที่ต้องรับผิดชอบเหรอเนี่ย"

"ก็..." ฉันอึกอัก หน้าแดงก่ำ

เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตัดบท "ไปสิ ขึ้นรถ เดี๋ยวฉันพาไปส่ง..."

สมองของฉันประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความต้องการลึกๆ ที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกทำให้ฉันตัดสินใจเอ่ยปากออกไปอย่างไร้ยางอาย "ไปส่งที่ห้องได้ไหมคะ"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองหน้าฉันด้วยความแปลกใจ "ทำไม"

"ช่วยทำแผลให้หน่อยค่ะ..." ฉันก้มหน้าหลบสายตา กัดริมฝีปากแน่นอย่างยั่วยวน

เขาหรี่ตามองฉันด้วยความสงสัยระคนระแวดระวัง "อยู่คนเดียวเหรอ? กล้าชวนผู้ชายแปลกหน้าเข้าห้องได้ยังไง"

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความมั่นใจ "ก็คุณ... ดูมีอายุหน่อย คงมีวุฒิภาวะพอที่จะไม่ทำอะไรน่าเกลียด... มั้งคะ"

เขานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างนึกขัน "นี่แม่คุณ... ช่างเถอะ ขึ้นรถสิ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยบอก โดยไม่มีคำพูดคาดคั้นอื่นใดอีก ประตูรถฝั่งข้างคนขับถูกเปิดออก ฉันก้าวเข้าไปนั่งด้วยหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม

ฉันช้อนตาขึ้นมองหน้าชายแปลกหน้าผ่านความมืดสลัวภายในรถ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมาจากอก ร่างกายมันร้อนผ่าวไปหมดด้วยบางอย่างที่กำลังพุ่งพล่านจนยากจะต้านทาน... ความรู้สึกอยากเสียตัวให้กับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ มันคืออะไรกันแน่?

หมั่บ!

ฉันตัดสินใจยื่นมือไปกำชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น แววตาวาววับด้วยความเย้ายวนฉาบไปด้วยประกายไฟสวาท ก่อนจะเอ่ยปากอ่อยเบาๆ ออกไปเสียงสั่นพร่า

"เจ็บแขน... ไปส่งฉันบนห้อง...ได้ไหม"

เขาชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเสื้อผ้าที่ฉีกขาดรุ่งริ่งและร่องรอยมอมแมมบนเรือนร่างของฉันอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้ารับสั้นๆ ด้วยแววตานิ่งลึกที่เริ่มไหวระริก แล้วประคองฉันมาส่งที่ห้องพักส่วนตัวของฉันทันที

เมื่อไขประตูเข้ามาในห้องพักของฉัน เขากวาดสายตามองรอบๆ เล็กน้อยก่อนจะหันมาพยุงฉันไว้ แต่แค่เพียงปลายนิ้วหนาหยาบกร้านบังเอิญไปแตะโดนผิวเนื้อเนียนละเอียดตรงหัวไหล่ที่เปลือยเปล่าของฉัน ตัวฉันก็สะท้านเฮือกอย่างควบคุมไม่ได้ ขนลุกชันไปทั้งตัวด้วยกระแสความเสียวซ่านที่แล่นแปลบสะเทือนลึกไปถึงท้องน้อย ความเงี่ยนง่านที่อัดอั้นเข้าครอบงำจนสติของฉันแทบไม่เป็นตัวเอง

ฉันแยกตัวเดินเข้ามาในห้องน้ำของตัวเอง ตั้งใจจะเปิดน้ำล้างเนื้อล้างตัวจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ แต่เพราะความรีบร้อนและพื้นกระเบื้องที่เปียกชื้น ฉันดันก้าวพลาดจนขาพันกัน

"ว้าย!"

เสียงอุ๊ยอ๊ายดังลั่นพร้อมกับร่างของฉันที่ลื่นไถลหงายหลังลงไปกองกับพื้นห้องน้ำอย่างแรง น้ำในห้องน้ำกระจายกระเซ็น ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ประตูห้องน้ำก็ถูกผลเปิดผางเข้ามาด้วยความตกใจ

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงร้องก็พุ่งเข้ามาประคองร่างฉันไว้ได้ทันท่วงที ท่อนแขนแข็งแรงสอดเข้าใต้แผ่นหลังและข้อพับเข่าอุ้มประคองฉันให้ลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็ว

"เป็นอะไรหรือเปล่า..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง ขณะที่สายตาคมกริบกวาดสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากฝักบัวตั้งแต่หัวจรดเท้า

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงโครมคราม ไม่ใช่เพราะความตกใจที่ลื่นล้ม แต่เป็นเพราะเนื้อตัวเปลือยเปล่าที่แนบชิดติดกับแผงอกกำยำของเขาต่างหาก มือเรียวที่เกาะไหล่เขาไว้ทรงตัวเผลอจิกเกร็งแน่นขึ้น