Semua Bab สมรกับพ่อเพื่อน: Bab 1 - Bab 10

"นี่แก... เรียนจบไปแล้วอยากเป็นอะไร?"เพื่อนสาวคนสนิทคนสวยแหงนหน้าขึ้นมาด้วยแววตาวาววับ ก่อนจะตอบเสียงใส"แน่นอนว่าต้องหางานที่ได้เงินดีสิ ไม่อยากเกาะพ่อแดก พอโตเป็นสาวแล้วตาแก่นั่นขี้บ่นชะมัด!"ฉันฟังแล้วก็หัวเราะลั่น ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ แล้วตอบความต้องการลึกๆ ในใจของตัวเองออกไปบ้าง"ฉันไม่อยากทำงานนอกบ้าน อยากอยู่บ้านเลี้ยงลูกมีสามีมีลูกเยอะๆ ประชากรมันน้อยต้องหาพ่อพันธุ์ดีๆ ปั๊มลูกช่วยโลก สามีต้องขยัน... ขยันทำการบ้านและทำลูกเก่งๆ แบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฮ่าๆๆๆๆ!"แกจะกู้โลกเร๊อะ เอาพ่อฉันไหม พ่อฉันขยันมากถ้าไม่ป้องกันป่านนี้ฉันคงมีน้องครึ่งประเทศไปละพ่อแกอะนะเออไม่เคยเจอกันใช่ไหมคลาดกันตลอดนี่ ตาแก่นั่นชอบนอนกลางวันออกหากินตอนกลางคืนทำตัวอย่างกับมนุษย์ค้างคาวนี่แกนินทาพ่อบังเกิดเกล้าตัวเองเดี๋ยวนรกก็กินกบาลไม่เห็นจะกลัวเลยใครจะไปคิดล่ะว่า คำพูดเล่นๆ ในวันนั้น มันจะทำให้ความฝันของฉัน..เป็นความจริง..เฮ้ออออเสียงถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดหลุดออกมาจากริมฝีปากสีสดของฉัน สาวมหาลัยปีสี่ใครๆ ก็แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันกันทั้งนั้น ฉันกับเพื่อนสนิทเองก็ไม่น้อยหน้าใครเสื้อตัวเล็กร

ท่ามกลางถนนยามค่ำคืนที่เปลี่ยวร้างและอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่แรงดึงดูดประหลาดกลับพุ่งปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับมีกระแสไฟฟ้าช็อตแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่มลายหายไปแต่ถูกแทนที่ด้วยบางอย่างสายตาคู่นั้นมันเหมือนใครสักคนที่ฉันรู้จัก..เหมือนใครสักคนที่ฉันวางใจ ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆถนนยามวิกาลสายเปลี่ยวทอดตัวยาวเหยียดไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟริมทางที่สาดส่องลงมากระทบกับพื้นถนนยางมะตอยเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของฉันเอง กลิ่นอายความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทว่ามันกลับถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกประหลาดที่ระอุขึ้นมาจากส่วนลึกของร่างกายสายตาคมกริบของเขาที่ก้มลงมองเรือนร่างกึ่งเปลือยของฉัน ทำเอาฉันรู้สึกเหมือนถูกข่มขืนด้วยสายตาคู่คมนั้น มันลามเลียร้อนผ่าวตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหน้า ราวกับเขากำลังเปลื้องผ้าฉันออกทีละชิ้นด้วยสายตาคู่นั้นลมหายใจของเขาร้อนผ่าวเมื่อเข้ามาพยุงแผ่นหลัง ท่อนแขนแข็งแรงเต็มไปด้วยมัดกล้ามกระชับกอดฉันแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความกำยำที่แนบชิดกับเน

"ปึ้งงงง!"เสียงตบโต๊ะดังสนั่นลั่นห้องเรียนจนข้าวของบนโต๊ะสั่นสะเทือน ตามด้วยเสียงกรีดแหลมปรี๊ดของยัยดาวที่ผุดลุกขึ้นยืนจ้องหน้าฉันด้วยความตกใจปนโกรธจัด"กรี้ดดด เป็นบ้าอะไรของแกห้ะยัยหมอน!" ยัยดาวแผดเสียงลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล พลอยทำให้เพื่อนๆ ทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียวกันฉันแค่นหัวเราะในลำคอ ส่งสายตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันไปให้มัน "อีบ้าตัวไหนเรียกผู้ชายมารุมโทรมฉัน"ยัยดาวสะดุ้งเฮือก สีหน้าถอดสีทันทีด้วยความร้อนตัว รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "หะ..จะ..จะบ้าเหรอ ใครมันจะบ้าทำเรื่องแบบนั้น"เพื่อนในกลุ่มของมันที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบช่วยเสริมทัพทันทีด้วยน้ำเสียงเลิกลั่ก "ใช่จะมีใครทำเรื่องบ้าแบบนั้น พวกฉันไม่ได้โง่พอจะทิ้งอนาคตเพราะคนบ้าแบบเธอหรอกนะ"ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเลิกลั่กของพวกมัน ชักสีหน้าเย็นชาใส่ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาด "ถ้าคิดได้แบบนั้นก็ดีสิ แต่อย่าให้มีอีกครั้งนี้ฉันไม่แจ้งความแต่ถ้ามีอีกฉันจะเล่นให้หมดอนาคตไปเลย"พูดจบฉันก็สะบัดหน้าหนี ไม่รอให้พวกมันได้แก้ตัวต่อ เดินดุ่มๆ ตรงมาที่โต๊ะของตัวเอง ยัยน้ำที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วอ้าปากค้าง

หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายและเรื่องราวบ้าๆ บอๆ ที่มหาลัย ยัยน้ำก็คะยั้นคะยอให้ฉันมานอนค้างที่บ้านของมันด้วยความเป็นห่วงกลัวฉันจะคิดมากหรือเกิดเรื่องร้ายขึ้นอีก ปฏิเสธยังไงก็ไม่ยอม สุดท้ายฉันเลยต้องยอมหิ้วกระเป๋าตามมันมานอนที่บ้านหลังโตบรรยากาศร่มรื่นของครอบครัวมัน ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วบ้านหลังใหญ่ในยามดึกสงัด ฉันที่นอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงด้วยความกระสับกระส่ายเกิดอาการคอแห้งผากจนทนไม่ไหว ตัดสินใจลุกขึ้นเดินงัวเงียคลำทางลงมาจากห้องนอนแขกชั้นบนเพื่อหาอะไรดื่มแก้กระหายในครัวชั้นล่าง แสงไฟสลัวสีส้มจากตู้เย็นส่องสว่างขึ้นเมื่อฉันเปิดประตูออก เล็งหยิบขวดน้ำเย็นจัดขึ้นมาเปิดดื่มอึกใหญ่จนชื่นใจ หายร้อนผ่าวไปทั่วลำคอ แต่ในจังหวะที่ฉันดื่มน้ำเสร็จแล้วหมุนตัวกลับหลังเพื่อจะเดินขึ้นห้องนั้นเอง... เงาทะมึนของใครบางคนยืนซ้อนทบบดบังความมืดอยู่ด้านหลังในระยะประชิด! ด้วยความตกใจกลัวจนหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณการเอาตัวรอดพุ่งพล่านขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องคิด ฉันเงื้อมมือเตรียมจะคว้าขวดน้ำหรือข้าวของใกล้มือปาใส่หน้าอีกฝ่ายให้เต็มแรง พร้อมกับหวีดร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก "เฮื้อกก!! คุณเป็นใ

ฝก็นั่นแหละฉันอาจจะเข้ากับพ่อเพื่อนสนิทได้ก็แค่เรื่องอย่างว่า ชีวิตจริงของคนเป็นพ่อลูกติดที่อายุเยอะกว่าหนึ่งรอบคงมองว่าเด็กผู้หญิงนั้นช่าง…ไร้สาระสิ้นดีเสียงน้ำมันในกระทะร้อนจัดส่งเสียงเดือดพล่านกระทบประสาท พร้อมกับควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นขึ้นมาตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ฉันยืนหน้าเคร่งเครียดอยู่หน้าเตา กำหลิวในมือแน่นเพื่อตั้งสมาธิกับการผัดอาหารมื้อแรกในบ้านหลังนี้ โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนเดินเงียบเชียบเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ จนกระทั่งแผ่นหลังเกือบชนเข้ากับแผงอกกว้างที่โน้มลงมาใกล้เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ ปลายนิ้วหนาแกล้งแตะลงที่ข้อศอกฉันเบาๆ เพื่อลองเชิง "ท่าทางทะมัดทะแมงดีนี่"ด้วยความตกใจที่จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาประชิดหลังในระยะประชิดแบบไม่มีเสียงฝีเท้า ฉันสะดุ้งสุดตัวจนเผลอเหวี่ยงตะหลิวในมือไปกระทบกับขอบกระทะเหล็กดังสนั่นลั่นครัว"เคร๊ง!!"ฉันรีบผละตัวถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดะนวนด้วยความระแวง รีบหันไปเอ็ดใส่คนตัวโตเสียงกระซิบกระซาบพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างหวาดเสียว "คุณ..ตกใจหมด เข้ามาใกล้เกินไปแ