تسجيل الدخولمشاركة
การรอคอยอันแสนทรมาน 2/2
تاريخ النشر:
2025-06-13 00:42:29การมาเยี่ยมเยือนว่าที่ลูกสะใภ้ในครั้งนี้ คุณพระปรีชาและคุณหญิงกรองทองมีจุดประสงค์จะให้ปิ่นแก้วย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านชยางกุลก่อนวันแต่งงานล่วงหน้าสักหนึ่งสัปดาห์ เพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวและเรียนรู้หน้าที่ความรับผิดชอบของนายหญิงบ้านชยางกุลคนต่อไป
นายพันแสงและนางรำไพต่างก็ยิ้มแย้มยินดีกับข่าวนี้ ระหว่างนั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหาร ปิ่นแก้วได้แต่ก้มหน้าก้มตารับฟังผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันแบบเงียบ ๆ หล่อนไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงที่จะเอ่ยคำคัดค้าน แม้เรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับอนาคตของหล่อนโดยตรง
บ่ายคล้อย หลังจากที่แขกคนสำคัญเดินทางกลับไปแล้ว ปิ่นแก้วรู้สึกจิตใจว้าวุ่นจนอยู่ไม่เป็นสุข จึงลงมาเดินเล่นในสวนดอกไม้รอบ ๆ เรือน
ชีวิตอันราบรื่นเรียบง่ายของหล่อนเต็มไปด้วยความเงียบเหงา ในแต่ละวันนอกจากเรียนหนังสือหัดทำกับข้าวและฝึกฝนวิชาการเรือนตามหลักสูตรกุลสตรี หล่อนไม่มีเพื่อนสนิทที่สามารถพูดคุยแบบเปิดใจได้เลยสักคน
เมื่อเดินเตร็ดเตร่มาถึงพุ่มดอกมะลิเลียบฝั่งแม่น้ำ หญิงสาวก็ทรุดกายนั่งลงบนพื้นหญ้าเขียวชอุ่ม เฝ้ามองวัฏจักรชีวิตของเหล่าผีเสื้อแสนสวยและฝูงแมลงปอปีกบาง ซึ่งโบยบินโฉบเฉี่ยวอยู่เหนือกลุ่มกอดอกบัว เพื่อหลอกล่อฝูงปลาและกบเขียดให้กระโดดงับพวกมันอย่างไม่เกรงกลัวความตาย
หล่อนอดไม่ได้ที่จะนึกเปรียบเทียบ... ส่ำสัตว์เหล่านี้มีอายุขัยสั้นอยู่แล้วแต่ก็ยังใช้ชีวิตประมาทโลดโผน พวกมันยึดเอาความสนุกสนานพึงพอใจเป็นใหญ่ ช่างแตกต่างกับมนุษย์ที่มีอายุขัยยืนยาวหลายทศวรรษ หากกลับต้องใช้ชีวิตอยู่ในกรอบจารีตประเพณีทุกย่างก้าว ราวกับไม่มีอำนาจในการกำหนดเส้นทางเดินของตนเอง
ใครกันหนอช่างว่า โชคดีที่ชาตินี้ที่ได้เกิดเป็นคน ปิ่นแก้วชักจะไม่เห็นด้วยเสียแล้ว... ขณะที่หญิงสาวกำลังเหม่อลอยคิดฟุ้งซ่าน พลันมีเสียงพูดคุยของบ่าวไพร่ดังแทรกขึ้นมา
“วันนี้เอ็งเห็นสร้อยเพชรของคุณหญิงกรองทองหรือเปล่า นังนวล”
“ต้องเห็นสิวะ... ถ้าไม่เห็นสิแปลก เพชรเม็ดใหญ่อย่างกับก้อนหินแหน่ะ แสงเพชรสว่างเจิดจ้าทิ่มแทงนัยน์ตาของข้าจนเกือบบอด คุณหญิงกรองทองเห่อว่าที่ลูกสะใภ้ขนาดนี้ เอ็งคอยดูนะ นังศรี... เดี๋ยวสร้อยเพชรเส้นนั้นก็กลายจะเป็นของคุณหนูปิ่นแก้ว”
“น่าอิจฉาคุณหนูปิ่นแก้วเสียจริง เกิดมาพร้อมกับโชควาสนาสูงส่ง วันแรกที่ลืมตาดูโลกก็มีมหาเศรษฐียื่นมือเข้ามาอุ้มชูทะนุถนอม มีบ่าวไพร่อย่างพวกเราคอยรับใช้ปรนนิบัติตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงเวลาเข้านอน ไม่ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนทำมาหากินให้ลำบาก ไม่ต้องหยิบจับอะไรให้ระคายฝ่ามือ ก็มีกินมีใช้อย่างสุขสบายไปทั้งชาติ”
“คนเราน่ะ มีแค่โชควาสนาอย่างเดียวไม่พอหรอกโว้ย นังศรี... มันต้องมีรูปเป็นทรัพย์ช่วยเกื้อหนุนด้วย ถ้าหากหน้าตาผิวพรรณไม่งาม คู่หมั้นของคุณหนูปิ่นแก้วคงไม่มีใจเสน่หาถึงขนาดที่สั่งให้ข้าบริวารเก่าแก่แบบคุณป้าหยก มาคอยดูแลรับใช้ว่าที่เจ้าสาวในอนาคตทุกฝีก้าว คุณแทนไทคงเกรงว่าพวกหนุ่ม ๆ ในเมืองอยุธยาจะมาขายขนมจีบคุณหนู”
“คุณแทนไทนี่ก็แปลกคนเสียจริง คุณหนูปิ่นแก้วสวยหวานหยาดเยิ้มขนาดนี้ยังไม่ยอมมาพบหน้าเลยสักครั้ง คิดไปคิดมา ก็น่าสงสารคุณหนู”
“เอ็งก็แปลกคนเหมือนกัน เมื่อครู่ ยังบอกอิจฉาคุณหนูอยู่แหมบ ๆ”
“แหม... อิจฉาก็ส่วนอิจฉา เอ็งลองนึกดูสิ คนเราน่ะ หมั้นหมายกันไว้ตั้งนมนาน แต่ไม่เคยพูดคุยกันเลยสักคำ ได้เห็นเพียงแค่ภาพถ่าย ตัวจริงจะเหมือนกับภาพหรือเปล่าก็ไม่รู้ อายุอานามหรือก็มากกว่าคุณหนูปิ่นแก้วตั้งยี่สิบห้าปี ถ้าหากคืนเข้าหอเจ้าบ่าวแก่หงำเหงือกหน้าตาอัปลักษณ์ ร่างกายพิกลพิการ ต่อให้มีชีวิตสะดวกสบายอย่างไร แต่ถ้าเวลาอยู่ในห้องนอนต้องทนกล้ำกลืน ก็คงนอนหลับแบบไม่เป็นสุข คนเรานะโว้ย คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก”
“โถ ช่างคิดช่างฝันแทนคนอื่นเสียจริงนะเอ็ง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคู่หมั้นคุณหนูปิ่นแก้วจะเป็นผู้ชายอัปลักษณ์ ไม่ว่าอย่างไร ลูกไม้ก็ย่อมหล่นไม่ไกลต้น... คุณพระปรีชากับคุณหญิงกรองทองรูปงามกันทั้งคู่ คุณพระอายุหกสิบกว่าปียังดูหนุ่มแน่นเหมือนคนอายุแค่สี่สิบปีเท่านั้น ใคร ๆ ก็นึกว่าท่านรุ่นราวคราวเดียวกับคุณหญิง”
“เออ... สาธุฯ ขอให้คุณแทนไทหนุ่มแน่นหล่อเหลาแบบคุณพระปรีชาด้วยเถอะวะ ! ข้าสงสารคุณหนูปิ่นแก้ว ใกล้จะได้เป็นเจ้าสาวอยู่แล้ว แต่หน้าตาไม่สดชื่นแจ่มใสเอาเสียเลย ระยะหลังนี้ข้าไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของคุณหนูสักแอะ”
“จริงของเอ็งว่ะ”
เสียงถกเถียงค่อย ๆ เงียบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังห่างออกไป
ทว่าปิ่นแก้วยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม พฤติกรรมของหล่อนชัดเจนจนคนอื่นสังเกตเห็นได้ขนาดนั้นเชียวหรือ นี่หล่อนเป็นอะไรไป...
เมื่อก่อนปิ่นแก้วรู้สึกภาคภูมิใจกับตำแหน่งว่าที่เจ้าสาวของนายแทนไทมาตลอด หล่อนไม่เคยชายตาแลบรรดาหนุ่ม ๆ ที่พยายามเข้ามาสานสัมพันธ์ในเชิงชู้สาว ไม่เคยแม้แต่จะมีความคิดวอกแวกเป็นอื่น จนกระทั่งเรียนจบมศ.8
ตอนนี้นอกจากนายแทนไท ก็มีเพียงผู้ชายคนเดียวที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตของปิ่นแก้ว
أحدث فصل
สมสู่ประสานสองชีพไซร้ ตอนจบ
กลีบแคมอวบอูมปริเป่งแย้มบานล้อเล่นกับสายตาหื่นกระหายของชายหนุ่ม เขากดท่อนเอ็นเขื่องแข็งชูชันบดบี้เสียดสียอดติ่งคัดเต่งของหล่อนอย่างเผ็ดร้อน กระตุ้นเร้า เร่าเร่ง จนรูเนื้อเล็กจิ๋วขมิบหยาดหยดน้ำหวานย้อยเยิ้มออกมาเป็นสายเหนียว“คุณพี่...ได้โปรดเถิดค่ะ”หล่อนครางหวิว มวลอารมณ์ปั่นป่วนหมุนวนอยู่ในท้องน้อย“พี่จะมอบความโปรดให้น้องปิ่นจนร้องลั่นเลยทีเดียว” เขายิ้มอย่างผู้ชนะตั้งแต่เกิดมาปิ่นแก้วไม่เคยรู้สึกเขินอายมากขนาดนี้ แทนไทโก่งก้มอยู่เหนือร่างหล่อน ใช้มือข้างหนึ่งจับปลายลึงค์บานโร่ถูไถผ่ากลางกลีบแคมอวบอูมอย่างยั่วเย้า ก่อนจะตอกดุ้นแข็งร้อนเข้ามาภายในความสาวสดรัดรึงจนสุดขนาด ร่างอรชรสะเทือนขึ้นลงตามจังหวะโจนจ้วงดุดันดิบเถื่อน ความรู้สึกเสียวซ่านรุนแรงนั้นทำให้หล่อนแทบจะเสียสติ ความสุขสมสะท้านทรวงพุ่งกระจายไปทั่วหว่างขาเขาถอนความยาวออกเพื่อจับหล่อนพลิกคว่ำโก่งโค้ง แล้วก็เสือกกายเข้าหาหล่อนด้วยความเร็วแรงต่อเนื่อง ปิ่นแก้วกรีดร้องครวญครางไม่เป็นภาษา หล่อนทะยานไปถึงจุดสูงสุดของความกระสันวาบหวามจนอ่อนล้า แต่แทนไทยังส่งท่อนเอ็นร้อนระอุเข้ามาในตัวหล่อนไม่ยอมหยุด เขากระแทกกระทั้นเข้าออกอย่า
สมสู่ประสานสองชีพไซร้ อย่าใจร้ายกับพี่อีกเลย
แทนไทอุ้มหล่อนขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก แผ่นอกแกร่งเสียดสีกับสองเต้ากลมกลึงนุ่มหยุ่น ท่อนเอ็นแข็งร้อนไถลลื่นเบียดบดกับกลีบแคมอวบอูม ปิ่นแก้วเริ่มมือไม้อ่อนปวกเปียก ซอกลับของหล่อนคัดหลั่งความฉ่ำลื่นออกมาจนรู้สึกได้“น้องปิ่น... ต้องการพี่ใช่ไหม” เขากระซิบถาม หล่อนนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ เขาเลยสอดนิ้วเข้ามาหยั่งเชิง“คุณพี่ ! ปิ่นเจ็บ...” หล่อนขืนตัวออกห่างจากเรือนกายบึกบึน แต่เขายังตามติดนัวเนีย “ตอนนี้น้องปิ่นยังไม่ชิน เอาไว้คราวหน้า เราค่อยทำกันในอ่างอาบน้ำ” เขาพูดจาทึกทักเข้าข้างตนเองอย่างหน้าด้าน แล้วก็อุ้มกระเตงหล่อนลุกขึ้นยืน ก้าวออกจากอ่างเดินมุ่งไปที่เตียงนอนทั้งสภาพเนื้อตัวเปียกชื้นภายในห้องหอมีโคมไฟระย้าส่องแสงสีนวลสว่างจ้า ซอกมุมซ่อนเร้นของเขาและหล่อนถูกเปิดเผยต่อกันโดยชัดเจน ร่างอรชรนอนระทดระทวยปล่อยให้ชายหนุ่มทำตามความปรารถนา แทนไทใช้ทั้งมือทั้งริมฝีปากสำรวจร่างกายของหล่อน เขาแตะไล้ปลายนิ้วไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งงดงาม ประทับรอยจุมพิตลงบนผิวพรรณขาวเนียนละเอียดอ่อนของหล่อนทั่วทั้งสรรพางค์“น้องปิ่นเป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น พี่จะไม่ยอมให้ใครมาล่วงเกินเมียพี่อย่างเด็ดขาด” เขากระซิบบอ
สมสู่ประสานสองชีพไซร้ งานเลี้ยงฉลองการแต่งงาน
“พี่นวลลงไปก่อน ประเดี๋ยวปิ่นจะตามลงไป”ปิ่นแก้วร้องบอกคนที่รออยู่ข้างนอกเสียงแจ๋ว แทนไทกดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาสีอำพันจ้องมองหล่อนอย่างคาดโทษ ทว่าก็ยอมผละออกห่างจากร่างของหล่อนแต่โดยดีและหลังจากคืนนั้นเขาก็ต้องอดอยากปากแห้งมาตลอด เพราะผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายไม่ยอมเปิดโอกาสให้ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอหน้ากันก่อนเข้าพิธีมงคลสมรส... งานเลี้ยงฉลองการแต่งงานของแทนไทกับปิ่นแก้วจัดขึ้นที่บ้านชยางกุล เป็นงานเลี้ยงที่มีแขกเหรื่อไม่มากนัก แต่หรูหราสมฐานะของมหาเศรษฐี และไม่วุ่นวายฟุ้งเฟ้อจนเกินพอดีแทนไทอยากจะยกมือไหว้ลาแขกผู้มีเกียรติเสียเต็มแก่ แต่ถูกมิตรสหายที่ไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันนานหลายปียื้อตัวเอาไว้ เนื่องจากเขาดูหนุ่มแน่นราวกับร่างกายหยุดความชราไว้ที่วัยเบญจเพส เป็นเหตุให้ทุกคนแตกตื่นฮือฮากันยกใหญ่ แล้วเขาก็ยังโชคดีได้แต่งงานกับเจ้าสาวที่สวยราวกับนางฟ้าจำแลงปิ่นแก้วเป็นเจ้าสาวที่สวยสดงดงามอย่างหาตำหนิไม่ได้ นัยน์ตาดำวาวของหล่อนแจ่มใสดุจตากวาง ริมฝีปากอวบอิ่มพริ้มเพรา ผิวพรรณขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง เรือนร่างบอบบางอรชรเปี่ยมล้นเสน่ห์เย้ายวนบาดความรู้สึก ดวงหน้าหวานแฉล้มดึงดูดหัวใจผู้คน ไม่ว่าใครไ
สมสู่ประสานสองชีพไซร้ ความทรงจำของนายแทนไทย 2/2
ความรู้สึกหฤหรรษ์ในคราแรกสาวได้นำพาปิ่นแก้วกลับคืนสู่กาลปัจจุบัน... หล่อนเบิกตากว้าง ผ่อนลมหายใจระบายอารมณ์วาบหวามที่ยังร้อนกรุ่น“น้องปิ่น เป็นอย่างไรบ้าง” แทนไทเรียกสติหล่อนปิ่นแก้วจ้องเขาเขม็ง ฝ่ามือเรียวเล็กยกขึ้น ลูบคลำใบหน้าหล่อเหลาราวกับต้องการแน่ใจว่า เขามีตัวตนอยู่จริง ไม่ใช่ภาพความทรงจำที่จับต้องไม่ได้“ปิ่นขอบคุณพี่แทนไท ที่อดทนกับปิ่นและทำทุกอย่างเพื่อปิ่นมาตลอด” หล่อนพร่ำพูดน้ำเสียงสั่นเครือ “ปิ่นนึกชังตัวเองเหลือเกินที่วู่วามเขียนจดหมายขอถอนหมั้น ปิ่นจะไม่เรียกร้องการให้อภัยจากคุณพี่ เพราะโทษทัณฑ์ของปิ่นมันร้ายแรงอุกฉกรรจ์ที่สุด ปิ่นขออุทิศทั้งชีวิตทั้งหัวใจพิสูจน์ความรักที่มีต่อคุณพี่”แทนไทยิ้มให้หล่อนด้วยความเอ็นดู กรีดน้ำตาตรงหางตาของหล่อนทิ้ง“แต่พี่ชอบจดหมายฉบับนั้น รู้ไหมว่าพี่หยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านทุกวัน เพราะมันทำให้พี่เข้าใจถึงความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในตัวคนรักของน้องปิ่น” เขาเย้าหยอก “คุณพ่อกับคุณหญิงแม่เคืองปิ่นมากหรือเปล่าคะ”หล่อนโอบกอดร่างหนา ช้อนตามองเขาอย่างออดอ้อน“พวกท่านเคืองน้องปิ่นเสียที่ไหน พี่ต่างหากที่โดนเล่นงานทั้งขึ้นทั้งร่อง คนบ้านนั้นถวายชีว
สมสู่ประสานสองชีพไซร้ ความทรงจำของนายแทนไทย 1/2
“น้องปิ่นมองพี่แบบนี้ อยากให้พี่ข้ามขั้นตอนหรือ” แทนไทใช้สายตาเร่าร้อนสำรวจเรือนร่างขาวผ่องเย้ายวนของหญิงสาวอย่างเปิดเผยความต้องการ สิ่งที่เขามุ่งมาดปรารถนาคือการได้เข้าไปอยู่ในตัวหล่อน และไม่เกี่ยงว่าด้วยวิธีไหน พอได้ยินดังนี้หล่อนก็คุกเข่าลงทันที ร่างสูงใหญ่ยืนแยกขาเพื่อให้สัดส่วนความเป็นชายอยู่ตรงตำแหน่งที่ใบหน้าสวยขยับเข้าหาได้สะดวกปิ่นแก้วจดจ้ององคชาตขนาดเขื่องที่ผงาดชูชันอย่างแข็งกร้าวด้วยใจระทึก ฝ่ามือเรียวเล็กลูบไล้ความยาวล่ำสันเหมือนถูกมนต์สะกด ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าครอบปลายลึงค์บวมบานด้วยความทุลักทุเล ลมหายใจผะผ่าวที่เป่ารดลงบนผิวหนังเปลือยเปล่าเรียบตึง ก่อให้เกิดความรู้สึกวาบหวามแผ่กระจายไปทั่วสรรพางค์หล่อนเอียงศีรษะชำเลืองมองคนตัวสูงด้วยความอยากรู้อยากเห็น ว่าเขาพึงพอใจหรือไม่ สีหน้าและแววตาที่ดูยั่วยวนโดยไม่ตั้งใจของหล่อน ทำให้อารมณ์ตัณหาของชายหนุ่มพุ่งทะยาน“น้องปิ่น... พี่ใกล้แล้ว... ขอลึกอีกนิด...” เขาหายใจหอบแรง ขณะที่ดันตัวผ่านลำคอของหล่อนอย่างระมัดระวัง ใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประคองใบหน้าสวยหวานเอาไว้ พร้อมกับหยัดโยกบั้นท้ายเข้าหาหล่อนด้วยจังหวะเผ็ดร้อนต่อเนื่อง สัญชาต
สมสู่ประสานสองชีพไซร้ ยินดีรับโทษ 2/2
สักพัก ก็มีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นใกล้ ๆ “น้องปิ่นแอบฟังอะไรหรือ”ปิ่นแก้วใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเงียบ ด้วยมัวแต่เอาใจจดจ่ออยู่กับคนในห้องรับแขก หล่อนจึงไม่ทันสังเกตให้ดีว่าใครเป็นคนถาม จนกระทั่งโดนสะกิด“จะสะกิดทำไม มีอะไรก็รอ...” หล่อนหันไปเอ็ด แล้วอ้าปากค้าง “พี่สะกิดเตือน เพราะอยากบอกว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนั้น” ท่าทางตกใจจนเซ่อของปิ่นแก้ว ทำให้แทนไทแทบกลั้นยิ้มไม่ไหว บรรยากาศประดักประเดิดระหว่างหนุ่มสาวชวนให้รู้สึกเคอะเขิน“น้องปิ่นอยากรู้อะไรก็ถาม พี่เหนื่อยจะเล่นบทพ่อแง่แม่งอนเต็มที”“พี่แทนไท... แค่งอนปิ่นอย่างนั้นหรือคะ” ปิ่นแก้วทั้งยินดีและโล่งอก“ไม่ใช่แค่เท่านั้นหรอก” เขาทำทีเคร่งขรึม ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างแนบเนียน“ปิ่นสำนึกผิดแล้ว คุณพี่ช่วยบอกกล่าวให้ปิ่นหายโง่ได้ไหมคะ”“นับแต่วันแรกที่ไปอยู่บ้านชยางกุล จนกระทั่งถึงวันนี้ น้องปิ่นคงได้เรียนรู้แล้วว่าพี่เป็นคนอย่างไร พี่ไม่ชอบมีเรื่องติดค้างคาใจกับใครทั้งนั้น ต่อให้เป็นน้องปิ่นก็ไม่ได้รับการยกเว้น” ปิ่นแก้วเงยหน้ามองสบตากับชายหนุ่มแบบกล้า ๆ กลัว ๆ ที่ผ่านมาหล่อนได้รับบทเรียนสอนใจหนักหนาเอาการ หากน
สมสู่ประสานสองชีพไซร้ ความลับในความทรงจำ 2/2
แล้วหล่อนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร...“คุณพระ ดิฉันสงสารลูกเหลือเกิน แทนไทต้องเจ็บปวดไปอีกนานสักแค่ไหน” คุณหญิงกรองทองร้องไห้คร่ำครวญในอ้อมกอดของคุณพระปรีชา“จนกว่าเนื้อคู่ตุนาหงันของเขาจะพ้นครรภ์ผู้ให้กำเนิด แทนไทจำเป็นต้องแลกเลือดเนื้อสร้างชีวิตบริสุทธิ์ เช่นเดียวกั
آخر تحديث : 2026-03-17สมสู่ประสานสองชีพไซร้ พิสูจน์ความบริสุทธิ์ 1/2
ปิ่นแก้วเพิ่งจะสำเหนียกความจริงในวันนี้เอง ว่าบุคคลที่สามารถทำให้หล่อนรู้สึกเกรงกลัวมากที่สุดคือใคร เพียงแค่ได้รู้ว่าแทนไทกำลังรอให้หล่อนไปพบ เพื่อพูดคุยปรับความเข้าใจกันเท่านั้น มือเท้าของหล่อนก็เย็นเฉียบราวกับถูกนาบด้วยแผ่นน้ำแข็งภาพพจน์ของแทนไทในความทรงจำของปิ่นแก้ว เข
آخر تحديث : 2026-03-17สมสู่ประสานสองชีพไซร้ พิสูจน์ความบริสุทธิ์ 2/2
คราวนี้ปิ่นแก้วได้รับบทเรียนราคาแสนแพงเพิ่มอีกหนึ่งบทเรียน การพูดความจริงไม่ให้ผลดีเสมอไป แทนไทกดหล่อนนอนหงาย จากนั้นก็ลงมือปลดเปลื้องชุดกระโปรงออกจากร่างอรชรโดยไม่รีรอให้หล่อนมีโอกาสบ่ายเบี่ยง หญิงสาวหายใจหอบกระชั้น เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวชายหนุ่มจับจิต แต่ก็ไม่กล้าต่อต้านขัดขืนร
آخر تحديث : 2026-03-17สมสู่ประสานสองชีพไซร้ เบื้องหลังม่าน
“กระผมจะไม่มีวันลืมค่ำคืนสุดท้ายของเราทั้งสอง”แม้ว่าดวงตาของหล่อนจะมองเห็นเพียงความมืดมน แต่กลิ่นรสและสัมผัสที่หล่อนซึมซับมาจากเขากลับยิ่งแหลมคมปิ่นแก้วแลกจูบกับคุณโจรปล้นสวาทของหล่อนด้วยความเต็มใจ และตอบสนองการเคลื่อนไหวร้อนแรงอย่างเร่าร่าน ชายหนุ่มใช้หมอนหนุนสะโพกผาย
آخر تحديث : 2026-03-17
قد تعجبك أيضًا
คนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว294.7K وجهات النظرประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89163.2K وجهات النظرGardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง94.1K وجهات النظرเจ้าหนี้เถื่อน
กัญจารีย์99.9K وجهات النظرแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan58 وجهات النظرบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย82 وجهات النظرเสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล
Molin-T180 وجهات النظرCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์229 وجهات النظر
