การรอคอยอันแสนทรมาน 2/2

การมาเยี่ยมเยือนว่าที่ลูกสะใภ้ในครั้งนี้ คุณพระปรีชาและคุณหญิงกรองทองมีจุดประสงค์จะให้ปิ่นแก้วย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านชยางกุลก่อนวันแต่งงานล่วงหน้าสักหนึ่งสัปดาห์ เพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวและเรียนรู้หน้าที่ความรับผิดชอบของนายหญิงบ้านชยางกุลคนต่อไป

นายพันแสงและนางรำไพต่างก็ยิ้มแย้มยินดีกับข่าวนี้ ระหว่างนั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหาร ปิ่นแก้วได้แต่ก้มหน้าก้มตารับฟังผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันแบบเงียบ ๆ หล่อนไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงที่จะเอ่ยคำคัดค้าน แม้เรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับอนาคตของหล่อนโดยตรง  

บ่ายคล้อย หลังจากที่แขกคนสำคัญเดินทางกลับไปแล้ว ปิ่นแก้วรู้สึกจิตใจว้าวุ่นจนอยู่ไม่เป็นสุข จึงลงมาเดินเล่นในสวนดอกไม้รอบ ๆ เรือน

ชีวิตอันราบรื่นเรียบง่ายของหล่อนเต็มไปด้วยความเงียบเหงา ในแต่ละวันนอกจากเรียนหนังสือหัดทำกับข้าวและฝึกฝนวิชาการเรือนตามหลักสูตรกุลสตรี หล่อนไม่มีเพื่อนสนิทที่สามารถพูดคุยแบบเปิดใจได้เลยสักคน

เมื่อเดินเตร็ดเตร่มาถึงพุ่มดอกมะลิเลียบฝั่งแม่น้ำ หญิงสาวก็ทรุดกายนั่งลงบนพื้นหญ้าเขียวชอุ่ม เฝ้ามองวัฏจักรชีวิตของเหล่าผีเสื้อแสนสวยและฝูงแมลงปอปีกบาง ซึ่งโบยบินโฉบเฉี่ยวอยู่เหนือกลุ่มกอดอกบัว เพื่อหลอกล่อฝูงปลาและกบเขียดให้กระโดดงับพวกมันอย่างไม่เกรงกลัวความตาย

หล่อนอดไม่ได้ที่จะนึกเปรียบเทียบ... ส่ำสัตว์เหล่านี้มีอายุขัยสั้นอยู่แล้วแต่ก็ยังใช้ชีวิตประมาทโลดโผน พวกมันยึดเอาความสนุกสนานพึงพอใจเป็นใหญ่ ช่างแตกต่างกับมนุษย์ที่มีอายุขัยยืนยาวหลายทศวรรษ หากกลับต้องใช้ชีวิตอยู่ในกรอบจารีตประเพณีทุกย่างก้าว ราวกับไม่มีอำนาจในการกำหนดเส้นทางเดินของตนเอง

ใครกันหนอช่างว่า โชคดีที่ชาตินี้ที่ได้เกิดเป็นคน ปิ่นแก้วชักจะไม่เห็นด้วยเสียแล้ว... ขณะที่หญิงสาวกำลังเหม่อลอยคิดฟุ้งซ่าน พลันมีเสียงพูดคุยของบ่าวไพร่ดังแทรกขึ้นมา

“วันนี้เอ็งเห็นสร้อยเพชรของคุณหญิงกรองทองหรือเปล่า นังนวล”

“ต้องเห็นสิวะ... ถ้าไม่เห็นสิแปลก เพชรเม็ดใหญ่อย่างกับก้อนหินแหน่ะ แสงเพชรสว่างเจิดจ้าทิ่มแทงนัยน์ตาของข้าจนเกือบบอด คุณหญิงกรองทองเห่อว่าที่ลูกสะใภ้ขนาดนี้ เอ็งคอยดูนะ นังศรี... เดี๋ยวสร้อยเพชรเส้นนั้นก็กลายจะเป็นของคุณหนูปิ่นแก้ว”

“น่าอิจฉาคุณหนูปิ่นแก้วเสียจริง เกิดมาพร้อมกับโชควาสนาสูงส่ง วันแรกที่ลืมตาดูโลกก็มีมหาเศรษฐียื่นมือเข้ามาอุ้มชูทะนุถนอม มีบ่าวไพร่อย่างพวกเราคอยรับใช้ปรนนิบัติตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงเวลาเข้านอน  ไม่ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนทำมาหากินให้ลำบาก ไม่ต้องหยิบจับอะไรให้ระคายฝ่ามือ ก็มีกินมีใช้อย่างสุขสบายไปทั้งชาติ”

“คนเราน่ะ มีแค่โชควาสนาอย่างเดียวไม่พอหรอกโว้ย นังศรี... มันต้องมีรูปเป็นทรัพย์ช่วยเกื้อหนุนด้วย ถ้าหากหน้าตาผิวพรรณไม่งาม คู่หมั้นของคุณหนูปิ่นแก้วคงไม่มีใจเสน่หาถึงขนาดที่สั่งให้ข้าบริวารเก่าแก่แบบคุณป้าหยก มาคอยดูแลรับใช้ว่าที่เจ้าสาวในอนาคตทุกฝีก้าว คุณแทนไทคงเกรงว่าพวกหนุ่ม ๆ ในเมืองอยุธยาจะมาขายขนมจีบคุณหนู”

“คุณแทนไทนี่ก็แปลกคนเสียจริง คุณหนูปิ่นแก้วสวยหวานหยาดเยิ้มขนาดนี้ยังไม่ยอมมาพบหน้าเลยสักครั้ง คิดไปคิดมา ก็น่าสงสารคุณหนู”

“เอ็งก็แปลกคนเหมือนกัน เมื่อครู่ ยังบอกอิจฉาคุณหนูอยู่แหมบ ๆ”

“แหม... อิจฉาก็ส่วนอิจฉา เอ็งลองนึกดูสิ คนเราน่ะ หมั้นหมายกันไว้ตั้งนมนาน แต่ไม่เคยพูดคุยกันเลยสักคำ ได้เห็นเพียงแค่ภาพถ่าย ตัวจริงจะเหมือนกับภาพหรือเปล่าก็ไม่รู้ อายุอานามหรือก็มากกว่าคุณหนูปิ่นแก้วตั้งยี่สิบห้าปี ถ้าหากคืนเข้าหอเจ้าบ่าวแก่หงำเหงือกหน้าตาอัปลักษณ์ ร่างกายพิกลพิการ ต่อให้มีชีวิตสะดวกสบายอย่างไร แต่ถ้าเวลาอยู่ในห้องนอนต้องทนกล้ำกลืน ก็คงนอนหลับแบบไม่เป็นสุข คนเรานะโว้ย คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก”

“โถ ช่างคิดช่างฝันแทนคนอื่นเสียจริงนะเอ็ง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคู่หมั้นคุณหนูปิ่นแก้วจะเป็นผู้ชายอัปลักษณ์ ไม่ว่าอย่างไร ลูกไม้ก็ย่อมหล่นไม่ไกลต้น... คุณพระปรีชากับคุณหญิงกรองทองรูปงามกันทั้งคู่ คุณพระอายุหกสิบกว่าปียังดูหนุ่มแน่นเหมือนคนอายุแค่สี่สิบปีเท่านั้น ใคร ๆ ก็นึกว่าท่านรุ่นราวคราวเดียวกับคุณหญิง”

“เออ... สาธุฯ ขอให้คุณแทนไทหนุ่มแน่นหล่อเหลาแบบคุณพระปรีชาด้วยเถอะวะ ! ข้าสงสารคุณหนูปิ่นแก้ว ใกล้จะได้เป็นเจ้าสาวอยู่แล้ว แต่หน้าตาไม่สดชื่นแจ่มใสเอาเสียเลย ระยะหลังนี้ข้าไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของคุณหนูสักแอะ”

“จริงของเอ็งว่ะ”

เสียงถกเถียงค่อย ๆ เงียบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังห่างออกไป

ทว่าปิ่นแก้วยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม พฤติกรรมของหล่อนชัดเจนจนคนอื่นสังเกตเห็นได้ขนาดนั้นเชียวหรือ นี่หล่อนเป็นอะไรไป...

เมื่อก่อนปิ่นแก้วรู้สึกภาคภูมิใจกับตำแหน่งว่าที่เจ้าสาวของนายแทนไทมาตลอด หล่อนไม่เคยชายตาแลบรรดาหนุ่ม ๆ ที่พยายามเข้ามาสานสัมพันธ์ในเชิงชู้สาว ไม่เคยแม้แต่จะมีความคิดวอกแวกเป็นอื่น จนกระทั่งเรียนจบมศ.8

ตอนนี้นอกจากนายแทนไท ก็มีเพียงผู้ชายคนเดียวที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตของปิ่นแก้ว