กระผมอยากเป็นผัวคุณหนู

เมื่อรถยนต์คันหรูแล่นออกมาจากเรือนไม้สักหลังงาม ของนายพันแสงและนางรำไพได้สักพักใหญ่ คุณหญิงกรองทองก็เอ่ยถามบุตรชายว่า

“แทนไท ลูกแน่ใจหรือว่าจะรักษาโรคร้ายได้สำเร็จก่อนคืนเข้าหอ”

“ลูกเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งเดือนเท่านั้นนะ” คุณพระปรีชาย้ำเตือน

“ปิ่นแก้วไม่ใช่ผู้หญิงจิตใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวอย่างคุณแม่ หล่อนไม่รู้ใจตัวเองว่าต้องการอะไรเลยด้วยซ้ำ” แทนไทพึมพำเหมือนกล่าวกับตนเอง  

“แม่เป็นห่วงเหลือเกินว่าหนูปิ่นแก้วจะเสียใจ ถ้าหากไม่มีการจัดงานแต่งงาน”

“แต่ผมคิดว่า หล่อนอาจจะดีใจมากกว่า”

น้ำเสียงบอกเล่านั้นไม่ได้บ่งชี้ความรู้สึกของคนพูด

“ขึ้นชื่อว่าผู้หญิง หากตกเป็นของผู้ชายคนไหน สุดท้ายก็รักผู้ชายคนนั้น แม่ไม่เห็นด้วยที่ลูกจะมานั่งทรมานตัวเองแบบนี้” คุณหญิงกรองทองทอดถอนใจ

ถึงแม้แทนไทไม่ได้เปิดเผยความรักลึกซึ้งที่มีต่อปิ่นแก้วให้คนอื่นรับทราบ แต่คุณพระปรีชาและคุณหญิงกรองทองย่อมรับรู้ได้จากการกระทำของบุตรชาย แทนไทให้เกียรติปิ่นแก้วเสมอมา เมื่อเขารู้ว่าหลงรักคู่หมั้นคู่หมายซึ่งยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กตัวน้อย เขาก็ไม่เคยนอกกายนอกใจหล่อนเลยแม้สักครั้งเดียว ทั้งที่สามารถทำได้

แทนไทยอมสูญเสียพลังชีวิตของตนเอง เพื่อปกป้องดูแลปิ่นแก้วแบบลับ ๆ เขาคอยขัดขวางไม่ให้คนอื่นข่มเหงรังแกหล่อน แม้กระทั่งการโอบกอดหรือหอมแก้มกันแบบเด็ก ๆ เขาก็พร้อมจะดิ้นรนกีดกันทุกคนทุกวิถีทาง

น่าเสียดายที่ปิ่นแก้วไม่เคยล่วงรู้เรื่องนี้เลย

ความคิดถึงทำให้ค่ำคืนแห่งการรอคอยยิ่งเหน็บหนาว ปิ่นแก้วฝืนสู้กับความรู้สึกง่วงงุนแสนทรมาน เพื่อเฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของคุณโจรปล้นสวาท คืนนี้ตรงกับวันพระใหญ่เดือนแรมสิบห้าค่ำ หล่อนแน่ใจว่าเขาจะต้องมา แต่ไม่รู้ช่วงเวลาที่แน่ชัดเท่านั้นเอง

ทว่ารอแล้วรอเล่าเขาคนนั้นก็ไม่ยอมโผล่หัวมาให้เห็น ความโกรธความน้อยใจที่ถูกละเลยทอดทิ้ง กระตุ้นให้หญิงสาวลุกไปปิดหน้าต่างห้องและลงกลอนแบบมิดชิดแน่นหนา

“ผู้ชายก็เหมือนกันหมดทั้งโลก ขี้ขลาด ไม่กล้าสู้ความจริง”

หญิงสาวซัดลมหายใจ เดินกระฟัดกระเฟียดขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยความสิ้นหวัง แล้วก็ผล็อยหลับอย่างง่ายดาย โดยหารู้ไม่ว่าชายหนุ่มผู้ที่หล่อนรอคอย เขากำลังนั่งมองหล่อนอยู่ตรงเก้าอี้ข้างหน้าต่างนั่นเอง

เงาร่างดำทะมึนเคลื่อนขึ้นมาคร่อมเหนือร่างอรชรอย่างเงียบเชียบ ใช่ว่าเขาไม่ต้องการให้หล่อนเห็นหน้า แต่เขาไม่สามารถทำเช่นนั้น... เขาไม่สามารถสัมผัสร่างกายของปิ่นแก้วได้จนกว่าหล่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา และเมื่อได้ดูดซับหยาดหยดน้ำหวานแสนบริสุทธิ์ที่กลั่นออกมาจากตัวหล่อน เขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

ปิ่นแก้วเป็นคนขวัญอ่อน หากบอกเล่าความจริงที่เกี่ยวกับตัวเขาให้หล่อนรับรู้ ความสัมพันธ์เปราะบางระหว่างทั้งสองอาจจะพังทลายไม่เหลือซาก

ชายหนุ่มพิศมองใบหน้างามในยามหลับใหลด้วยความลุ่มหลงเสน่หา นิ้วหัวแม่มือของเขาแตะไล้กลีบปากอวบอิ่มของหล่อนอย่างแผ่วเบา 

“ถ้าคุณหนูปิ่นแก้วคิดถึงกระผมก็น่าจะยอมรับตรง ๆ ใครกันแน่ที่ไม่กล้าสู้ความจริง” น้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาจนหญิงสาวที่หลับลึกอยู่ในห้วงฝันแทบจะไม่ได้ยิน

เรียวแขนขาวเนียนยกขึ้นโอบรอบต้นคอแกร่ง โน้มใบหน้าคมคายให้ก้มต่ำลงมา ริมฝีปากอิ่มเผยอน้อย ๆ อย่างรอคอย อากัปกิริยานั้น ทำให้ชายหนุ่มหายใจติดขัด

“คุณหนูอยากให้กระผมจูบหรือ” ริมฝีปากหนาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“คนใจเสาะ เดี๋ยวเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว” หล่อนละเมอพูด

ขณะนั้นปิ่นแก้วเชื่อมั่นว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝัน เนื่องจากหน้าต่างห้องนอนลงกลอนเอาไว้มิดชิดชายหนุ่มไม่มีทางเปิดเข้ามาได้แน่นอน และนี่คือความฝันของหล่อน หล่อนย่อมมีสิทธิ์ทำตามใจต้องการ

“หาว่ากระผมใจเสาะ คุณหนูใจกล้าแค่ไหนกันเชียว”

“ฉันกล้าแก้ผ้าต่อหน้าคุณก็แล้วกัน ดีกว่าผู้ชายบางคนที่ไม่กล้าเผยใบหน้า”

“โจรปล้นสวาทที่ไหนจะเปิดเผยตัวตน ถ้าคุณหนูอยากเห็นหน้ากระผม ก็ต้องยอมเป็นเมียของไอ้โจรคนนี้เสียก่อน”

“เป็นเมียโจรหรือ” ปิ่นแก้วรำพึง

ฝ่ามือเรียวงามเลื่อนมาสัมผัสใบหน้าของชายหนุ่ม ภาพจินตนาการในความฝันค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้น เมื่อปลายนิ้วของหล่อนแตะไล้ไปตามเครื่องหน้าคมคาย แนวคิ้วดกหนา สันจมูกโด่งสูง ริมฝีปากหยักได้รูป... เขาหล่อมากทีเดียว

“ถ้าลูบคลำใบหน้าของกระผม แล้วคุณหนูยังรู้สึกไม่พอใจ ลองลูบคลำร่างกายของกระผมดูบ้าง เผื่อจะช่วยให้คุณหนูตัดสินใจได้ง่ายขึ้น”

“คุณ... ไม่ได้นุ่งผ้า...” หล่อนอุทานเสียงเบา เมื่อเขาจับฝ่ามือของหล่อนลูบต่ำลงมาจากลำคอสู่แผ่นอกกว้างแกร่ง ก็แน่ล่ะ... นี่คือความฝัน ใครเขาจะแก้ผ้าโทง ๆ ปีนขึ้นเรือนชาวบ้าน

ครั้นลูบลงมาถึงสะดือ หล่อนก็ขืนมือเอาไว้

“ไม่กล้าจับของกระผมหรือ” เขาปลุกปั่น

“กล้าสิ” ปิ่นแก้วไม่พูดเปล่า หล่อนคว้าหมับที่สัดส่วนความเป็นชายของเขาอย่างแม่นยำโดยที่ไม่ต้องใช้ตามอง ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง สูดปากครางเสียงแหบ

“ของลับผู้ชายใหญ่ยาวเหมือนสากอย่างนี้เองน่ะรึ”

ชายหนุ่มมีอารมณ์แบบขำ ๆ เมื่อได้ยินคำถามของหล่อน

“ก็มันเอาไว้ตำเหมือนกัน ขนาดเล็กใหญ่ขึ้นอยู่กับรูปร่างของแต่ละคน”

“ของคุณมันใหญ่โตน่ากลัวเกินไป ฉันไม่อยากเป็นเมียโจรแล้ว”

“ไม่อยาก แต่จับไม่ปล่อย” เขาเย้าแหย่

“นี่มันความฝันของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้”

“ถ้าอย่างนั้น คุณหนูช่วยสานฝันของกระผมให้สำเร็จสมหวังด้วยเถิด”

“คุณฝันอะไร”

“กระผมฝัน อยากจะเป็นผัวของคุณหนูปิ่นแก้ว”