การรอคอยอันแสนทรมาน 1/2

หลังจากอาบน้ำประพรมเครื่องหอมบำรุงผิวพรรณเสร็จสรรพ ปิ่นแก้วก็โดนป้าหยกกับช่างเสริมสวยจับแต่งหน้าทำผมอย่างเอิกเกริก ชุดเดรสสีเขียว สีฟ้า สีเหลือง สีแดง สีขาว สีชมพู สีครีม สีไข่ และเสื้อผ้าอีกหลากหลายลวดลายสีสันถูกนำมาผลัดเปลี่ยนให้หล่อนลองสวม พร้อมทั้งกระเป๋า รองเท้า และเครื่องประดับอัญมณีแบบเข้าชุด ต่าง ๆ นานา

ประเดี๋ยวก็ว่าสีทาปากไม่เข้ากับสีเสื้อ พอเติมเครื่องสำอางก็ว่าแต่งหน้าเข้มเกินไป เปลี่ยนกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ

ในที่สุดป้าหยกหัวหน้าแม่บ้านก็ก้าวถอยออกมา เพื่อมองสำรวจหญิงสาวอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง ให้มั่นใจว่าหล่อนงดงามเลอเลิศไร้จุดด่างพร้อย และพร้อมที่จะปรากฏตัวต่อหน้าแขกคนสำคัญ

ปิ่นแก้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พบว่าท้องฟ้าด้านนอกมืดลง มีเมฆก้อนใหญ่เคลื่อนมาบดบังดวงอาทิตย์ ยังผลให้ความอบอุ่นลดลง และสายลมเริ่มพัดแรง ส่อเค้าว่าฝนอาจจะตก

“ตายจริง แม่นวลไปบอกคนในครัวให้เก็บโต๊ะที่ศาลาริมน้ำ มาจัดใหม่ในห้องอาหารเร็วเข้า” ป้าหยกร้องสั่งหญิงรับใช้ที่นั่งพับเพียบอยู่ตรงมุมห้อง

“คุณหนูปิ่นเจ้าคะ ดิฉันขออภัยที่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้คุณหนูอีกรอบ ชุดนี้สีสันฉูดฉาดคงไม่เหมาะกับการนั่งรับประทานอาหารภายในห้อง”

“ทำตามที่ป้าหยกคิดว่าเหมาะสมเถิด”

ปิ่นแก้วยืนนิ่งเหมือนหุ่น ปล่อยให้คนอื่นวุ่นวายกันต่อไป

เมื่อถึงเที่ยงวัน รถยนต์หรูหราคันใหญ่ก็แล่นมาจอดที่หน้าเรือน คุณพระปรีชากับคุณหญิงกรองทองเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ไม่เคยข่มเหงรังแกใครแม้จะมีอำนาจล้นมือ ยามที่เข้าใกล้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ปิ่นแก้วจึงไม่เคยรู้สึกอึดอัดลำบากใจ ทว่าครั้งนี้มีบางอย่างผิดแปลกไปจากปกติ

จู่ ๆ อากาศก็เปลี่ยนแปลงแบบกระทันหัน ตอนที่ปิ่นแก้วเดินตามพ่อแม่ออกไปต้อนรับผู้ใหญ่ หล่อนรู้สึกเหมือนมีคนมากระซิบกระซาบที่ข้างหูว่า

“วันนี้คุณหนูปิ่นแก้วช่างสวยหวานเหลือเกิน ถ้าต้องอดใจรอจนกว่าคุณหนูจะยอมเสนอตัวให้ กระผมคงลงแดงตายแน่”  

เสียงนี้ช่างฟังดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... หล่อนไม่ใช่คนขวัญกล้าแต่ก็ไม่ใช่คนขี้กลัวเสียทีเดียว และหล่อนไม่คิดว่าจะมีภูติผีปีศาจมาหลอกคนในตอนกลางวันแสก ๆ แบบนี้

“เมื่อครู่ มีใครพูดกับปิ่นหรือเปล่าคะ ?”

หญิงสาวเหลียวซ้ายแลขวา ใบหน้างดงามประดับรอยยิ้มอ่อนหวานตามวิสัย

ความน่ารักน่าเอ็นดูของสาวสวยวัยสะพรั่ง ดึงดูดสายตาของผู้คนให้มองมาที่หล่อนบ่อย ๆ ปิ่นแก้วสวมเสื้อแพรสีชมพู ช่วงเอวคอดกิ่วปักลายดอกไม้เล็ก ๆ และกระโปรงอัดจีบสีขาวสั้นเหนือเข่า ผิวเนื้อขาวละเอียดอ่อนใสเผยให้เห็นบริเวณใบหน้า ช่วงลำคอ ท่อนแขนและท่อนขาเรียวงาม ท่วงท่ากิริยาดูแฉล้มแช่มช้อยถ้วนทั่วทั้งสรรพางค์

“คงเป็นเสียงความคิดถึงของลูกชายขี้ขลาดตาขาวของแม่กระมัง คนแพ้แสงสว่างก็ทำได้แค่พูดกับรูปจูบกับภาพ”

คำกล่าวนั้นทำให้ปิ่นแก้วมีอาการสะเทิ้นอาย ครั้นเลือดลมสูบฉีด ผิวพรรณขาวนวลผุดผ่องก็เป็นสีชมพูระเรื่อ ทำให้หล่อนดูงดงามน่าถนอมยิ่งขึ้นไปอีก ทุกสัปดาห์ปิ่นแก้วจะต้องถ่ายภาพส่งไปให้นายแทนไท เนื่องจากเขาออกไปไหนข้างนอกบ้านไม่ได้และจำเป็นต้องรักษาอาการป่วยพิสดารนี้ให้หายขาดก่อนคืนส่งตัวเข้าหอ ทั้งสองจึงไม่มีโอกาสได้พบเจอกันเลยสักครั้ง

ปิ่นแก้วมีภาพถ่ายของนายแทนไทเช่นกัน หล่อนยอมรับว่าคู่หมั้นของหล่อนเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาสง่างามหาตัวจับยากคนหนึ่ง แต่ภาพนั้นถูกถ่ายไว้ตั้งแต่สมัยที่เขาอายุยี่สิบห้าปี ซึ่งปิ่นแก้วยังไม่เกิดด้วยซ้ำ !