ตอนที่ 1 ข้องเกี่ยว 2

หลายชั่วโมงผ่านไป สองหนุ่มสาวที่เริ่มล้าสายตาต่างก็พากันปิดแฟ้มที่ตรวจสอบแล้วลง ร่างเล็กขยับตัวขึ้นนั่งบนโซฟา เธอเอนกายพิงพนักอย่างหมดแรง

“วันนี้พอก่อนแล้วกัน ดึกมากแล้ว คุณกลับยังไง”

“ขับรถกลับค่ะ”

“มันดึกแล้ว จอดเอาไว้นี่แหละ เดี๋ยววันนี้ผมไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้ อีกอย่างพรุ่งนี้เช้าฉันไม่อยากหารถมาค่ะ”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมไปรับ.....อย่าขัดคำสั่งผม”

“.....ค่ะ”

หญิงสาวมีอาการงงเล็กน้อย แต่ก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาถือแล้วเดินตามร่างสูงของชายผู้เป็นน้องชายของเจ้านายตัวเองแต่โดยดี

“ขอบคุณค่ะ” คำกล่าวขอบคุณหลังจากที่ก้าวลงจากรถและหมุนตัวกลับมา

“พรุ่งนี้ 7 โมงตรงลงมารอที่นี่ เดี๋ยวผมมารับ” เขาสั่งเสียงเรียบ ดวงตาคมดุมองสบดวงตากลมโตยืนยันคำสั่งของตัวเอง

“เอ่อ ค่ะ” หญิงสาวค้อมศีรษะเป็นการขอบคุณก่อนจะเดินหายเข้าไปในอาคาร

บ้านของปัญชิตาอยู่ต่างจังหวัด เธอเรียนจบก็สมัครงานที่บริษัทเลยเพราะไม่อยากกลับบ้าน โชคดีของเธอที่ธีรภัทรรับเธอเข้าโดยตรงจึงไม่ต้องกลับไปช่วยงานพ่อแม่ของเธอที่บ้าน

หลังจากที่ได้งานทำหญิงสาวก็ย้ายคอนโด จากเดิมที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเพื่อความสะดวกก็ประกาศขายและมาซื้อคอนโดขนาดกลางที่นี่อยู่ เงินที่เธอใช้ซื้อก็เป็นเงินเก็บของเธอเอง อันที่จริงหญิงสาวไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินแม้แต่น้อย เพราะที่บ้านของเธอก็ทำรีสอร์ทและสวนผลไม้ส่งออกอยู่ เพียงแค่ยังไม่อยากกลับไปเพราะยังไม่พร้อมและเรื่องที่บ้านของเธอก็ไม่มีใครรู้แม้แต่คนเดียว

ทางด้านวีรวัฒน์ หลังจากที่ส่งปัญชิตากลับเขาก็วนรถกลับไปที่คอนโดของตัวเอง ในใจได้แต่แอบรู้สึกตงิดกับราคาคอนโดของที่นี่ มันไม่ใช่ว่าแพงอะไรมากมาย แต่มันก็อาจจะเกินกำลังของพนักงานเงินเดือนสักคนหรือเปล่า เพราะถ้าว่ากันตามจริงหากกู้ซื้อแล้วหักค่าผ่อนคอนโด หักค่าน้ำมันรถ หักค่ากินใช้หรือค่าใช้จ่ายส่วนตัว แต่ละเดือนมันแทบจะไม่พอใช้เสียด้วยซ้ำกับเงินเดือนของเลขาคนหนึ่ง ถึงพี่ชายเขาจะให้เงินเดือนเธอเยอะแค่ไหน มันก็ออกจะเกินกำลังไปหน่อย ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าปัญ๙ตาคือลูกน้องของธีรภัทร ไม่ใช่ลูกน้องของเขา เขาไม่จำเป็นต้องยุ่งเรื่องของเธอ

เมื่อกลับมาถึงคอนโดเสื้อสูทราคาแพงก็ถูกถอดออกแล้ววางพาดบนพนักโซฟาก่อนที่เจ้าของห้องจะเดินหายเข้าไปในห้องทำงาน แล้วเก็บตัวเงียบอยู่ในนั้น วีรวัฒน์เป็นคนร่างสูงสัดส่วนพอเหมาะพอดี กล้ามเนื้อแน่นเป็นลอนสวยงาม ไม่ได้หนากำยำอย่างคนเล่นกล้ามเนื้อโดยเฉพาะ แต่ก็ไม่ได้ผอมแห้งเก้งก้างเหมือนผู้ชายทั่วไป

“เช็กกล้องวงจรปิดให้ผมที ทุกตัวที่ติดภาพของพนักงานตำแหน่งสูง คัดแล้วส่งมาให้ผมทั้งหมด อ้อ แล้วก็ส่งประวัติกับข้อมูลการติดต่อคุณปัญชิตาให้ผมด้วย” เสียงคำสั่งที่ถูกส่งต่อไปยังลูกน้องคนสนิทหลังจากที่เขาเพิ่งนึกออก

ปลายนิ้วเรียวยาวราวกับคนไม่เคยจับต้องงานหนักแตะหน้าจอเพื่อวางสาย รอเพียงไม่ถึงนาทีก็มีเสียงแจ้งเตือนเข้า และข้อมูลของหญิงสาวที่เขาเพิ่งไปส่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“มีฐานะพอสมควรนี่ งั้นก็ไม่น่าใช่”

หลังจากได้ดูข้อมูลที่ส่งมาจากลูกน้องวีรวัฒน์ก็ตัดหญิงสาวออกจากข้อสงสัยทั้งหมด เธอแค่หนีการคลุมถุงชนจากบิดามารดาจึงไม่ยอมกลับบ้าน มิน่า บุคลิกของเธอถึงดูมั่นใจตัวเองมากกว่าพนักงานทั่วไป มุมปากหยักกระดกขึ้นเล็กน้อย อะไรมากมายผุดขึ้นมาในความคิด สายตาคมกริบที่ไม่ว่าสบกับใครก็ราวกับมองออกทะลุปรุโปร่งมองออกไปไกลผ่านกระจกใสทอแววครุ่นคิด