ตอนที่ 1 ข้องเกี่ยว 1

“คุณปัน ผมรบกวนมาเอาเอกสารไปให้พี่ธีหน่อย”

‘รับทราบค่ะ’

เสียงคำสั่งที่การพูดแลดูเหมือนจะนุ่มนวลแต่กลับไม่ใช่ คนฟังอย่างปัญชิตารับรู้ได้ถึงความเย็นชาในน้ำเสียงเรียบง่ายนั้น

ร่างเล็กลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานของตัวเอง เดินตรงไปยังอีกฟากฝั่งของอาคารในชั้นเดียวกัน เธอทำหน้าที่เลขาสาวที่เป็นลูกน้องสายตรงของธีรภัทร ชายผู้ดำรงตำแหน่งรักษาการแทนท่านประธานใหญ่ หรือเรียกง่ายๆว่าทายาทผู้สืบทอดตำแหน่งรุ่นต่อไป

มือขาวซีดเคาะไปที่บานประตูหนาตามมารยาท เมื่อได้ยินคำอนุญาติจากเจ้าของห้องก็ผลักประตูเปิดออกพร้อมกับเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตอนนี้มีแฟ้มเอกสารที่รอตรวจสอบกองอยู่เป็นพะเนิน

“ชุดนี้ ฝากพี่ธีตรวจสอบที เห็นพี่ธีบอกว่าคุณจับสังเกตอะไรที่ผิดปกติเก่ง หลังเลิกงานวันนี้รบกวนอยู่ช่วยผมที” วีรวัฒน์สั่งโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวแม้แต่น้อย

“เอ่อ ค่ะ” ปัญชิตาตอบรับด้วยท่าทางสีหน้าที่ตั้งรับไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด แต่สัญชาตญาณสั่งให้เธอรับคำสั่งและหมุนตัวเดินกลับออกจากห้องไป

ปัญชิตา หญิงสาววัย 22 ปี ที่ก่อนหน้านี้รูปร่างอวบค่อนไปทางอ้วน แต่เกิดฮึดที่จะลดหุ่นของตัวเองจนกลับมาผอมสวยได้ภายในเวลาแค่ไม่กี่เดือน น้ำหนักเธอเหลือแค่ 44 กิโลกรัม ส่วนสูง 165 เซนติเมตร หญิงสาวมีผิวขาวซีดตามประสาคนที่แทบไม่ได้ตากแดดเลยในแต่ละวัน ผมสีดำสนิทยาวเกือบถึงเอวแต่มันถูกมัดเก็บความยาวเอาไว้เสมอ

หญิงสาวทำงานเป็นเลขาส่วนตัวให้กับธีรภัทร ซึ่งเขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งท่านประธานรุ่นต่อไป เขาเป็นคนสัมภาษณ์และรับเธอเข้ามาเองโดยตรง เธอจึงไม่ได้มีหน้าที่รับคำสั่งของใครนอกจากเขา บรรดาพี่น้อง หรือท่านประธานใหญ่และภรรยาเพียงเท่านั้น ซึ่งวีรวัฒน์ก็เป็นหนึ่งในนั้น

วีรวัฒน์ หนุ่มหล่อวัย 24 ปี ส่วนสูง 190 เซนติเมตร ที่กำลังดำรงตำแหน่งสำคัญในบริษัทหลายตำแหน่ง หลักๆคือช่วยแบ่งเบางานจากพี่ชายคนโต บ้านของเขามีพี่น้องแท้ทั้งหมด 4 คน และไม่แท้อีก 1 คน ตัวของวีรวัฒน์เป็นคนที่ 2 ของบรรดาพี่น้อง

ด้วยความที่เป็นคนเงียบๆ นิ่งขรึม จึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าหาเขา ชายหนุ่มไม่ได้มีเรื่องผู้หญิงเหมือนธีรภัทรเพราะเขาค่อนข้างรำคาญกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้ จึงมักจะปลีกตัวอยู่คอนโดเป็นส่วนมาก หรือถ้าในช่วงที่เขาเบื่อๆอยากพักผ่อนก็จะลาพักร้อนไปอยู่ที่บ้านสวนที่เขาซื้อเอาไว้ที่ต่างจังหวัด

หลายชั่วโมงต่อมา หลังจากที่หมดเวลาทำงานของวัน โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ในลิ้นชักก็ถูกเก็บเข้ากระเป๋า ข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะได้รับการเก็บเข้าที่ที่มันควรอยู่อย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่หญิงสาวจะลุกขึ้นจากที่นั่งประจำของเธอ เดินตรงไปยังอีกฟากของอาคารด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย

เท้าเรียวสวยในรองเท้าคัทชูส้นสูงมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูบานเดิมที่เธอเพิ่งมาเมื่อบ่าย เสียงถอนหายใจดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับที่มือเรียวบางยกขึ้นมาเคาะประตูพอเป็นพิธีก่อนจะเปิดเข้าไป

อันที่จริงการที่ปัญชิตาต้องทำงานกับวีรวัฒน์เธอไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะถึงอย่างไรการที่เธอเป็นเลขาของธีรภัทรก็ต้องมีติดต่อเขาและพี่น้องคนอื่นของเขาบ้างในฐานะเจ้านาย แต่สิ่งเดียวที่หญิงสาวรู้สึกไม่สบายใจคือเธอกลัวสายตาของเขา กลัวเขาจะมองความคิดของเธอออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“คุณเช็กดูความผิดปกติของชุดนั้นให้ผมหน่อย ผมดูไปแล้วรอบนึง แต่สังหรณ์ว่ามันยังมีอะไรบางอย่างที่ยังหาไม่เจอ” วีรวัฒน์สั่งเสียงเรียบแต่ใบหน้าเขาบ่งบอกว่ากำลังเครียด

“ค่ะ” ปัญชิตาวางกระเป๋าลงบนพื้นข้างโต๊ะกระจกก่อนจะทรุดตัวลงนั่งแล้วเริ่มลงมือตรวจดูแฟ้มเอกสารอย่างละเอียด

“เห็นพี่ธีบอกว่าคุณเรียนจบที่เดียวกับพวกเรามาเหรอ”

“เอ่อ ค่ะ”

“รุ่นน้อง?”

“ค่ะ รุ่นน้องค่ะ”

“อืม”

เสียงสนทนาเงียบลงอีกครั้ง เมื่อต่างฝ่ายต่างตั้งใจทำหน้าที่ของตนเอง มีเสียงพลิกกระดาษ เปิดปิดแฟ้มเล่มหนา หรือแม้แต่เสียงถอนหายใจ แต่กลับไร้เสียงการสนนาโดยสิ้นเชิง