ตอนที่ 7 ผู้บุกรุก NC 1

“เดี๋ยววันนี้พี่โทรบอกน้าปิ่นนะว่าพี่เจอปัน รอรับสายน้าปิ่นด้วยล่ะ” ภัทรบอกหญิงสาว หลังจากที่เธอก้าวลงจากรถ

“ค่าๆ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” ปัญชิตารับคำเขา แต่เธอไม่ได้รับปากว่าจะรับสายมารดา

“อย่าดื้อมาก พี่รู้ว่าเรามันลูกสาวคนเล็ก ยังไงก็รั้น แต่เราโตแล้ว ต้องรับผิดชอบหน้าที่ในส่วนของเรา เข้าใจไหม” ภัทรยังไม่วายบ่นตามประสาคนที่เติบโตมาด้วยกัน

“รู้แล้วค่า เอาไว้ปันจะกลับบ้านเมื่อไหร่ปันจะบอกพี่คนแรกเลยนะคะ” ปัญชิตาบอกยิ้มๆ เธอไม่ได้โกหก ถ้าเธอจะกลับบ้านเธอจะบอกเขา

“ให้มันจริง พี่ไปละ ขึ้นไปดีๆล่ะ” ภัทรส่งยิ้มน้อยๆ

“ค่ะ ฝันดีค่ะ” ปัญชิตาโบกมือก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่ลิฟต์

“คุณวี!!!.....มาทำอะไร.....คะ”

ทันทีที่เปิดประตูเข้าห้อง หญิงสาวก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นว่าวีรวัฒน์นั่งหน้าตึงอยู่บนโซฟา

วีรวัฒน์ก้าวย่างด้วยฝีเท้าหนักแน่นและรวดเร็วตรงเข้ามาที่ร่างเล็กที่ยังยืนอยู่หน้าประตูห้อง เขาอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง ร่างกายนุ่มนวลของเธอแนบชิดกับอกกว้างของเขา ปัญชิตาตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความตกใจ มือทั้งสองข้างของเธอพยายามผลักเขาออก แต่แรงของเธอไม่ทำให้เขาสะเทือนแม้แต่น้อย

“ปล่อยฉันนะ.....” เธอพยายามขอร้องเขาเสียงอ่อน สายตากลับจ้องมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน

เขาไม่ตอบ แต่กลับยิ้มมุมปากอย่างดุดัน ก่อนจะโยนร่างบอบบางลงบนเตียงนุ่มหลังใหญ่ด้วยแรงที่ควบคุมได้พอดี ร่างกายของเธอเด้งขึ้นลงบนที่นอนสีขาว ผมยาวสยายกระจายไปทั่วหมอน กระโปรงพลิ้วไหวเผยให้เห็นต้นขาขาวเนียน

ก่อนที่ปัญชิตาจะมีเวลาร้องหรือขยับหนี วีรวัฒน์ก็ก้าวขึ้นไปบนเตียง ร่างกายสูงใหญ่คร่อมทับเธอไว้หมด รูปร่างกำยำของเขาบดบังแสงไฟจากโคมไฟข้างเตียงจนเงามืดปกคลุมใบหน้าของเธอ

“ระริกระรี้ มีความสุขมากเลยใช่ไหม” เขากระซิบเสียงต่ำพร่า ด้วยน้ำเสียงที่ดุร้าย

มือใหญ่ของเขารวบข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นเหนือศีรษะในครั้งเดียว มือแข็งแรงบีบรัดไว้แน่นไม่ให้เธอขยับหนี หน้าอกของเธอยกขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่รัวจากความตื่นกลัว ใบหน้าดุดันลดต่ำลงจนจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มได้รูปของคนด้านล่าง ดวงตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็น

“.....คุณวีเป็นอะไร ปล่อยปันเถอะนะคะ” ปัญชิตาพูดเสียงแผ่ว น้ำใสไหลซึมทางหางตา หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ข้อมือที่ถูกตรึงไว้สั่นเทา

วีรวัฒน์ลดใบหน้าลงต่ำลงไปอีกจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงเซน จนกระทั่งริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาปิดทับริมฝีปากนุ่มของเธออย่างหิวกระหายทันที ไม่มีคำเตือน ไม่มีความอ่อนโยน เป็นจูบที่ดุเดือดและครอบครอง

เขากดจูบเธอแรงจนศีรษะทุยจมลงในหมอนลึก มือข้างที่ไม่ใช้กำลังบีบข้อมือเล็กเอาไว้แน่นตรึงเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี 

ลิ้นร้อนแหวกแทรกผ่านริมฝีปากเล็กเข้าไปทันทีที่เธอเผลอ เกี่ยวพันกับลิ้นนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ดุดัน ดูดดึง กลืนกินทุกความหวานราวกับจสูบเอาชีวิตเธอเข้าไปทั้งหมด 

“อ๊ะ.....” เสียงครางแผ่วหลุดจากลำคอของนางเอก แต่ถูกกลืนหายไปในจูบที่ลึกและรุนแรงยิ่งขึ้น 

เขาจูบเธอไม่ยั้ง เอียงศีรษะซ้ายขวาเพื่อเปลี่ยนมุมให้ลึกเข้าไปอีก ลิ้นของเขากวาดวน ดูดริมฝีปากล่างของเธอจนบวมเจ่อ แล้วแทรกเข้าไปวนเวียนกับลิ้นเธออีกครั้งอย่างไม่ให้พักหายใจ 

อากาศในห้องร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็วทั้งที่วีรวัฒน์เปิดแอร์รอเอาไว้นานแล้ว เสียงหายใจถี่รัวปะปนกับเสียงจูบที่ดังก้องในหูทั้งคู่ 

ปัญชิตาตัวสั่นเทา ข้อมือที่ถูกตรึงไว้กำหมัดแน่น นิ้วเท้าเกร็งกระตุกด้วยความตกใจปนเคลิบเคลิ้มที่พุ่งทะลุไปทั่วร่างกาย เธอตอบรับจูบเขาโดยไม่รู้ตัว ลิ้นเล็กๆ พยายามเรียบรู้และสู้กับลิ้นแข็งแรงของเขา แต่ยิ่งเธอตอบโต้ เขาก็ยิ่งจูบเธอแรงและลึกซึ้งมากขึ้น