ตอนที่ 3 มาทำไม 2

“เปลี่ยนใจทันไหมคะ” ปัญชิตาเอ่ยถามเสียงอ่อย

“ไม่ทันแล้วล่ะ” เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะเดินนำไปที่ลิฟต์

“ให้ตายเถอะยัยปัน เป็นอะไรเนี่ย” หญิงสาวบ่นกับตัวเองแล้วรีบเดินตามเขาไปเพราะลิฟต์ต้องกดเลขที่ห้องประตูถึงจะปิด

เมื่อเข้ามาในลิฟต์ หญิงสาวกดเลขที่ห้อง รอจนประตูลิฟต์ปิดก็ยืนตัวลีบเพราะในพื้นที่ลับตาคนแบบนี้มันอาจจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่หากเธอจะต้องอยู่ใกล้เขา

“.....ผมไม่กัดคุณหรอกน่า ไม่ต้องหนีขนาดนั้น” วีรวัฒน์บอกด้วยท่าทางสบายๆ มือหนาล้วงในกระเป๋ากางเกง

“ไม่ได้หนีเสียหน่อยค่ะ” เถียงทั้งที่ยืนตัวลีบแทบจะติดประตูลิฟต์

“.....นี่คุณ.....ไม่ต้องห่อขนาดนั้น เดี๋ยวก็เจ็บหลังหรอก ผมไม่ใช่เด็กนะ แค่เห็นก็รู้แล้ว” เขาพูดถึงการที่เธอพยายามห่อไหล่เพื่อซ่อนหน้าอก

“.....” ปากเล็กพะงาบๆโดยไม่มีเสียง

“อ้อ แล้วก็นอกเวลางาน ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น” ร่างสูงยังคงท่าทางสบายๆหลังจากประตูลิฟต์เปิดและเดินเฉียดร่างเล็กที่ยืนห่อตัวอยู่ออกจากลิฟต์ไป

“อะ.....” คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก เธอคิดไปเองหรือเปล่าว่าเขาตั้งใจเดินเฉียดหน้าอกของเธอไป

ปัญชิตารีบตามออกมาจากลิฟต์ ตรงไปยังหน้าห้องของเธอที่มีเขายืนรออยู่ หญิงสาวแอบชมวีรวัฒน์ในใจถึงความช่างสังเกตุของเขาที่แค่เห็นเลขห้องของเธอตอนกดลิฟต์เขาก็หาห้องของเธอเจอ

ปลายนิ้วเรียวแสกนที่หน้าประตูแล้วเปิดออกกว้าง ร่างสูงกำยำเดินเข้าไปก่อนตามความเคยชิน เขาตรงไปนั่งลงบนโซฟากลางห้องที่หญิงสาวจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ

ห้องนอนของปัญชิตาอยู่ฝั่งซ้ายที่เป็นผนังกระจกใสกินพื้นที่เกือบทั้งฝั่ง มีห้องแต่งตัวอยู่ตรงข้ามกับห้องนอน ห้องน้ำอยู่ข้างๆห้องแต่งตัว โซนครัวจะอยู่ริมติดประตูฝั่งขวา ซึ่งกว้างพอที่จะจัดวางโต๊ะกินข้าวเอาไว้ได้ มีชุดโซฟาตั้งอยู่กลางห้องกินพื้นที่บริเวณห้องแต่งตัวทั้งหมด ซึ่งถือว่าเป็นโซฟาชุดใหญ่สำหรับคนอยู่คนเดียว และหากมองตรงไปจากหน้าประตูก็จะพบประตูกระจก 4 ช่อง ที่สามารถเปิดออกไปที่ระเบียงได้ที่อยู่ถัดจากโซฟาไป

“ห้องใหญ่ดีนะ น่าจะแพงสำหรับมนุษย์เงินเดือน” วีรวัฒน์แกล้งพูดขึ้นเพราะรู้จากการให้ลูกน้องหาประวัติหญิงสาวให้แล้วว่าเธอเป็นลูกนักธุรกิจคนหนึ่งเหมือนกัน

“.....” ปัญชิตาไม่ตอบอะไร เธอเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเครื่องดื่มมาให้เขาเพื่อให้เขาสร่างเมา

“อืม” มือหนารับแล้วแกล้งดึงให้คนตัวเล็กเซถลาเล็กน้อย

“ล้างหน้าในห้องน้ำได้เลยนะคะ ผ้าขนหนูที่ยังไม่ได้ใช้อยู่ในตู้ ฉันไม่เคยใช้ค่ะ แค่ซักแล้วเก็บเอาไว้” หญิงสาวยืนตั้งหลักแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว

“อืม ออกไประเบียงได้ไหม” ขวดเครื่องดื่มถูกเปิดออกกรอกลงคอรวดเดียวครึ่งขวด ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ

“.....ได้ค่ะ” ตอบรับพร้อมกับพยักหน้า เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไรจึงคอยดูท่าที

วีรวัฒน์ลุกจากโซฟา เดินตรงไปที่ประตูกระจกแล้วเปิดออกไป ลมเย็นจากชั้นบนที่พัดมาโดนผิวทำให้เขารู้สึกพอใจ เธอเทสดีไม่น้อย เขายอมรับ ดวงตาคมมองไปยังฝั่งห้องนอนที่หญิงสาวยังไม่ปิดผ้าม่าน ภายในมีเตียงนอนหลังใหญ่อยู่ตรงกับโซฟา มีชั้นหนังสือตั้งริมผนังกินพื้นที่ริมฝั่งหนึ่งทั้งแถบจนเขาแปลกใจ

“เอาล่ะ ผมดีขึ้นแล้ว พรุ่งนี้เตรียมตัวด้วย ก่อน 7 โมง”

ชายหนุ่มเดินกลับเข้าด้านในแล้วปิดล็อกประตูให้อย่างแน่นหนา ก่อนจะสั่งเธออีกครั้งแล้วเปิดประตูออกจากห้องไปท่ามกลางสายตาไม่เข้าใจของเจ้าของห้องที่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นหลายนาที