บทที่ 9 อย่าลองดี

“เฮีย...ถามจริงเถอะ มึงรู้ได้ไงว่าเมื่อคืนลียามันต้องหาเรื่องใส่ตัวแน่ๆ มึงถึงได้กำชับให้กูคอยจับตาดูพี่สาวตัวเองแจขนาดนั้น” ลีโอเอ่ยถามพลางเขี่ยเม็ดข้าวในจานอย่างสงสัย เขาถึงขั้นยอมลงทุนข้ามฟากจากตึกคณะบริหารที่อยู่อีกฟากของมหาวิทยาลัย เพื่อมานั่งจับเข่าคุยกับฟิลิกซ์ที่โรงอาหารคณะวิศวะซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความดุดันของหนุ่ม ๆ ในช็อปสีกรมท่า

“พี่มึงไม่ใช่คนเดายากขนาดนั้น ท่าทางพยศตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ากัน มันก็บอกชัดอยู่แล้วว่ายัยนั่นไม่มีทางเชื่อฟังใครง่าย ๆ” ฟิลิกซ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ท่าทางเขาตอนตักข้าวเข้าปากดูใจเย็นผิดกับบรรยากาศมาคุเมื่อคืนลิบลับ

“ไม่น่าเชื่อเลยว่ะ ระดับเฮียจะยอมเสียเวลามานั่งคุมพี่สาวกู”

“ก็ไม่ได้ลำบากอะไร แค่ดัดนิสัยเด็กเอาแต่ใจ ไม่ได้เหนื่อยไปกว่าการเขียนแบบส่งอาจารย์หรอก”

“ที่ว่าไม่ยาก เพราะเฮียยังไม่เคยเจอไม้เด็ดของพี่กูมากกว่ามั้ง” ลีโอวางช้อนลงกะทันหัน พลางขยับตัวเข้ามาใกล้พี่ชายคนสนิท นัยน์ตาฉายแววขี้เล่นแต่แฝงไปด้วยคำเตือน

“ไม้เด็ดอะไรของมึง?” ฟิลิกซ์ปรายตามองน้องชายของเด็กในปกครองด้วยสายตาที่ยังคงนิ่งสนิท

“เฮียรู้ไหม สิ่งเดียวในโลกที่ทำให้ป๊าจอมโหดของผม หรือแม้แต่พ่อแท้ ๆ ของเฮียยอมแพ้ราบคาบให้พี่กูมาตลอดน่ะ มันมีแค่อย่างเดียวเท่านั้นแหละ”

“คือ?”

“พี่กูมันอ้อนคนเก่งเป็นบ้าเลยนะเว้ย เวลามันยอมถอดเขี้ยวเล็บ เก็บความแสบ แล้วแปลงร่างเป็นลูกแมวทำตัวน่ารักใส่ใครขึ้นมานะ กูบอกเลยเฮีย ต่อให้ใจเป็นหินแค่ไหน ก็ละลายกลายเป็นน้ำหมดแหละ ไม่มีใครต้านมันได้สักคน!”

“หึ...ฝันไปเถอะคนอย่างกูไม่มีทางหลงกลพี่มึงแน่ ๆ” ฟิลิกซ์แค่นยิ้มหยันที่มุมปาก ผู้หญิงสวยจัดระดับนางแบบหรือดาวมหาวิทยาลัยที่ดูดีกว่าลียาเขาก็ปฏิเสธมานับไม่ถ้วน จนถูกลือไปไกลว่าหัวใจทำด้วยเครื่องจักรก็ผ่ามาแล้ว แล้วนับประสาอะไรกับยัยตัวแสบผมสีชมพู ที่วัน ๆ ดีแต่พ่นไฟใส่คนรอบข้างก็เท่านั้น

“ระวังหัวใจมึงไว้ให้ดีแล้วกันเฮีย อย่าเผลอตกหลุมรักพี่กูแบบไม่รู้ตัวก็แล้วกัน”

“มึงไม่มีเรียนหรือไง?” ฟิลิกซ์ตัดรำคาญด้วยการเปลี่ยนเรื่องดื้อ ๆ เมื่อเห็นว่าลีโอเริ่มจะจ้อไม่หยุดปาก

“มี แต่วันนี้กูยอมโดด เพราะกูเชื่อลึก ๆ ว่าจะมีเรื่องสนุกให้ดูมากกว่าวิชาเรียนที่กูต้องไปนั่งหลับแน่นอน” ลีโอกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

“กูจะฟ้องอาเลออน”

“ฟ้องเลยเฮีย กูน้อมรับกรรม เพราะความสนุกของกูเดินมานู่นแล้ว” ลีโอปรายสายตาไปยังประตูโรงอาหารด้วยท่าทีตื่นตัว

เช่นเดียวกับฟิลิกซ์ที่มองตามสายตาของรุ่นน้องไปเพียงแวบเดียว ก่อนจะเห็นภาพที่ชวนให้คนทั้งโรงอาหารคณะวิศวะต้องหยุดชะงักกิจกรรมทุกอย่าง

เมื่อกลุ่มคนผมโดดเด่นถึงสามสีสามคนสะดุดตามาแต่ไกลกำลังเคลื่อนที่ใกล้เข้ามา นำทัพเพื่อนสนิทอีกสองคนโดยลียาหัวชมพูที่กำลังตรงดิ่งมาหาเขาด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น ใบหน้าสวยจัดที่แต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีบัดนี้ดูดุดันและฉายรังสีความแค้นออกมาจนคนรอบข้างต้องรีบหลีกทางให้

“...” ฟิลิกซ์จ้องมองภาพนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนสายตากลับมาสนใจจานข้าวตรงหน้าต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน เขาทำเหมือนคนตัวเล็กที่กำลังจะบุกมาพ่นไฟใส่เขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ทว่าคนที่ตื่นเต้นจนเกือบจะตกม้านั่งกลับเป็นลีโอที่บัดนี้กำลังนั่งรอชมพายุทอร์นาโดสีชมพูถล่มถ้ำวิศวะอย่างใจจดใจจ่อ

“มึงว่าพี่กูจะเปิดฉากด้วยท่าไหนวะเฮีย หนึ่ง...ตะโกนด่ากราดใส่หน้ามึง หรือสอง...เข้ามาเจรจาดี ๆ แบบคนมีอารยธรรม” ลีโอเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น นัยน์ตาจับจ้องไปที่ร่างเพรียวในชุดนักศึกษาที่ใกล้เข้ามาทุกที

“กูให้ข้อสาม...” ฟิลิกซ์ตอบเสียงเรียบ

“คืออะไรวะ?”

“ปีนขึ้นโต๊ะ...” สิ้นคำพูดของฟิลิกซ์ ร่างเล็กที่เพิ่งมาถึงโต๊ะก็จัดการเหยียบม้านั่งแล้วก้าวขึ้นไปยืนตระหง่านบนโต๊ะอาหารไม้ตัวยาวทันที

วันนี้ลียาตั้งใจเลือกใส่กระโปรงทรงเอความยาวคลุมเข่ามาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เธอพร้อมจะทำสงครามกับไอ้รุ่นพี่ขี้ฟ้องที่คาบข่าวเรื่องเมื่อคืนไปบอกเลออน จนทำให้เธอโดนลงโทษสถานหนักด้วยการตัดค่าขนมจากวันละห้าพันเหลือเพียงหนึ่งพันบาทถ้วนเท่านั้น

หนึ่งพันมันจะไปพออะไร แค่ค่าข้าวกับค่ากาแฟมื้อเดียวก็ปลิวหายไปกับสายลมแล้ว!

“เชี่ย...แม่นอย่างกับตาเห็น!” ลีโอถึงกับอ้าปากค้างพลางมองฟิลิกซ์ด้วยความทึ่ง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเลออนถึงได้เจาะจงเลือกผู้ชายคนนี้มาเป็นคนคุมความประพฤติพี่สาวเขาโดยเฉพาะ

“หึ...” ฟิลิกซ์กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขาไม่มีท่าทีสะทกสะท้านหรือเดือดร้อนกับการประท้วงที่หลุดโลกของเธอเลยแม้แต่น้อย

กลับกัน...เขายิ่งอยากรู้ว่ายัยตัวแสบคนนี้จะมีปัญญาขัดขืนเขาไปได้สักกี่น้ำ

“มึงยังมีอารมณ์นั่งกินข้าวต่ออีกเหรอเฮีย” ลีโอมองคนที่เพิ่งยิ้มจบก็ตักข้าวเข้าปากหน้าตาเฉย ทั้งที่ตอนนี้สายตาเกือบทุกคู่ในโรงอาหารคณะวิศวะต่างจับจ้องมาที่ลียา ซึ่งยืนจ้องหน้าเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

“แล้วมึงจะให้กูทำอะไร ร้องไห้ขอโทษหรือไง?” ฟิลิกซ์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ความใจเย็นระดับน้ำแข็งขั้วโลกของเขาทำให้ลีโอถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับ

“เออ กูยอมใจมึงเลยว่ะเฮีย”

“อีลียามึงลงมาเดี๋ยวนี้นะ กูอายคนจะแย่อยู่แล้ว” ทางด้านเดียร์น่าและฮันนี่ที่ตามมาด้วยต่างช่วยกันดึงชายกระโปรงและแขนเพื่อนพัลวัน เพราะตอนนี้ทั้งโรงอาหารตกอยู่ในความเงียบกริบ ก่อนจะเริ่มมีเสียงฮือฮาดังขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่ลง วันนี้กูจะประกาศให้คนทั้งมหาวิทยาลัยรู้ไปเลย ว่าไอ้พี่ฟิลิกซ์ที่พวกมึงกรี๊ดนักกรี๊ดหนาน่ะ มันเป็นพวกขี้ขโมย!” เสียงหวานตวาดก้องจนฝูงชนพากันชะงัก สายตาหลายสิบคู่หันไปซุบซิบนินทากันอย่างสนุกปาก จ้องมองเหนือเดือนผู้เป็นสมบัติของคณะวิศวะด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าคนนิ่ง ๆ อย่างเขาไปขโมยอะไรของใครมา

“ช็อตนี้ป๊าต้องได้เห็น...” ลีโอพึมพำพลางควักโทรศัพท์ขึ้นมาอัดวิดีโออย่างรวดเร็ว เขาฉีกยิ้มกว้างด้วยความบันเทิงใจ ไม่ผิดหวังเลยจริง ๆ ที่ยอมโดดเรียนมานั่งดูมหกรรมความพินาศของพี่สาวตัวเองในวันนี้

“เชี่ยไรวะเนี่ย...นี่มันน้องคนที่มึงเข้าไปช่วยที่ผับวันก่อนนี่หว่า สรุปว่ามึงรู้จักน้องเขาจริงๆ ใช่ไหมไอ้ฟิลิกซ์?”

น่านน้ำกับกัปตันที่เพิ่งเดินถือจานข้าวมาถึงโต๊ะถึงกับต้องยืนค้างโดยไม่ทันได้นั่งลง พวกเขาได้ยินสิ่งที่สาวผมชมพูป่าวประกาศก้องโรงอาหารเข้าเต็มสองรูหู

หนก่อนก็นึกสงสัยอยู่แล้วว่าทำไมคนเย็นชาอย่างฟิลิกซ์ถึงยอมเปลืองตัวเข้าไปช่วยเด็กที่ไหนก็ไม่รู้ ทั้งที่ปกติมันไม่เคยชายตามองใครหน้าไหนเลยด้วยซ้ำ

“พี่สาวผมเองครับเฮีย” คำตอบสั้น ๆ จากลีโอทำให้รุ่นพี่ทั้งสองร้องอ๋อทันที ที่แท้เธอก็คือพี่สาวของไอ้ลีโอ น้องชายตัวแสบที่ชอบข้ามคณะมากวนประสาทพวกเขาอยู่บ่อย ๆ นั่นเอง

“เฮ้ย...กูชอบว่ะ ดุ ๆ แบบนี้แหละสเปกกูเลย!” น่านน้ำเอ่ยพลางใช้สายตาแพรวพราวสำรวจร่างเพรียวบนโต๊ะไม่วางตา

“ในฐานะผู้ปกครอง กูยกให้มึงเลยน่านน้ำ” ฟิลิกซ์ตอบกลับอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาเต็มใจอย่างยิ่งที่จะเปลี่ยนมือให้คนอื่นมาแบกรับภาระสุดแสบนี้ไปจัดการแทน

“ถ้าเฮียจีบติดนะ ผมแถมข้าวสารให้กระสอบนึงเลย” ลีโอเสริมทัพอย่างอารมณ์ดี ทว่าวงสนทนาของหนุ่ม ๆ ก็ต้องเป็นอันชะงัก เมื่อเสียงหวานใสของคนบนโต๊ะแผดขึ้นมาอีกครั้งด้วยความโมโห

“พวกมึงจะคุยกันอีกนานไหมวะ!?” ลียาตะโกนลั่นพลางกระทืบเท้าลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดัง

“หึ...เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะเฮียน่าน เจ้กูไม่ได้น่ารักเหมือนหน้าตาหรอก” ลีโอหันไปเตือนรุ่นพี่ที่เริ่มสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อเจออานุภาพเสียงแหลมสูงของพี่สาวเขาเข้าไป

ฟิลิกซ์เริ่มรู้สึกรำคาญเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่ดึงดูดสายตาคนรอบข้างมากขึ้นทุกที เขาจัดการเก็บรวบรวมข้าวของของตัวเองช้า ๆ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาร่างทาบทับลงบนตัวคนบนโต๊ะ

ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ลียาที่ยืนอยู่บนจุดที่สูงกว่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอตรง ๆ แววตาที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างท้าทาย

“คิดว่าทำตัวเป็นเด็กเรียกร้องความสนใจแบบนี้ แล้วเธอจะเอาชนะฉันได้จริงๆ งั้นเหรอ?” ลียาที่กำลังจะอ้าปากด่าถึงกับชะงักกึกไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างคุมไม่อยู่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปราบคู่นั้น

ในความคิดของเธอ ฟิลิกซ์ควรจะรู้สึกเดือดร้อนหรืออับอายจนต้องรีบลากเธอลงไปเจรจาข้างล่างสิ เพราะเขารักความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าอะไรดี แต่นี่คนทั้งโรงอาหารกำลังรอดูเขาโดนด่าอยู่เชียวนะ...

ทำไมเขาถึงยังดูนิ่งเฉย และทำเหมือนเธอกลายเป็นเด็กน้อยที่กำลังอาละวาดฟาดงวงฟาดงาอยู่คนเดียวแบบนี้ล่ะ!

“ถ้าเธอยังไม่หยุดโวยวายไร้สาระอยู่อย่างนี้ จากที่เคยได้รับค่าขนมวันละพัน ฉันจะทำให้มันไม่เหลือติดตัวแม้แต่บาทเดียว” น้ำเสียงเย็นเฉียบที่หลุดออกมาจากปากของฟิลิกซ์ไม่ได้มีวี่แววของการข่มขู่ลอย ๆ เพราะลียารู้ดีว่าแค่เขายกหูโทรศัพท์สายเดียว เลออนก็พร้อมจะเซ็นอนุมัติคำสั่งแล้วตัดเงินที่เป็นท่อน้ำเลี้ยงเดียวของเธอโดยไม่รีรอ

ชายหนุ่มทำท่าจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทว่าฝีเท้าหนัก ๆ กลับชะงักกึก ก่อนจะหันมามองร่างเพรียวที่กำลังจะกระทืบเท้าโวยวายด้วยสายตาคมจนเธอต้องชะงักไปโดยอัตโนมัติ

“แล้วถ้าเธอกล้ากรี๊ดเสียงดัง หรือหลุดชื่อฉันออกมาให้คนอื่นได้ยินอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะประกาศปิดไนต์คลับของเธอถาวร” ฟิลิกซ์ไม่ได้แค่พูดเปล่า เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วหันหน้าจอให้เธอเห็นชัด ๆ

หน้าเพจเฟซบุ๊กของร้าน AMBER LION ที่มีผู้ติดตามหลักแสนปรากฏข้อความสั้น ๆ

‘ประกาศปิดกิจการถาวร’

และเพียงแค่นิ้วเหนือปุ่มโพสต์ของเขากดลงไปเบา ๆ อาณาจักรที่เธอสร้างมากับมือก็จะกลายเป็นเพียงตำนานในชั่วพริบตาเดียว

“อีลียามึงต้องฮึบไว้นะ กูยังต้องมีที่กินเหล้านะเว้ย อย่าเพิ่งวู่วาม” เดียร์น่าออกตัวน้ำตาแทบไหล เธอรีบถลาเข้าไปดึงแขนเพื่อนสนิทสุดแรงเกิด

“เออ…มึงยอมเถอะลียา ถือว่าเห็นแก่รังรักของพวกเรา” ฮันนี่รีบเสริมทัพพัลวัน

“...” ลียายืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ตัวสั่นเทิ้มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ เธอไม่คิดเลยว่าคนนิ่ง ๆ อย่างฟิลิกซ์จะรับมือยากและร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้

“จำเอาไว้ อย่าคิดลองดีกับฉันอีก” ฟิลิกซ์กระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู ก่อนจะหย่อนโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อช็อปสีกรมท่าแล้วเดินจากไปอย่างลอยหน้าลอยตา ทิ้งให้ลียายืนถอนหายใจฟึดฟัดประหนึ่งภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิดแต่โดนอุดปากปล่องไว้กะทันหัน

“อะ ไอ้...อื้อออ!!” ไม่ทันที่คำด่าทอจะเล็ดลอดออกมา เดียร์น่ากับฮันนี่ก็รีบกระชากตัวเพื่อนลงมาจากโต๊ะแล้วทำการปิดปากเธอไว้แน่นหนาปานกาวตราช้าง

เพราะเกรงว่าถ้าขืนช้ากว่านี้อีกเพียงวินาทีเดียว AMBER LION ของพวกเธอคงได้กลายเป็นเพียงชื่อในหน้าประวัติศาสตร์ไนต์คลับเมืองไทยแน่นอน