บทที่ 8 เล่นผิดคน

“อะไรของมึงเนี่ยลียา โทรตามกูยิก ๆ ปกติวันจันทร์เราต้องพักตับกันไม่ใช่เหรอวะ?” เดียร์น่าบ่นอุบอิบพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา VIP ตัวประจำด้วยสภาพที่ยังไม่ค่อยพร้อมรับแรงกระแทกจากแสงสีเสียงเท่าไหร่นัก ตลอดหนึ่งสัปดาห์ก็ปาร์ตี้กันไม่หยุดหย่อน แต่พอถึงวันที่ตกลงจะพักยก ยัยเพื่อนสนิทเจ้าของร้านก็ตามรัว ๆ ราวกับกลัวว่าร้านจะขาดรายได้เสียอย่างนั้น

“นั่นสิ มึงกะจะไม่ให้ตับกูได้พักผ่อนหลับนอนเลยใช่ไหมเพื่อนรัก” ฮันนี่เสริมทัพพลางนวดขมับเบา ๆ เพราะจู่ ๆ ก็โดนเพื่อนตัวแสบจิกตัวมาคลับทั้งที่ไม่ได้นัดกันไว้ล่วงหน้า

“คืนนี้พวกมึงต้องปาร์ตี้เป็นเพื่อนกู ห้ามมีคำถาม ห้ามมีคำว่าเหนื่อย!” ลียาเอ่ยเสียงเขียว ความหงุดหงิดจากกฎหน้าเลือดของฟิลิกซ์ยังคงหลอกหลอนอยู่ในโสตประสาทจนเธออยู่เฉยไม่ได้

“พวกกูเคยขัดใจมึงที่ไหนล่ะ แต่ก็นะ ปกติเราก็ปาร์ตี้กันแทบทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอวะ?”

“ครั้งนี้มันจะต่างจากเดิม ต่างแบบที่พวกมึงจะลืมไม่ลงเลยล่ะ” จู่ ๆ ลียาก็คลี่ยิ้มร่าออกมาเมื่อแผนการร้ายบางอย่างที่ผุดขึ้นในหัว ดวงตาสีอำพันฉายแววเจ้าเล่ห์จนเพื่อนซี้ทั้งสองคนถึงกับมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง

“มึงทำหน้าเลวแบบนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ กูสัมผัสได้” เดียร์น่าทักพลางหรี่ตามอง

“ตามมาสิสาว ๆ เดี๋ยวรู้เลย” ร่างเล็กกระดิกนิ้วเรียกเพื่อนอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ก่อนจะเดินนำลงไปยังพื้นที่ชั้นหนึ่งที่กว้างขวาง

ภาพตรงหน้าทำเอาเดียร์น่ากับฮันนี่ถึงกับเบิกตากว้างและอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“เชี่ย...แบบใหม่แบบสับ!” กลางฟลอร์ไม่ไกลจากเวทีมีโซฟากำมะหยี่สีแดงสดตัวยาวตั้งตระหง่านเด่นเป็นสง่า มันจงใจจัดวางไว้ในจุดที่เรียกสายตาแขกทุกคนให้ต้องหันมามองเป็นตาเดียว ท่ามกลางบรรยากาศไนต์คลับที่เริ่มคึกคักคงจะกลายเป็นความอึดอัดน่าดู

แต่สำหรับสาว ๆ แก๊งนี้ที่มีนิสัยไม่เด่นไม่ดังจะนอนไม่หลับมันไม่ใช่

แน่นอนว่าพวกเธอยิ่งชอบ ยิ่งกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งร้าน พวกเธอก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นและเลือดในกายสูบฉีด ปาร์ตี้แบบใหม่นี้มันช่างเริ่ดเลอสมฐานะแก๊งสาวสวยตัวแสบจริงๆ เหมือนได้ร่วมปาร์ตี้ไปพร้อมกับคนหมู่มากโดยมีพวกเธอเป็นศูนย์กลางของจักรวาลอย่างไรอย่างนั้น

“ชนโว้ยยย!” เสียงแก้วทรงสูงกระทบกันสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางเสียงเพลงบีตหนัก ๆ ที่ปลุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งพล่าน ลียาชูแก้วขึ้นสุดแขนพลางประกาศศักดาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะติดสำเนียงคนเมาเล็กน้อย

“คืนนี้อยู่ยาวจนร้านปิดตีสี่ ไม่เมาไม่เลิกโว้ย!”

“เดี๋ยวนะ...แต่กูเหมือนเห็นประกาศในเฟสบุ๊กหน้าเพจร้านมึงเมื่อเย็นว่าเลื่อนมาปิดตีสองไม่ใช่เหรอวะ?” เดียร์น่าทักท้วงขึ้นมาด้วยความมึนงง

หากแต่คำพูดจี้จุดของเธอทำลียาเจ็บแปลบในอกทุกครั้งที่นึกถึง ดูเหมือนตอนนี้พนักงานในร้านจะเริ่มแปรพรรคเข้าข้างเจ้าของคนใหม่กันหมดแล้ว ทั้งที่เธอคือเจ้าของตัวจริงที่ปั้นร้านนี้มากับมือแท้ ๆ

“ผับนะเว้ย จะมาสั่งปิดอะไรตอนตีสอง เลิกสนใจไอ้กฎบ้าบอนั่นแล้วมาชนกับกูดีกว่า”

“เออ ๆ ชนก็ชน!”

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงกระทบแก้วเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประหนึ่งจะให้โลกนี้ถล่มทลายลงตรงหน้าเสียให้ได้ จนเวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็เริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ สติของสาว ๆ บนโซฟาแดงเริ่มเลื่อนลอยหายไปกับสายลม เว้นแต่ลียาที่ดูเหมือนจะยังมีสติประคับประคองตัวเองได้ดีที่สุดในกลุ่ม

“กูปวดฉี่ว่ะ ขอไปจัดการตัวเองก่อนนะ” ลียาเอ่ยพึมพำพลางพยายามหยัดกายลุกขึ้น ร่างเพรียวเซเล็กน้อยจนต้องคว้าพนักโซฟาไว้เป็นหลักยึด

“กูไม่ไปเป็นเพื่อนนะลียา แค่จะพยุงสังขารขึ้นบันไดตอนนี้ กูว่ากูได้ตกลงมาคอหักตายก่อนถึงห้องน้ำแน่ ๆ” เดียร์น่าที่สภาพดูแย่ที่สุดในกลุ่มยกมือขอยอมแพ้ พลางหลับตาพริ้มอย่างหมดสภาพ

“มึงเก็บสังขารไว้พาตัวเองกลับบ้านให้รอดเถอะยัยเดียร์” ลียาหัวเราะร่า พลางด่ากลับอย่างไม่จริงจัง คนอย่างเธอเก่งพอที่จะดูแลตัวเองได้

“คุณลียาครับ นี่มันเลยเวลาที่ตกลงกันไว้แล้วนะครับ” เท้าเล็กยังไม่ทันจะได้ก้าวขึ้นบันได เสียงคุ้นหูของคเชนทร์ ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน ลียาชะงักกึกพลางตวัดสายตามองผู้จัดการร้านด้วยความไม่พอใจที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

คเชนทร์เองก็ดูเหมือนจะแปรพักตร์ไปเข้าพวกกับไอ้บ้านั่นอีกคนแล้วงั้นเหรอ…

“คเชนทร์ตอบมาสิว่าใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้นาย?” ลียาชักสีหน้าใส่พลางเค้นเสียงถามอย่างเอาเรื่อง

“คุณลียาครับ แต่คำสั่งจากคุณฟิลิกซ์...”

“งั้นก็แปลว่าฉันคือเจ้านาย ถ้าฉันสั่งให้ปิดตีสี่ มันก็ต้องตีสี่ เข้าใจ๊?”

“ครับ...” ผู้จัดการหนุ่มรับคำเสียงแผ่วอย่างจำนน

ในขณะที่ลียาสะบัดหน้าหนีพลางก้าวฉับ ๆ ขึ้นบันไดด้วยความหงุดหงิด ทว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สูบฉีดอยู่ในกระแสเลือดทำให้ร่างกายไม่รักดีเกิดอาการซวนเซจนไหล่บางไปกระแทกเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจัง

“โอ๊ะ! โทษที...” หญิงสาวเอ่ยขอโทษตามสัญชาตญาณพลางพยายามทรงตัวให้มั่น

ทว่าชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ที่เธอเพิ่งเดินชนกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง เขากลับคลี่ยิ้มกว้างพลางกวาดสายตามองร่างเพรียวระหงตรงหน้าด้วยแววตาโลมเลียอย่างปิดไม่มิด

“ถ้าเป็นเจ้าของร้านคนสวย ผมให้อภัยได้เสมอครับ” น้ำเสียงหวานเลี่ยนนั่นทำให้ลียารู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาทันที

“หึ...” ถึงจะมึนเมาแค่ไหน แต่ลูกสาวมาเฟียอย่างเธอก็ไม่ใช่ว่าจะดูเจตนาคนไม่ออก ลียาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความรำคาญ วันนี้เธอไม่มีอารมณ์จะมาปั่นประสาทหรือสานต่อสัมพันธ์กับใครทั้งนั้น หญิงสาวเตรียมจะเดินเลี่ยงขึ้นบันไดต่อ ทว่าสัมผัสเหนียวหนึบจากมือปลาหมึกของอีกฝ่ายกลับพุ่งมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

“เดี๋ยวสิครับคุณลียาคนสวย ขอไลน์เอาไว้คุยต่อหน่อยได้ไหมครับ?”

“ไลน์ฉันเหรอ?” ลียาทวนคำพลางเลิกคิ้วสูง แม้แรงบีบที่ข้อมือจะเริ่มทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนนิ่วหน้า แต่ในวินาทีนั้นสมองที่พร่าเลือนด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์กลับสั่งการให้เธอหยุดการป้องกันตัวเสียดื้อ ๆ

เพราะอยู่ ๆ เธอก็มีความคิดหนึ่งวาบขึ้นมาในหัว ก็ในเมื่อเธอแหกกฎเรื่องเวลาปิดร้านไปข้อหนึ่งแล้ว ถ้าจะแหกกฎเรื่องห้ามก่อเรื่องอีกสักข้อจะเป็นไรไป

เธออยากรู้ใจจะขาดว่าผู้ปกครองหน้าตายคนนั้นจะทำหน้ายังไง ถ้าเห็นสภาพลูกบุญธรรมนอกคอกอย่างเธอมีเรื่องตบตีกับแขกในร้านตัวเอง

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ คิดจะจีบผู้หญิงน่ะ บางทีก็ต้องหัดส่องกระจกดูหนังหน้าตัวเองบ้าง!”

“ไม่เห็นจะต้องด่ากันเลยหนิครับ ไม่ให้ก็ปฏิเสธดี ๆ สิครับคุณลียา” ชายตรงหน้าเริ่มชักสีหน้าเหยเกเมื่อโดนตอกกลับแรง ๆ ต่อหน้าพรรคพวก

“ไม่พอใจก็ไสหัวออกจากร้านฉันไปสิ ใครใช้ให้แกมาวะ!” ลียาตะคอกใส่สุดเสียง ด้วยนิสัยขวานผ่าซากที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาตามระดับความเมาและแรงจูงใจที่เธอจงใจยั่วโมโหอีกฝ่ายให้ถึงที่สุด

“อีปากดี กูอุตส่าห์พูดด้วยดี ๆ แล้วนะ”

“โทษทีว่ะ พอดีกูค่อนข้างเลือกเหยื่อ และหน้าอย่างมึงก็ไม่ได้อยู่ในสารบบ!” ลียากระตุกยิ้มเหยียดอย่างไม่นึกกลัวแม้แต่นิดเดียว ในใจแอบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ คลับอย่างท้าทาย เพราะเธอเชื่อว่าลึก ๆ ว่าไอ้คนขี้บงการนั่นต้องแฝงตัวอยู่แถวนี้แน่ ๆ และเธอก็พร้อมจะยอมเจ็บตัวเพื่อให้เขาได้เห็นว่ากฎของเขามันไร้ความหมายสำหรับคนอย่างเธอแค่ไหน

ทว่า...

ในขณะที่เธอกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้น ลียาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อไอ้กระจอกตรงหน้าดันเล่นทีเผลอด้วยการง้างมือขึ้นสูง เตรียมจะฟาดลงมาบนใบหน้าของเธอเต็มแรง

ฟึ่บ!

ลมจากฝ่ามือพุ่งเข้าหาใบหน้าเนียนใสจนสัมผัสได้ถึงความรุนแรง ลียาหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น

ทว่า...

“อย่าแตะต้องเจ้กู!” เสียงเข้มที่ตวาดลั่นทำเอาลียารีบลืมตาขึ้นทันที ทั้งที่ใจแอบคิดไปแล้วว่าคนที่พุ่งเข้ามาช่วยต้องเป็นฟิลิกซ์แน่ ๆ แต่พอมองชัด ๆ คนที่คว้าข้อมือไอ้กระจอกนั่นไว้ทันท่วงที แถมยังวาดวงแขนเข้ามาประคองไม่ให้เธอหงายหลังตกบันไดกลับกลายเป็นน้องชายตัวดีของเธอเองเสียอย่างนั้น

“ไอ้ลีโอทำไมเป็นมึงวะ?” ลียาถามออกไปอย่างมึนงง

“ถ้าไม่ใช่กูแล้วมึงอยากให้เป็นใครล่ะ?” ลีโอถามย้อนพลางจ้องหน้าพี่สาวนิ่ง ๆ

ลียาเบือนหน้าหนีทันที ความรู้สึกโหวงเหว่สายหนึ่งแล่นวูบเข้ามาในใจ

นั่นสินะ…คนใจดำอย่างฟิลิกซ์มีหรือจะรีบร้อนมาช่วยเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะโดนพ่อบังคับ เขาก็คงไม่อยากเฉียดเข้าใกล้เธอด้วยซ้ำ

“เปล่า...ปล่อยกูได้แล้ว” ลียาดิ้นออกจากวงแขนของน้องชายพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

“คเชนทร์จัดการขยะพวกนี้ต่อด้วย” ลีโอสั่งเสียงเรียบ ทรงอำนาจไม่แพ้คนเป็นพ่อ

“ครับคุณลีโอ” คเชนทร์ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงรับคำแข็งขัน

“จะไปห้องน้ำไม่ใช่เหรอ มานี่เดี๋ยวกูพาไปเอง” ไม่พูดเปล่าลีโอก็จัดการลากพี่สาวตัวแสบขึ้นบันไดไปยังชั้นบนโดยไม่ฟังเสียงประท้วงอะไรทั้งนั้น

“อะไรของมึงเนี่ยลีโอ ปล่อยกู!” ลียาพยายามดิ้นรน แต่แรงผู้หญิงเมามีหรือจะสู้แรงเด็กหนุ่มพลังล้นเหลือได้

เธอถูกลากมาจนถึงห้องทำงานส่วนตัวก่อนจะถูกปล่อยตัวลงบนโซฟาอย่างแรง

“เลิกซ่าได้ยัง เผลอแป๊บเดียวจะไปหาเรื่องคนเขาไปทั่วอีกแล้วนะมึง” ลีโอถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางมองพี่สาวด้วยสายตาเอือมระอา

“กูไม่ได้หาเรื่อง!” ลียาเถียงข้าง ๆ คู ๆ

“กูได้ยินมาเต็มสองหู มึงตั้งใจหาเรื่องใส่ตัวเพื่อกวนประสาทเฮียฟิลิกซ์ใช่ไหมล่ะ?”

“มึงรู้ได้ยังไง ไอ้พี่ฟิลิกซ์เล่าให้มึงฟังเหรอ หรือเขาส่งมึงมาคุมกูอีกคน”

“กูรู้ของกูแล้วกัน ส่วนมึงก็รู้เอาไว้ด้วยนะเจ้ ครั้งนี้มึงเล่นผิดคนแล้วว่ะ” ลีโอเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังจนน่าขนลุก

“ทำไม ไอ้เฮียฟิลิกซ์ของมึงจะทำอะไรกูได้ อย่างมากก็แค่บ่นเหมือนคนแก่ปากเสีย”

“หึ...พรุ่งนี้มึงก็ได้รู้เองแหละ เตรียมใจไว้เหอะ”