ตอนที่ 2 ทางไกลไร้เงา

เมืองหลวงของแคว้นสือในยามนี้ยังคงคลุมด้วยหมอกบางๆ ท้องฟ้าสีเทาซีดเย็นชา ราวกับมิได้ต้อนรับการจากไปของผู้ใด

เผิงเหยียนเฉิงก้าวเท้าออกจากตรอกเล็กๆ ด้วยไม้เท้า เสียงกระทบพื้นหินดังกึกกักไปตามจังหวะฝีเท้าที่ไม่สม่ำเสมอ

ผ้าคลุมเก่าๆ บนร่างเขาปลิวไหวตามแรงลม ร่างที่เคยยืดตรงอย่างองอาจ บัดนี้โค้งงอเดินไม่มั่นคงอย่างมิอาจขัดขืน

ทุกย่างก้าวช่างหนักอึ้ง ทุกลมหายใจเจือกลิ่นอับชื้นของความพ่ายแพ้ ไม่มีใครหันมามอง ไม่มีใครเอ่ยถาม ในเมืองหลวงแห่งนี้ ผู้ล้มลงย่อมไร้ค่าดั่งฝุ่นผงที่ถูกเหยียบย่ำ

บัณฑิตตกอับกำหมัดซ้ายแน่น ฝ่ามือทั้งสอง นั้นเต็มไปด้วยรอยแตกจากความหนาวเหน็บ เขาเดินผ่านจัตุรัสใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเสียงขจรไกลเมื่อสอบได้ที่หนึ่ง วันนี้ผู้คนในจัตุรัสยังคงพลุกพล่านแต่ไม่มีใครจดจำเขาได้อีกแล้ว

“ดูนั่นสิ ขอทานเร่ร่อนอีกคน” เสียงกระซิบดังมาจากกลุ่มคนในร้านชา เขาได้ยินแต่เลือกที่จะเมินเฉย

ที่ไหล่ขวาของเขา มีห่อผ้าผืนเล็กที่เก็บข้าวของเพียงน้อยนิด ไม่มีแม้แต่ของมีค่าชิ้นใด ทุกสิ่งที่เคยมี ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังเช่นเดียวกับความศรัทธาของเขาในวันวาน

เมื่อเดินถึงประตูเมือง เสียงลั่นเอี๊ยดของประตูที่เปิดรับนักเดินทางข้างนอกดังขึ้นช้าๆ เขาเงยหน้ามองกำแพงสูงตระหง่านนั้น ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่ามันคือประตูสู่ความรุ่งโรจน์ แต่บัดนี้มันกลับเป็นเพียงทางออกของคนไร้ค่า

ไม้เท้าแตะพื้นอีกครั้ง เขาก้าวออกจากเมืองหลวงอย่างเงียบงัน เบื้องหน้าคือถนนยาวไกล เคลือบด้วยหมอกขาวและความเงียบงัน

เมืองเจียงเฉินที่อยู่ห่างออกไป เป็นบ้านเกิดที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้ หนทางนี้อาจยากลำบาก ร่างกายอาจอ่อนแอเกินจะไปถึง แต่เผิงเหยียนเฉิงกลับยิ้มบางๆ ให้ตนเองในใจ

“ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ข้าย่อมต้องเดินต่อไป” เขาบอกกับตัวเองแล้วก้าวเดินไปอย่างอดสู

ในตอนสายเส้นทางนอกเมืองหลวงทอดตัวยาวไกล ฝุ่นจากถนนลอยฟุ้งในอากาศตามการเดินทางของผู้คนและขบวนพ่อค้า คละคลุ้งกับหมอกที่เริ่มจางจนแยกไม่ออกว่าฝุ่นหรือหมอกที่หนากว่ากัน

เผิงเหยียนเฉิงพยุงไม้เท้าเดินอย่างเชื่องช้าใต้แสงแดดอ่อนของยามสาย ร่างกายที่อ่อนล้าแทบไม่อาจพยุงตัวได้ ไม้เท้าในมือสั่นระริกทุกย่างก้าวที่ก้าวไป

เสียงกีบม้ากระทบพื้นดังก้องขึ้นจากด้านหลัง ขบวนรถม้าเล็กๆ ประดับด้วยตราสัญลักษณ์รูปดอกเหมยสีเงิน ค่อยๆ เคลื่อนตัวมาตามถนน ฝูงคนรับใช้ในชุดสีเรียบๆ เดินตามขบวนเป็นระเบียบ

ขบวนรถม้าของสกุลลู่ผู้มั่งคั่งแห่งเมืองเจียงเฉิน ที่เดินทางมาเยือนเมืองหลวง และกำลังจะเดินทางกลับบ้านเช่นกัน

“หลีกทาง หลีกทางหน่อย” เสียงบ่าวคนหนึ่งตะโกนขึ้น ขณะที่ขบวนใกล้เข้ามา

เผิงเหยียนเฉิงเงยหน้าขึ้น พยายามขยับตัวหลีก แต่ทว่าขาอ่อนแรงอย่างที่สุด ร่างของเขาเซถลาและทรุดฮวบลงตรงกลางถนน

ไม้เท้าหล่นจากมือ กระแทกพื้นหินดัง กึก!

บัณฑิตตกยากพยายามยันตัวขึ้น แต่มือที่ไร้แรงมีเพียงกำลังใจฝืนพยุงร่างกายที่เหนื่อยล้า

บ่าวชายที่เดินนำหัวขบวนขมวดคิ้วแน่น ตวาดออกมาอย่างไม่เกรงใจ

“เฮอะ! คนเร่ร่อนที่ไหนไม่รู้ มาล้มขวางทางขบวนรถของเราเช่นนี้ ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

เสียงนั้นแทรกความเงียบทั่วเส้นทาง ทุกสายตาเริ่มหันมามองอย่างตำหนิ

ในรถม้าขนาดกลาง ผ้าม่านแพรขาวพลิ้วไหว หญิงสาวในชุดสีอ่อนกำลังนั่งอ่านตำราเบาๆ ได้ยินเสียงเอะอะก็เงยหน้าขึ้น แววตาใสกระจ่างของนางฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้คนสนิท

“เสี่ยวหลาน ไปดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น”

เสี่ยวหลานรับคำ รีบขยับตัวลงจากรถม้า แต่เมื่อเห็นว่าคนรับใช้บ่นนักบ่นหนาก็อดไม่ได้ที่จะเปิดม่านออกเดินตามไป

ทันทีที่ก้าวพ้นผ้าม่าน นางก็เห็นร่างผอมซูบในเสื้อคลุมเก่าๆ กำลังพยายามพยุงตัวขึ้นอย่างยากลำบาก ริมฝีปากซีดเซียว มือเต็มไปด้วยรอยแผล

แววตาของลู่ซือหนานสั่นไหว นางขมวดคิ้วแน่น ราวกับมีอะไรบางอย่างคุ้นเคยติดค้างอยู่ในใจ

เมื่อนางก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด มองเห็นใบหน้าผู้ที่ล้มอยู่ชัดเจน ภาพอดีตผุดวาบขึ้นในความทรงจำ

เด็กชายตัวน้อยในอดีต เพื่อนบ้านครั้งนางยังอยู่ที่ชนบทท้ายเมืองเจียงเฉิน ลูกชายของผู้ที่เคยช่วยบิดานางไว้เมื่อครั้งนั้น และเป็นเพื่อนเล่นวัยเยาว์ของนาง

“พี่เหยียนเฉิง” เสียงเรียกที่แผ่วเบา แต่สั่นสะเทือนดั่งฟ้าผ่ากลางใจของบัณฑิตหนุ่ม

เผิงเหยียนเฉิงฝืนเงยหน้าขึ้น ลืมตาที่พร่าเลือนมองมายังเจ้าของเสียงนั้น ท่ามกลางฝุ่นทางและเสียงเอะอะ นางยืนอยู่ตรงหน้าเขา งดงามราวกับภาพที่เกือบลืมเลือนไปแล้วจากความเศร้าโศกทั้งมวล

ลู่ซือหนานขมวดคิ้วแน่น ใจพลันร้อนรนเมื่อเห็นสภาพของเผิงเหยียนเฉิงในยามนี้

“ยังยืนอยู่ทำไม รีบพยุงเขาขึ้นรถม้าเร็ว” นางออกคำสั่งเสียงเข้ม เสี่ยวหลานตกใจนิดๆ แต่รีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับบ่าวชายอีกสองคน ช่วยกันประคองเผิงเหยียนเฉิงที่อ่อนแรงขึ้นจากพื้น

เผิงเหยียนเฉิงฝืนขัดขืนเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอับอาย

“ข้า...ไม่เป็นไร...” เสียงของเขาแหบพร่าเบาเกินจะน่าเชื่อถือ

“ท่านอย่าดื้อ” ลู่ซือหนานเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความหนักแน่น

นางมองเขาด้วยแววตาแน่วแน่ ไม่มีความรังเกียจ ไม่มีความเวทนาเกินควรมีเพียงความห่วงใยที่จริงใจ

************************