SECRET 3

เสียงส้นรองเท้ากระแทกกับพื้นไม้ของห้องใต้ดินภายในตึกวิศวกรรมเครื่องกลดังลั่น ท่ามกลางเสียงเงียบกริบที่ตึงเครียดกว่าสนามรบ สายตาทุกคู่จับจ้องร่างสูงที่เดินวนไปมาอยู่กลางห้อง พร้อมประกายความโกรธแค้นอันรุนแรง ที่ฉายชัดในดวงตาสีเข้มของเขา

“แม่งเอ๊ย!!!” เวกัสสะบัดเสื้อช็อปออกจากร่าง ก่อนจะเหวี่ยงลงพื้นอย่างหัวเสีย ดวงตาคมแข็งกร้าว ราวกับจะฆ่าคนตายได้เลย

“ประกาศออกไป...ใครทำให้ยัยนั่นมาสยบแทบเท้าฉันได้ ฉันจะรับเข้าแก๊งตำแหน่งที่หก...” เวกัสประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลุยส์ถึงกับผิวปากตอบรับทันที “หัวหน้าเอาจริงว่ะ”

“มันถึงเวลาแล้ว...ที่เราควรจะจัดการกับยัยนั่นให้สาสมสักที” โชนเสริม

“แล้วแบบไหน...ถึงเรียกว่าสาสม” ริกเตอร์เอ่ย

“จะแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น แค่ให้ยัยนั่น...ยอมก้มหัวให้ฉันก็พอ” 

“เล่นกับไฟ ระวังไฟไหมตัว” ลมหนาวที่นั่งเงียบอยู่มุมห้อง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เหมือนเตือนเพื่อนว่าให้มีสติให้มากกว่านี้

เวกัสหันขวับไปมองหน้าลมหนาวทันที เมื่อรู้สึกได้ถึงความเอนเอียงไปเข้าทางฝั่งตรงข้ามของเพื่อนรักอย่างลมหนาว

“ถ้ายัยนั่นเป็นไฟ…ฉันก็จะเป็นน้ำมัน เผาให้มันไหม้ตายกันไปข้างหนึ่งเลย”

ลมหนาวเงียบและหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ หากสิ่งที่เขาพูดไม่มีผลดี ลมหนาวก็เลือกที่จะไม่ยุ่งอีกต่อไป ทำให้เวกัสยิ่งอารมณ์ขึ้น เพราะความเดือดดาลไม่ได้ถูกระบายออกไปจากในอกเลย เขาแค้นเธอจนจะอกแตกตายอยู่แล้ว

(วันต่อมา)

ห้องคณะกรรมการนักศึกษาของสถาบัน ในช่วงสอบกลางภาคเต็มไปด้วยเอกสารที่ถูกฉีกทิ้ง เศษกระดาษโน้ตถูกขยำและยัดใส่ใต้โต๊ะของใบหยก พร้อมทั้งการปล่อยข่าวลือที่เป็นเท็จ ว่าเธอใช้เส้นสายเพื่อให้ได้ทุนเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งที่ ทั้งที่ความจริงคือเธอแบกเกรดเฉลี่ยระดับ TOP อันดับหนึ่งมาตลอด 4 ปี

ใบหยกเกิดข้อสงสัย ว่าทำไมถึงมีคนหมายหัวเธอเพิ่มมากขึ้น ทั้งที่ก่อนนี้จะมีเพียงบางกลุ่มที่กล้าต่อกรกับเธอ แต่มาวันนี้แทบจะทั้งสถาบันที่ลุกขึ้นมากลั่นแกล้งเธอ ราวกับเธอเป็นผู้ร้ายที่มีค่าหัว แล้วแต่ละคนก็ทำเรื่องอุกอาจเหมือนไม่กลัวกฎของสถาบันกันเลยสักนิด ประหนึ่งว่ามีตัวใหญ่บงการอยู่เบื้องหลัง

“ทุกคนสงสัยกันไหม ว่าประธานนักศึกษาสถาบันEST ใช้ลูกไม้อะไรถึงได้เข้ามาเป็นนักเรียนทุนที่มีเกรดเฉลี่ยสูงลิ่วเกือบทุกปี ทั้งที่ปากบอกว่าจน แต่สอบชิงทุนได้เป็นร้อยทุน โอเว่อร์ขนาดนั้น...มันมีแค่ในนิยาย อย่างยัยนั่นถ้าไม่มีเงิน...ก็คงใช่ร่างกายไต่เต้าแน่ ๆ”

ใบหยกกัดฟันแน่น เพื่ออดทนกับสิ่งที่ได้ยิน คำดูถูกเหยียดหยามใช่ว่าเธอจะไม่เคยได้ยิน แต่สำหรับวันนี้เธอยอมรับว่ามันหนักข้อขึ้น จนภาพลักษณ์ของเธอย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี การถูกมองว่าใช้ตัวเข้าแรกกับผลประโยชน์ มันช่างดูไร้ค่าสิ้นดี ดูสิ้นคิดจนเธอรับไม่ได้ว่าจะได้ยินมันออกมาจากปากของผู้หญิงด้วยกัน

“ยัยพวกนั้นมันโรคจิต! แกไม่จำเป็นต้องทนก็ได้นะใบหยก ควรจะสั่งสอนพวกมันสักที่ให้หลาบจำ”

วิเวียน หรือ รวีวรรณ โชติศิริรัตน์ วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ปีสี่ เพื่อนรักของใบหยก ที่ดีกรีเป็นถึงลูกสาวเจ้าของบริษัทผลิตแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ในประเทศเอ่ยขึ้น เมื่อทนฟังกลุ่มคนไร้สาระพวกนั้นดูถูกเพื่อนรักอย่างใบหยกไม่ได้ คุณหนูที่นิสัยเด็ดขาดอย่างวิเวียนจึงไม่อยากให้เพื่อนยอมและปล่อยผ่านไป เพราะใบหยกเป็นคนที่ไม่ชอบเอาปัญหามาใส่ตัว ซึ่งตรงกันข้ามกับเธอ

“ช่างเถอะวิเวียน คนพวกนี้ไม่มีค่ามากพอให้ฉันดึงเข้ามาทำให้ตัวเองเป็นทุกข์หรอก ยิ่งฉันไม่อดทนพวกมันก็ยิ่งได้ใจ...อยากทำอะไรก็เชิญ แต่ถ้าทำผิดกฎของสถาบัน ฉันไม่ปล่อยผ่านแน่”

ใบหยกตอบกลับเสียงราบเรียบและใจเย็น เพราะเธอมีสิ่งที่สำคัญกว่าต้องทำ ถึงไม่อยากเก็บมาคิดให้มันกระทบจิตใจ จนเป้าหมายของเธอสั่นคลอน

“มีนก็คิดเหมือนใบหยก ถ้าหมามันทำได้แค่เห่า เราก็ควรเดินออกห่าง...ไม่ควรไปหยุดมองมันให้เสียเวลา”

มีน หรือ มินตรา ภิรมย์ภักดี วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ปีสี่ เพื่อสนิทอีกคนของใบหยก เด็กทุนอีกคนที่คะแนนสอบไล่ตามกันกับใบหยกเพียงไม่กี่คะแนน แม้ฐานะทางบ้านจะไม่รวยเท่าวิเวียน แต่ธุรกิจค้าขายอุปกรณ์ไอทีของครอบครัวมินตราก็ทำให้เธอมีกำลังทรัพย์ที่แน่นพอจะใช้ชีวิตในสถาบันนี้ได้อย่างสุขสบายมากกว่า ถ้าเทียบกับใบหยก

“จะรอให้หมามันไล่กัดก่อนว่างั้น?” วิเวียนยังคงเดือดดาล

“แน่นอนว่าไม่...” ใบหยกตอบ

“เราควรตอบโต้กลับไปบ้าง...ไม่ใช่ยอมอย่างเดียว” วิเวียนกล่าว

“ก็จริงนะ ที่วิเวียนพูดก็มีเหตุผล” มินตราเห็นด้วยกับความคิดของวิเวียน ที่ควรตอบโต้บ้าง

“เธอเป็นถึงประธานสภานักศึกษา ควรใช้อำนาจจัดการสิ่งที่มันไม่ถูกต้อง” วิเวียนสร้างความเชื่อมั่นให้แก่ใบหยก

“ใช่...งั้นเริ่มจากอะไรดีล่ะ” มินตราเสริม

“หึ...ถ้าต้องเริ่ม...ก็คงต้องเริ่มที่ตัวบงการ ในเมื่อจัดการเรื่องเล็กน้อยไม่ได้ ก็ไล่บี้ตามกฎสถาบัน ว่ากันเป็นข้อ ๆ ตามระเบียบ”

ใบหยกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น คนอย่างเธอถ้าจะต้องร้าย ใครหน้าไหนก็เอาไม่อยู่

“แล้วมาดูกัน...ว่าฉันหรือพวกมันที่ต้องหยุด”

“เยี่ยม!”

วิเวียนและมินตราต่างหันมายิ้มให้ใบหยก ถ้าพวกเธอไม่โหด ก็คงไม่ได้มานั่งเป็นประธานและกรรมการในสภานักเรียนแห่งนี้หรอก

หลังจากวันนั้นไม่นาน...เว็บบอร์ดของสถาบันที่เงียบเหงามานานก็กลับคึกคักผิดปกติ

#แก๊งบัญชีดำ #มาเฟียสถาบัน #ข่าวด่วน #ข่าวEST เปิดโปงแก๊งนักศึกษาผิดกฎซ้ำซาก พร้อมหลักฐานแน่น ใครอยากเห็นหน้า คลิกดูได้เลย!

เมื่อมีโพสต์พาดหัวข่าวใหญ่ในเว็บบอร์ดของสถาบัน จากบุคคลนิรนามที่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร แถมภายในกระทู้ลับยังมีลิงก์โยงไปยังไดรฟ์เก็บไฟล์ลับ พร้อมตารางแสดงรายชื่อ นิสิต-นักศึกษา ที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมผิดระเบียบอย่างร้ายแรงของสถาบัน เอกสารเหล่านั้นแนบมาทั้งภาพถ่าย ภาพกล้องวงจรปิด ข้อความลับ ไปจนถึงคลิปวิดีโอเป็นหลักฐานมัดตัวแน่นหนา จนคนในภาพดิ้นไม่หลุด

และรายชื่อที่ถูกโพสต์ ก็คือ...

โชติวัฒน์ รัตนนุกูลเกียรติ (โชน) รีดไถค่าคุ้มครองจากรุ่นน้องนักศึกษาใหม่

เหมราช ศิริทรัพย์สกุล (หลุยส์) ลวนลามอนาจารนักศึกษาหญิงที่เป็นน้องใหม่ในสถาบัน

รัชชานนท์ ดำรงรักษ์สกุล (ริกเตอร์) ตัดต่อภาพแบล็กเมล์นักศึกษาหญิงที่เคยมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาว

วสุพล พิสุทธิธาดา (เวกัส) คลิปหลุดใช้ห้องพยาบาลเป็นที่ร่วมรักกับนักศึกษาหญิง ซึ่งละเมิดกฎสำคัญของสถาบันอย่างชัดเจน (บัญญัติไว้ตั้งแต่ต้นปี)

แม้จะเป็นโพสต์ในกระทู้ลับ แต่กลับถูกแชร์ต่อในกลุ่มโซเชียลของนักศึกษาในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ความลับนี้จึงกลายเป็นระเบิดตูมใหญ่ที่เกิดขึ้นในสถาบันจนคนทั้งสถาบันอึ้งไปตาม ๆ กัน

ผลกระทบนี้ทำให้คณบดีของสถาบันสั่งเรียกสอบกลุ่มที่มีรายชื่อทันทีและคณะกรรมการฝ่ายความประพฤติก็ลงมติตัดคะแนนขั้นสูงสุด บางคนโดนสั่งพักสิทธิ์กิจกรรมทุกอย่าง บางคนถูกบังคับให้เข้าร่วมโครงการบำเพ็ญประโยชน์อย่างไม่มีข้อยกเว้น ทั้งแก๊งแตกกระเจิงตามข้อกระทำผิด มีเพียงคนเดียวที่ไม่ปรากฏในรายชื่อนั่นก็คือ...ลมหนาว

ปึง!

ภายในห้องใต้ดิน ความเงียบถูกแทนด้วยเสียงปาแฟ้มใส่ผนังอย่างแรง ด้วยฝีมือของหัวหน้าแก๊งอย่างเวกัส ในขณะที่โชนฟาดหมัดลงกับโต๊ะและสบถออกมาอย่างคับแค้นใจ

“ใครมันกล้าเล่นแรงขนาดนี้วะ!!”

เวกัสยืนนิ่ง กรามขบแน่นจนขึ้นสัน ใบหน้าหล่อครุ่นคิดราวกับรู้ว่าเป็นฝีมือใคร

“ไม่ต้องเดาให้เหนื่อย…ยัยโหดนั่นแน่ ๆ”

“มีแค่คนของสภานักศึกษาเท่านั้น ที่จะสามารถเข้าถึงฐานข้อมูลภายในระดับนั้นได้...มึงว่ากูพูดผิดไหมเวกัส?” หลุยส์เอ่ยถามเวกัส

“ไม่ผิด…ยัยนั่นจงใจทิ้งระเบิดตรงจุด เป็นการเปิดศึกชัดเจน” เวกัสคาดการณ์

“ที่มึงโกรธเพราะเจ็บใจที่เธอทำให้เสียภาพพจน์ความเป็นราชาของมึง…หรือมึงโกรธที่เธอรู้ว่ามึงเอาผู้หญิงไปกินในห้องพยาบาล...”

“เงียบไปเลยไอ้หนาว…ก่อนที่กูจะหมดความอดทน ไม่พูดเหมือนเดิมดีแล้วมึง...ไอ้เพื่อนเวร!” เวกัสดักคอลมหนาว เมื่อรู้สึกว่าคนพูดน้อยอย่างเขาจะเริ่มพูดมาก

“แม่ง! กูอยากรู้นัก...ว่าไอ้ตัวไหนเป็นคนมือบอนลงข่าวในโซเชียล จับได้นะ...กูจะเยสให้ Error ทั้งระบบเลย”

ริกเตอร์ลั่นวาจาอย่างเลือดเย็น เพราะสิ่งที่เขาทำ ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น แต่คนสร้างกระแสกับจงใจปั่นข่าวให้เหมือนเขากับเพื่อน ๆ ดูต่ำทรามเกินความเป็นจริง

“พวกมึงจำรอยยิ้มของยัยโหดตอนที่อยู่ในห้องประชุมได้ไหม?” โชนถาม

“รอยยิ้มที่น่าบีบคอนั่นน่ะเหรอ...ชาตินี้ทั้งชาติกูจะไม่มีวันลืมเลย”

ภาพของใบหยกยืนสงบนิ่งอย่างมั่นคง พลางจ้องตรงมาที่เขาในวันประชุมใหญ่ ด้วยแววตาไร้ความเกรงกลัวใด ๆ พร้อมแสยะยิ้มราวกับคนที่ได้รับชัยชนะ วนเวียนสลับไปมาในหัวของเวกัส จนต้องกัดฟันแน่นข่มความเดือดดาลเอาไว้ 

“ในเมื่อเธออยากเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นกับเธอสักหน่อย...แล้วมาดูกัน ว่าคนอย่างฉัน เวลาเอาจริงมันเป็นยังไง...”

(ณ วาสุปาร์ค คอนโดหรูใจกลางเมือง ระดับ Super Luxury)

เวกัสนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ส่วนตัว ที่กำลังเข้าสู่โปรแกรมแฮ็กฐานข้อมูล ที่ไม่มีใครเข้าใช้ได้ นอกจากเขาและคนของเขาเท่านั้น

พึ่บ…

พึ่บ…

พึ่บ…

ทันทีที่เข้าใช้งานได้สำเร็จ ภาพถ่ายก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทีละใบ ภาพเหล่านั้นคือภาพของใบหยก มีทั้งภาพในชุดมัธยม สวมแว่นทรงกลม กำลังยืนอยู่หน้าโรงเรียนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเขตชนบท และภาพใบหยกขณะกำลังล้างจานในโรงอาหารตอนปีสอง และอีกหลายภาพที่เวกัสนั่งดูด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา

“นี่มัน...เรื่องบ้าบออะไรวะเนี่ย”

ภาพของใบหยกกับพ่อ…ที่พิการแขนขาด…ในบ้านเช่าแคบ ๆ ที่ไม่มีแม้กระทั่งตู้เย็นและสิ่งอำนวยความสะดวก สลับกับภาพของเธอที่กำลังจ้องหน้าคณะกรรมการสภานักศึกษา ด้วยดวงตาที่เคลือบแฝงแรงโทสะอย่างมีอำนาจ มันขัดแย้งกันจนแทบจะหาข้อเท็จจริงไม่ได้ว่าอันไหนคือตัวเธอ

“ประธานสภา? เด็กทุนดีเด่น? แต่บ้านกลับไม่มีแม้แต่เครื่องซักผ้า…หรือตู้เย็น” เวกัสพึมพำกับตัวเอง ขณะกำลังเลื่อนดูภาพ

“เธอไม่ได้อยู่รอดเพราะโชคช่วยสินะ…สู้ชีวิตเหลือเกินยัยโหด…”

มือที่คลิกเมาส์รัว ๆ ในตอนแรกถึงกับชะงักเมื่อเบาะแสสำคัญบางอย่างถูกดาวน์โหลดเข้ามาปรากฏชัดอยู่บนหน้าจอ

“เอกสารยื่นขอสมัครการคัดเลือกเข้าฝึกงานในบริษัท วีวีไอที (VVIT) กรุป จำกัด...ลงชื่อ...ยลดา ครองฉัตร”

ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วขึ้นปม ก่อนจะทิ้งตัวพิงไปกับโซฟาอย่างครุ่นคิด

“ทำไมยัยโหดถึงอยากไปฝึกงานที่นั่น...”

นี่คือสิ่งที่เวกัสต้องหาคำตอบ แสงสว่างจากจอสะท้อนเข้าดวงตาของเวกัส ในขณะที่ภายนอกคอนโดตอนนี้ สายฝนกำลังกระหน่ำลงมาไม่หยุด หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาเลื่อนแสดงภาพสุดท้ายขึ้นมา เป็นภาพที่ใบหยกกอดพ่อเอาไว้แน่นอย่างอบอุ่นใจ อยู่ภายในบ้านไม้หลังโทรม ๆ ตรงเขตสลัมที่แออัด

“บ้าเอ๊ย...”

แววตาของเวกัสแปรเปลี่ยนไปในทันที จนต้องรีบพับหน้าจอเพื่อปิดภาพนั้นลงไปซะ เพราะหัวใจของเขาอยู่ ๆ ก็สั่นหวิวจนเกิดความสงสาร ทั้งที่เธอคือศัตรูที่เขาควรจะจัดการให้เด็ดขาด ให้สมกับความอวดเก่งที่กล้ามาต่อกรกับเขา และแน่นอนว่ามันจะไม่จบลงง่าย ๆ ถ้าเธอไม่ยอมสยบแทบเท้าของเขาก็อย่าหวังว่าชีวิตของเธอจะสงบสุขอีกเลย...