SECRET 2

ช่วงเช้าของวันใหม่...คณะวิศวกรรมศาสตร์ยังคงวุ่นวายเหมือนเคย เสียงฝีเท้านิสิตนักศึกษาดังกระทบพื้นกระเบื้องแผ่วเบา พร้อมเสียงหัวเราะและการทักทายสลับกันไป

ทว่าภายในโถงล็อกเกอร์ของคณะกลับมีบางอย่างผิดปกติออกไป ทุกคนเหมือนจะมีจุดโฟกัสเดียวกันทั้งคณะ ตรงล็อกเกอร์หมายเลข 21 ซึ่งเป็นล็อกเกอร์ของประธานสภานักศึกษาสาวผู้ขึ้นชื่อในเรื่อง ‘เข้มงวดและดุดันที่สุดในรุ่น’

เธอคนนั้นคือ...ใบหยก หรือ ยลดา ครองฉัตร วิศวกรรมศาสตร์เครื่องกลปีสี่ ประธานสภานิสิตนักศึกษาของ มหาวิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยี (EST) (ENGINERING SCIENCE AND TECHNOLOGY INSTUTE) สถาบันเอกชนขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงในระดับประเทศ ที่ใคร ๆ ต่างอยากมีชื่อเป็นหนึ่งในคนที่ได้เข้ามาเรียนที่นี่

เพราะถ้าไม่ใช่ลูกหลานของคนมีชื่อเสียงโด่งดังและรวยระดับประเทศจะเข้าเรียนได้ยากมาก นอกจากจะเรียนเก่งจนสอบติดเป็นหนึ่งในกลุ่มนักเรียนทุนของสถาบันจริง ๆ คนทุนน้อยถึงจะมีโอกาสได้เรียน

และใบหยกก็คือหนึ่งในนักเรียนทุนของสถาบันนั่นเอง เพราะแบบนี้เธอถึงถูกเขม่นจากกลุ่มคนที่ชอบเหยียดด้านฐานะ แต่ใบหยกก็ไม่ได้มานั่งสนใจคนพวกนั้นมาก เพราะเธอรู้สึกว่ามันดูไร้สาระสิ้นดี

และตอนนี้ใบหยกก็กำลังยืนอยู่หน้าล็อกเกอร์ส่วนตัว เพื่อจะเปิดเอาของที่ต้องใช้ในการเรียน ผมยาวดำสลวยถูกรวบขึ้นเป็นหางม้ายกสูงอย่างเรียบร้อย ดวงตากลมดุดันและเยือกเย็นดังเช่นทุกวัน ตามสไตล์คนที่มีบุคลิกของการเป็นตัวแทนและผู้นำแบบอย่างที่ดี

แต่แล้ว..เมื่อเธอไขกุญแจประตูล็อกเกอร์ส่วนตัว และเปิดออกมา…

“......” ร่างเพรียวในชุดนักศึกษาที่สะอาดตาก็ถึงกับยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อเจอเข้ากับสิ่งแปลกปลอมตรงหน้า

เธอกะพริบตาสองสามครั้ง ก่อนสายตาจะเพ่งมองสิ่งแปลกปลอมที่วางอยู่ตรงนั้นอย่างโจ่งแจ้ง อันเกิดจากความตั้งใจของใครสักคน

ใบหยกสูดลมหายใจเข้าลึก พลางกัดฟันแน่นอย่างอดทน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกกลั่นแกล้งแบบนี้ แต่ครั้งนี้สิ่งที่เธอได้เจอมันดูน่าขยะแขยงมากกว่าในทุกวัน

ถุงยางอนามัยเนื้อลื่นสีใสแจ๋ว ที่ภายในบรรจุของเหลวขุ่นข้นสีขาว อันมีสภาพรูปร่างที่ไม่น่าอภิรมย์ แม้เธอจะรู้อยู่แก่ใจว่าของเหลวสีขุ่นด้านในมันเป็นแค่ ‘นมข้นหวาน’ จากการที่เธอได้กลิ่นของมัน แต่สัญลักษณ์ที่แสดงออกถึงเครื่องเพศนั้น มันทำให้ใบหยกอยากจะจับตัวการที่ก่อเรื่องมาลงโทษด้วยการยัดสิ่งนี้เข้าปากมันสักที

“หึ…พวกปัญญาอ่อน” เธอหัวเราะในลำคอเบา ๆ ดวงตากลมหรี่ลงอย่างคนที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

เธอสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง ก่อนจะหยิบถุงมือยางสีดำออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อย ๆ สวมมันลงบนมือเรียวข้างขวาอย่างใจเย็น แม้จะมีเสียงกระซิบเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่นใจใดๆ

เธอใช้ปลายนิ้วหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาราวกับมันเป็น ‘วัตถุต้องสงสัย’ เสียงซุบซิบรอบข้างก็ดังขึ้นอีกระลอกหนึ่ง ด้วยถ้อยคำวิพากษ์วิจารณ์อย่างมันปาก

“เฮ้ย…แม่ง! หยิบจริงว่ะ”

“เธอไม่รังเกียจเลยเหรอวะ…หรือว่าชินของจริง...”

“เชี่ย! ใจโคตรนิ่งอ่า”

ใบหยกยังคงไม่พูดอะไร เธอเดินตรงไปยังถังขยะที่มุมห้องโถง แล้วโยนเศษชิ้นส่วนแปลกปลอมนั้นลงไป

ก่อนจะหันกลับมากวาดสายตามองไปรอบตัวช้า ๆ ทีละมุม แววตาคู่นั้นเหมือนมีเข็มแหลมนับพันซ่อนอยู่ มันถึงได้ดูทิ่มแทงและดุกร้าวจนน่าหวาดเสียวเช่นนี้

“น่าเสียดายมันสมองที่สมบูรณ์แบบ แต่เจ้าของกลับไม่คิดจะใช้งานมัน”

คำพูดประโยคนั้นหลุดออกจากปากเธอ ราวกับเปรยขึ้นลอย ๆ แต่ดันวิ่งเข้าใส่ฝูงชนที่แอบซุ่มดูอยู่ทั่วทั้งบริเวณ

ทุกคนรู้สึกเหมือนถูกประณามด้วยคำพูดที่จี้ตรงจุด จนต้องเบนสายตาหลบกันแทบจะทุกคน ด้วยไม่อาจสู้หน้าเธอ

แต่แล้ว...ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของใบหยก จนเธอต้องหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้น

“โอ้โห…พึ่งรู้นะว่า...ประธานสภาของมหา'ลัยพวกเรา ชอบเก็บสะสมความทรงจำสุดเสียวเอาไว้ยามคิดถึง...”

เสียงที่ดังขึ้นคือ หลุยส์ หรือ เหมราช ศิริทรัพย์สกุล วิศวกรรมเครื่องกลปีสี่ หนึ่งในสมาชิกของแก๊ง ‘บัญชีดำ’ ที่มี เวกัส หรือ วสุพล พิสุทธิธาดา วิศวกรรมเครื่องกลปีสี่เช่นกัน เป็นหัวหน้าแก๊ง

เวกัสที่ตอนนี้ยืนกอดอกพิงผนังฝั่งตรงข้ามอยู่ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มกวน ๆ ประดับไว้เต็มใบหน้า แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับไม่กล้าช้อนขึ้นมามองหน้าใบหยกแบบตรง ๆ เพราะภาพในฝันเมื่อคืนมันชัดเจนและเหมือนจริงมากเกินไป จนเขายังสลัดมันออกจากหัวไม่ได้เลย เสียงของเธอเมื่อคืนยังแทรกอยู่ในหัวของเขาราวกับถูกหลอกหลอน

“อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน ประธานสภาไปล่าแต้มมา...” โชน หรือ โชติวัฒน์ รัตนานุกูลเกียรติ หนึ่งในสมาชิกแก๊งเอ่ยขึ้น

“คนที่โคตรโชคร้ายคนนั้นเป็นใครวะ เดาได้ว่าของคงขาดนาน หรือไม่ก็อดอยากปากแห้งพอสมควร ไม่งั้นคงไม่สมสู่กับประธานสภาอย่างเธอแน่...สงสัยคงอยากจัดจนเพี้ยนว่ะ ฮ่า ๆ”

หลุยส์หัวเราะออกมาเสียงดัง จนคนทั่วทั้งห้องโถงลั่นเสียงหัวเราะตาม ราวกับโรคติดต่อ

ทว่าเสียงหัวเราะที่ทุกคนระเบิดขึ้นพร้อมกัน กลับทำให้เวกัสไม่รู้สึกขำไปด้วยเลยสักนิด ใบหน้าหล่อเชิดขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบแอบเหลือบไปมองหน้าเพื่อนอย่างนึกขุ่นเคืองใจ เพราะคำพูดเมื่อครู่ดันสะกิดใจเขาเข้าเต็ม ๆ

สมสู่กับยัยประธานนั่นก็เท่ากับอดอยากปากแห้งอย่างงั้นเหรอ เขาคงเพี้ยนแบบที่เพื่อนว่า ถึงได้ฝันว่ามีอะไรกับยัยนั่นได้

“ดูพวกนายภูมิใจในผลงานกันจังเลยนะ จะบอกอะไรให้นะ...สิ่งที่พวกนายทำมันดูไม่สร้างสรรค์เอาซะเลย เอาเวลาว่างไปอ่านหนังสือสอบหรือไม่ก็ไปตามงานที่ค้างส่งอาจารย์จะดีกว่า” ใบหยกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ปากดีใช้ได้...” ริกเตอร์ หรือ รัชชานนท์ ดำรงรักษ์สกุล อีกหนึ่งในสมาชิก เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นตามนิสัยของคนพูดน้อย แม้เขาจะเป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊ง แต่ในใจกลับแอบชื่นชมในความเก่งของใบหยกและกลุ่มของเธอ แต่คนที่ริกเตอร์นึกฉุนกลับเป็นเพื่อนในกลุ่มของเธอเสียมากกว่า

ใบหยกกวาดสายตามองไปรอบตัว ตอนนี้เธอเหมือนผู้หญิงตัวคนเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้ชายถึงห้าคน เธอไล่สายตามองพวกเขาทีละคน จนมาหยุดอยู่ที่...ลมหนาว กรสุวกุล หนึ่งในสมาชิกแก๊ง

‘ชีวิตเป็นของเรา เราเท่านั้นที่จะเป็นคนอนุญาตหรือไม่อนุญาต ให้ใครเข้ามาเป็นความทุกข์หรือความสุขในชีวิตได้...ถ้าเราไม่อนุญาต...ก็ไม่มีใครเข้ามามีบทบาทได้ทั้งนั้น’

ใบหยกทบทวนประโยคข้อความนี้ พร้อมกับพยายามนึกถึงใบหน้าของเขา เจ้าของเพจ...เมื่อลมหนาวมาเยือน และเธอก็ตามสืบจนเจอว่าเจ้าของเพจที่เธอพึ่งพิงในยามท้อ ก็คือเขาคนนี้เอง

ในขณะที่ทุกคนจ้องจะเล่นงานเธอ เขากับเอาแต่นิ่ง และเล่นเกมในมือถืออย่างไม่ใส่ใจเรื่องไร้สาระเหล่านี้ ทำให้ใบหยกคิดว่า คนอย่างเขาไม่ควรเข้ามาอยู่ในแก๊งแกะดำกับพวกนี้เลย

“ไม่ใช่ว่าเป็นยัยนี่หรอกเหรอ...ที่ของขาด...”

คำพูดเย็นเฉียบที่ถึงคราวหลุดจากปากเวกัส ทำเอาใบหยกหันขวับไปจ้องหน้าเขาทันที ทั้งที่กำลังมองลมหนาวอย่างชื่นชมอยู่

ทว่าพอช้อนสายตาขึ้นไปสู้สายตาคมกริบ ก็ทำให้เธอผงะเล็กน้อย เมื่อเวกัสกำลังยืนจ้องเธอตาเขม็ง ราวกับมีเรื่องโกรธแค้นเธออยู่ในใจ

“หยาบคาย...คิดว่าคนอย่างฉัน จะหมกมุ่นแต่เรื่องอย่างว่าเหมือนพวกนายหรือไง พวกนายคิดว่าการที่พวกนายแกล้งฉันแค่นี้ จะทำให้ฉันร้องไห้ยอมพ่ายแพ้แก่พวกนายงั้นเหรอ...อย่าคาดหวังขนาดนั้นดิ” ใบหยกยกยิ้มมุมปากอย่างไม่แยแส

“หึ...อย่าอวดเก่ง เจอของจริงจะพูดไม่ออก...” เวกัสชี้หน้าเธอ ใบหน้าแสยะยิ้มอย่างนึกหมั่นไส้ ในความหยิ่งผยองของเธอ แต่ใช่ว่าใบหยกจะกลัว เธอกลับเดินเข้าไปหาเขา จนทั้งคู่เผชิญหน้ากัน

“ศึกเริ่มแล้วว่ะ...” ริกเตอร์เอ่ย ในขณะที่ทุกคนมองทั้งคู่ราวกับลุ้นระทึก

“เอาจริงสักทีสิ คุณชาย...อย่าดีแต่บงการอยู่เบื้องหลัง มันไม่แมน”

ใบหยกจ้องหน้าเขานิ่ง ดวงตากลมไม่หลบสายตาเขาแม้เพียงนิด เวกัสที่ยืนกัดฟันแน่นจ้องสบตากับเธออยู่นาน แต่ประกายแวววาวในดวงตากลมตอนนี้ กลับทำให้เขาดันนึกไปถึงแววตาสั่นระริกและเสียงครางดังลั่นยามที่ถูกเขากระแทกความดุดันเข้าใส่แบบไม่ปรานี ทำให้เวกัสเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะรีบเดินหนีเพื่อหลบสายตาดุที่จ้องเขาแบบไม่ยอมกะพริบ

“อ้าว! เวกัส! ไปแล้วเหรอ?” โชนตะโกนไล่หลังเวกัสที่เดินดุ่ม ๆ ออกไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“มึงจะอยู่หาพ่อมึงเหรอ?”

“อ้าว...ไอ้สัส! ไว้เจอกันนะยัยประธาน...ไปพวกเรา” โชนหันไปบอกสมาชิกที่ต่างกำลังยืนงง เพราะหัวหน้าแก๊งอยู่ ๆ ก็ถอนทัพ ทั้งที่ยังไม่ได้รบเลยสักนิด ริกเตอร์กับลมหนาวถึงกับมองหน้ากันอย่างงุนงง ก่อนจะส่ายหัวและเดินยิ้มตามออกไป

“เฮ้อ! พ่อคะ...หนูจะอดทนกับพวกประสาทแดกพวกนี้ได้อีกนานไหม...อีกแค่ปีเดียวเอง แต่ทำไมมันถึงยิ่งหนักข้อขึ้นทุกวันเลย”

ใบหยกทั้งบ่น ทั้งถอนหายใจเป็นร้อยครั้ง เธอจะต้องอดทนและทำทุกอย่างตามเป้าหมายที่เธอวางไว้ ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหน เธอก็จะต้องฝ่าฟัน เพื่อไม่ให้ทุกอย่างที่เธอตั้งใจต้องพังยับเยินอย่างที่เธอไม่อยากให้เป็น