บทที่ 4

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 4

หลังจากที่ทำความสะอาดห้องเสร็จแล้วทางเจ้าของก็เข้ามาตรวจจนอนุญาตให้เธอกลับไปได้

ตอนที่ปรารถนาเดินออกมาพนักงานก็หันไปซุบซิบพูดคุยกัน ถึงแม้จะไม่ได้ยินแต่ก็รู้ว่าพวกเขาคงพูดถึงเรื่องที่เธอมาเข้าโรงแรมกับผู้ชายแล้วถูกผู้ชายทอดทิ้ง โชคดีที่เธอไม่ใช่คนดังอะไรไม่นานคนพวกนี้ก็คงลืมเรื่องของเธอไปเอง แต่เธอนี่สิคงจำฝังใจไปจนตลอดชีวิตเลยแหละ

ปรารถนาเดินออกมาเรียกแท็กซี่ ไม่ต้องพูดถึงค่าเทอมหรอกค่าแท็กซี่จะพอจ่ายหรือเปล่ายังไม่รู้เลย แล้วต่อจากนี้ไปเธอจะใช้ชีวิตยังไง แม่ส่งเงินให้เดือนละครั้ง ถ้าจะขอแม่เพิ่มก็สงสารท่านที่ทำงานหนัก แต่ถ้าไม่เรียนต่อแม่คงผิดหวังในตัวลูกสาวคนนี้มาก

มือเรียวยื่นไปกำลังจะกวักเรียกแท็กซี่คันที่มีไฟโชว์ว่าว่าง แต่ก็ต้องรีบชักมือกลับมา เธอเก็บเงินไว้ให้ค่าแท็กซี่ตอนดึกคืนนี้ดีกว่าเพราะต้องไปร่วมงานแต่งที่โรงแรมอีก

ปรารถนาเลยเปลี่ยนไปขึ้นรถเมล์ที่ค่าโดยสารไม่ค่อยแพงมาก

รถเมล์มาจอดหน้าปากซอย เดินเข้าไปในซอยอีกเป็นกิโลเมตรเพราะแบบนี้แหละถึงอยากเรียกแท็กซี่ แต่ก็ไม่เป็นไรเหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงงานเลี้ยงตอนเย็น

แล้วเราจะใส่ชุดอะไรดี.. เข้ามาถึงนึกได้ว่าเธอไม่มีชุดสวยๆ พอที่จะใส่ออกงานสังคมได้เลย ปรารถนาเลยแอบไปเปิดห้องของวาสนาผู้เป็นพี่สาวดูว่าพอมีชุดให้เธอยืมใส่ไหม จะว่ายืมก็คงไม่ใช่ต้องบอกว่าแอบเอามาใส่ก่อนคิดว่าพี่สาวคงไม่ไปร่วมงานแน่

เปิดดูตู้เสื้อผ้าก็เห็นอยู่ชุดหนึ่งสวยมาก พี่สาวได้ชุดนี้มายังไง? อย่าบอกนะว่าเอาเงินค่าเทอมส่วนของเธอมาซื้อชุดนี้เพราะปรารถนาไม่เคยเห็นชุดนี้เลย

วันนี้วาสนาคงออกไปช้อปปิ้งกับเพื่อน ถ้าเธอจะเอาชุดนี้ไปใส่ต้องรีบออกจากบ้านก่อนพี่สาวจะกลับมา

ตอนหยิบเอาชุดเห็นกระเป๋าเงินของพี่สาววางอยู่ปรารถนาเลยเอามาเปิดดู..

[ร้านเสริมสวย]

เธอเอาเงินที่อยู่ในกระเป๋านั้นมาทั้งหมดเพราะมันคือส่วนที่เธอต้องได้เหมือนกัน คิดจะทำการใหญ่ต้องลงทุนหน่อย ปรารถนาเลยเข้าร้านเสริมสวยทำผมแต่งหน้าให้เข้ากับชุดที่มีอยู่

"ว้าวพี่ไม่คิดว่าน้องจะสวยได้ถึงขนาดนี้ ตกลงไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวหรือจะไปเป็นเจ้าสาวเองเนี่ย" หลังจากแต่งเสริมเติมสวยเข้าไปแล้วช่างเสริมสวยถึงกับชม

"เป็นเพราะฝีมือของพี่มากกว่าค่ะ" ปรารถนาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะแต่งออกมาได้สวยถึงเพียงนี้เหมือนกัน

ออกจากร้านเสริมสวยเธอก็เรียกแท็กซี่ให้มาที่โรงแรมเลย คิดว่าเจ้าสาวคงมาเตรียมตัวที่โรงแรมแล้ว

ระหว่างทางที่นั่งแท็กซี่มาโทรศัพท์ก็ดังไม่ขาดสาย พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของพี่สาวเลยไม่ยอมรับสาย กลับบ้านไปเจอหน้าพี่เธอต้องโดนหนักแน่แต่ไม่เป็นไรขอให้จบงานนี้ก่อน

มาถึงโรงแรมปรารถนาก็โทรไปบอกเสน่หาว่าเธอมาถึงแล้ว เสน่หาเลยให้คนมาพาเธอไปห้องส่วนตัวที่จองไว้

"โอ้โหนี่น้องปรารถนาจริงไหมเนี่ย"

"สวัสดีค่ะ" ปรารถนาเข้ามาก็ไหว้ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ "พี่สวยมากเลยนะคะ"

"เราก็สวยมากเลยนะ"

"ขอบคุณมากค่ะ"

ช่วงเย็นของวันนั้นแขกต่างก็ทยอยกันเข้ามาร่วมงานแต่ง แขกแต่ละคนที่มาร่วมงานมีแต่คนมีระดับทั้งนั้น งานนี้ท่านอดีตรัฐมนตรีสำราญและภรรยาก็มาร่วมงานด้วย ไม่ได้มีแค่คุณปู่กับคุณย่าของต้นข้าวที่มา พ่อและแม่ของเขาก็มาร่วมงานด้วยเช่นกัน

และวันนี้ต้นข้าวก็ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวรวมถึงเพื่อนอีกสามคนด้วย

"แม่ครับเจ้าสาวของผมแต่งตัวอยู่ห้องไหน"

"เราจะไปหาเจ้าสาวตอนนี้ไม่ได้นะลูกยังไม่ได้ฤกษ์"

"ไปแอบดูเฉยๆ ก็ไม่ได้เหรอครับ"

"แอบดูก็ไม่ได้"

"มึงนี่เป็นเอามากเลยนะ ไม่หวงความโสดเลยหรือไง"

"ถ้ามึงเจอผู้หญิงสักคนแล้วมึงจะรู้ความรู้สึกของกูตอนนี้"

"ฝันไปเถอะ อย่าคิดว่ากูจะเอาชีวิตไปทิ้งกับผู้หญิงแค่คนเดียว" ต้นข้าวเห็นแล้วว่าเพื่อนหมดอิสรภาพโดยสิ้นเชิงเลย เขาไม่มีทางยอมให้ใครมาบงการชีวิตของเขาได้แน่

"แม่ว่าลูกออกไปเตรียมตัวหน้างานก่อน เดี๋ยวอีกหน่อยได้ฤกษ์ทางพ่อของหนูเสน่หาคงไปรับลูกสาวมา"

"ครับ"

มาถึงหน้างานก็เห็นว่าท่านรัฐมนตรีมาถึงแล้ว และกำลังยืนคุยกับพ่อของเขาอยู่ชาละวันเลยรีบเดินเข้าไปไหว้ท่าน

"สวัสดีครับคุณปู่"

"ว่าไงเรา เป็นฝั่งเป็นฝาก่อนใครเพื่อนเลยนะ"

"ครับ"

"ไอ้ต้นของปู่เมื่อไรมันจะมีคนมากำราบมันได้แบบนี้บ้าง"

"ไม่มีใครกำราบผมได้หรอกครับปู่" ต้นข้าวเดินตามหลังชาละวันมาได้ยินคำพูดของปู่พอดี

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่