ฝันร้ายพ่ายรัก(นายน์)คนเลว | นายน์ x พาฝัน

“อ่าส์~ โอ้ว ซี๊ด ดี ดีมาก” เสียงทุ้มแหบพร่าส่งเสียงครางกระเส่าดังลั่นอยู่ภายในห้องน้ำ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่ากำลังโดนสาวสวยสุดเซ็กซี่ในชุดทำงานขย่มท่อนลำอย่างเอาเป็นเอาตาย สาบเสื้อของเธอแยกออกจากกัน เสื้อในถูกเลิกเอาขึ้นมากองไว้บนเนินอก กระโปรงสั้นถูกถลกขึ้นมาอยู่บนเอวคอด ร่างบางขยับร่างกายขย่มขึ้นลงพลางใช้มือโอบรอบลำคอชายหนุ่ม เขาโน้มใบหน้าหล่อเหล่าเข้าไปแนบชิดยอดอกสีชมพูอ่อนหวานปลายลิ้นสากตวัดเลียยอดอกสีชมพูเม็ดเล็กจนมันแข็งเป็นไตชูชัน มืออีกข้างบีบเคล้นคลึงเต้าอวบอีกข้างด้วยความมันเขี้ยว“อื้อ~ อะ มินนี่เสียวค่ะ อ๊ะ! น้องนายน์ขา~” หญิงสาวสุดเร่าร้อนขย่มแรงขึ้นด้วยความเสียวซ่านทั้งเนื้อทั้งตัวเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมาตามร่างกาย ใบหน้าสวยสุดเย้ายวนหลับตาพริ้ม มือขยำอยู่ที่เส้นผมหนานุ่มสีดำเงาของชายหนุ่มรุ่นน้อง“อ่าส์~ อีกนิดจะแตก” เขาผละออกจากเต้านมอวบครางเสียงแหบพร่าเมื่อความสุขใกล้เข้ามาถึง ชายหนุ่มกระแทกเอวสอบสวนดันขึ้นไปไม่หยุด ทั้งคู่มองตากันหยดเยิ้มจากนั้นริมฝีปากของพวกเขาก็ประกบทาบทับกันด้วยความเร่าร้อนลิ้นแลกลิ้นอย่างดูดดื่มปึก! ปึก! ปึก!เอวสอบสวนสะโพกขึ้นไปพล

พลอยเพื่อนสนิทของพาฝันที่เดินไปเข้าห้องน้ำและเดินกลับเข้ามาก็ได้ยินคำพูดและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากทางมิ้นท์ก็ได้รีบพุ่งตรงเข้ามายังนังเพื่อนตัวดีที่นั่งอยู่ข้างๆพาฝัน“เอ๊ะนี่! ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเพื่อนเธอเลยนะ ร้อนตัวหรือไง!!” มิ้นท์รีบลุกขึ้นยืนถอยหลังออกไปเล็กน้อยเพราะเริ่มกลัวไปกับท่าทางของพลอยแต่ปากนางก็ยังคงดีเหมือนเดิม“ทีแกยังร้อนตัวได้เลยนี่ ยังไง? ถ้าไม่ชอบเพื่อนฉันก็อย่ามาใกล้อย่ามาหลอกด่ากันแบบนี้ สวยตายแหละ” พลอยพุ่งตัวเข้าไปตรงที่มิ้นท์ยืนอยู่ใจอยากจะตบสั่งสอนมันสักทีสองทีแต่ก็โดนพาฝันดึงห้ามปรามเอาไว้เพราะไม่อยากให้มันกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตเหล่าบรรดาเพื่อนๆในห้องต่างเดินเข้ามามุงดูโดยที่ไม่มีใครสักคนคิดที่จะเข้ามาห้ามทัพในครั้งนี้“พลอยไม่เอาน่าเราไม่เป็นไร” พาฝันร้องห้ามเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กำลังเดือดดาลแทนเธอมากถึงมากที่สุด มือเรียวรีบโอบกอดร่างของพลอยเอาไว้เพราะกลัวว่าเพื่อนจะเข้าไปตบตีมิ้นท์แล้วกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต“จะไปไหนก็ไปเลยไป!! อย่าให้รู้ว่ามาพูดจาแบบเมื่อกี้กับเพื่อนฉันอีก ไม่งั้นแม่จะซัดให้หน้าหงายเลยคอยดู” พลอยที่เห็นว่าพาฝันร้องห้ามและบอกกับเธอว่าไม่เป

“ขอบคุณมากเลยนะคะ” พาฝันผละตัวออกจากพ่อแล้วรีบเอ่ยคำขอบคุณมอบให้กับเขาที่เป็นคนช่วยชีวิตเธอเอาไว้ ถ้าไม่ได้เขาเธอก็คงบาดเจ็บหนักหรือตายไปแล้วก็ได้“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ พี่ไปก่อนนะ” นายน์ที่เห็นว่าตอนนี้เด็กคนนี้มีพ่อคอยอยู่ดูแลแล้ว เขาจึงเลือกที่จะขอตัวกลับก่อน ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะบอกลาไปยังสาวน้อยรูปร่างอวบอ้วน“ขอบคุณพี่นายน์อีกครั้งนะคะที่พาหนูมาทำแผล” พาฝันเด็กสาววัยมัธยมรีบยกมือขึ้นขอบคุณไปยังชายหนุ่มที่ได้ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ เขาเพียงแค่ยิ้มและเดินออกไปเดินออกไปพร้อมกับหัวใจของเธอ เธอตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้ว“เป็นอย่างไรบ้างลูก เจ็บตรงไหนอีกบ้างหรือเปล่า” พ่อเอ่ยถามพาฝันอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเหลือเกิน“ฝันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะพ่อ ว่าแต่พี่เขาคือใครเหรอคะทำไมพ่อถึงได้รู้จักเขา” พาฝันที่อยากรู้ว่าเขาคนนั้นคือใครแล้วทำไมพ่อของเธอถึงได้รู้จักกับเขาก็ได้ถามพ่อออกไป“เขาเป็นลูกชายของคุณปฐวี เจ้าของบริษัทที่พ่อทำงานอยู่น่ะ”“อ่อ เป็นแบบนี่เอง” เด็กสาวพยักหน้าหงึกหงักที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ลูกเจ้าของบริษัทที่พ่อของเธอทำงานอยู่อย่างนั้นเอง“ว่าแต่เราถามถึงพี่เขาทำไมหรื

-วันประกาศผลสอบเข้ามหาลัย-คาเฟ่ ChiChiพาฝันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าไปยังเว็บไซต์ที่ลงประกาศผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัย มือเรียวค่อยๆกดเลื่อนดูรายชื่อของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ ลุ้นสุดๆลุ้นจนเสียงหัวใจแทบจะหลุดออกมาเต้นรัวๆข้างนอกและแล้วเธอก็พบเข้ากับรายชื่อของตัวเองมือเรียวยกขึ้นสะกิดไปยังไหล่บางของเพื่อนสนิทที่กำลังเลื่อนดูรายชื่อของตัวเองผ่านทางหน้าจอโทรศัพท์มือถือไม่ต่างกันกับพาฝัน “พลอย~ เราสอบเข้าคณะที่เราเลือกได้แล้ว!!”“กรี๊ด~ เหมือนกัน นะ..นี่ไง ฉันตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมดแล้ว” พลอยเห็นรายชื่อของตัวเองแล้วก็กรีดร้องขึ้นด้วยความดีใจพร้อมกับยืนโทรศัพท์มือถือไปให้พาฝันได้ดูว่าเธอเองก็สอบติดในคณะบริหารแล้วเช่นกัน“พวกเราจะเป็นนักศึกษาปี1 กันแล้ว” พาฝันยิ้มจนแก้มปริดีใจอย่างถึงที่สุดที่มีวันนี้ วันที่พวกเธอสอบติดในคณะที่เลือกและคาดหวังเอาไว้ตั้งแต่แรก“เออแล้วนี่แกได้บอกกับพ่อแม่เรื่องย้ายออกมาอยู่หออย่างที่ฉันบอกมั้ย..ฝัน”“เรารอผลสอบออกก่อนแล้วถึงจะขอพ่อกับแม่น่ะแต่พวกท่านคงให้อยู่แล้วเพราะจากบ้านเราไปมหาลัยไกลมากเลย พวกเราไปหารค่าห้องกันนะ..พลอย”“จัดไปวัยรุ่น” ทั้งคู่บีบมือให้ก

“เสียดายความสวยของน้องคะนิ้งจังเลยอะ” รุ่นพี่สาวลอบถอนหายใจเมื่อโดนทั้งพาฝันและคะนิ้งปฏิเสธไม่ลงประกวดดาวคณะ“ฝันแกลงประกวดเลย ฉันไม่ชอบเรื่องแบบนี้” คะนิ้งคะยั้นคะยอให้พาฝันได้ลงประกวดดาวคณะส่วนเธอนั้นอย่าหวังว่าจะได้เห็นเธอลงประกวดเลย เพราะความขี้อายจึงทำให้เธอไม่ชอบอะไรแบบนี้ไม่ชอบอะไรที่ต้องแสดงออก“เราไม่อยากประกวด เราก็ไม่ชอบเหมือนกัน” พาฝันตอบกลับไปยังคะนิ้ง สรุปทั้งสองคนจะไม่มีใครลงประกวดดาวคณะ คนหนึ่งไม่มีความมั่นใจส่วนอีกคนก็ขี้อายไม่กล้าแสดงออก“พี่ขา~ พวกเราทั้งสองคนไม่ขอลงประกวดนะคะ” พาฝันพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพยายามร้องขอรุ่นพี่ให้เลิกสนใจเธอทั้งคู่“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพวกพี่จะลองไปมองหาน้องๆคนอื่นๆในคณะของพวกเราก่อนนะ แต่ถ้าไม่มีใครแล้วจริงๆพี่ขอกลับมาหาน้องฝันกับน้องคะนิ้งอีกรอบนะคะ”“เอ่อคือ..พี่คะ”“นะคะ”“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ” พวกเธอจึงจำใจต้องยอมรับปากออกไปทั้งที่ใจไม่ได้อยากลงประกวดด้วยเลยสักนิดสาธุขอให้รุ่นพี่ได้คนที่จะลงประกวดดาวคณะทีเถอะนะ-เที่ยงวันหลังเลิกเรียน-ฉันปวดฉี่เลยรีบเดินออกมาเข้าห้องน้ำโดยที่ลืมบอกคะนิ้งไปซะสนิทเลย พอเมื่อทำธุระเสร็จแล้วฉันจึงเ