บทที่ 8/1 สิทธิพิเศษการเป็นคนของเขตคราม

วันต่อมา เป็นวันแรกที่พริมโรสต้องไปซ้อมประกวดดาวเดือน หญิงสาวได้เริ่มจากอะไรง่ายๆ เป็นพื้นฐานก่อนอย่างการเดินยังไงให้สวยงาม พริมโรสที่ปกติจะไม่ค่อยได้ใส่ส้นสูงขนาดนี้มาก่อนแทบอยากจะร้องไห้เป็นภาษาสเปน? ให้รู้แล้วรู้รอด

เธอขายหน้าไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเพียงเพราะการเดินไปกลับไม่กี่รอบ รอบเท้าที่มีความสูงขนาดนี้เกือบทำเธอหน้าทิ่มไปแล้วไม่รู้กี่หน จนสุดท้ายเธอก็อดไม่ได้ที่ถามออกไปด้วยความอยากรู้

“เราต้องใส่สูงขนาดนี้จริงๆ หรอคะพี่แนน พี่โซ่” หญิงสาวหันไปถามรุ่นพี่ดาวปีที่แล้วกับปีก่อน รองเท้านี่ทั้งสูงทั้งแหลม เธอที่ปกติก็สูงตั้งร้อยเจ็ดสิบสี่อยู่แล้วยังต้องใส่เสริมขึ้นอีกหรือ

“สูงแบบนี้แหละ จะได้ดูขายาวๆ ดูสูงเพรียวมากกว่าเดิม” แนนตอบกลับ เธอค่อนข้างคาดหวังกับตำแหน่งดาวมหาลัยของคณะในปีนี้เป็นอย่างมาก

นานแค่ไหนแล้วที่คณะแพทย์ไม่ได้ตำแหน่งดาวมหาลัย เธอที่โดนกดดันจากปีก่อนๆสุดท้ายก็ยังไม่สามารถคว้สตำแหน่งมาให้ตัวเองได้ จึงคาดหวังว่าตนเองจะมีส่วนในความสำเร็จในครั้งนี้ให้ปมในใจมันคลี่คลายเสียที

ปีนี้น้องพริมที่โดนเลือกเป็นดาวคณะนั่นสวยมากจริงๆ ทั้งสวยทั้งหุ่นดีผิวดี แถมยังมีดีกรีเป็นถึงคนที่เรียนเก่งที่สุดในชั้นปีอีก ผู้ติดตามในไอจีก็ไม่น้อย มีสูงถึงหนึ่งแสนกว่าคนยังไงก็ต้องชนะแน่นอน

“ปีนี้น้องพริมต้องคว้าตำแหน่งดาวมาได้แน่ๆ พี่มั่นใจ” โซ่เอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง เธอเองก็เป็นคนที่พลาดตำแหน่งดาวมหาลัย คว้าได้เพียงที่สอง น่าเจ็บใจที่คนที่ได้ที่หนึ่งกลับเป็นคู่แข่งคู่กัดตลอดกาลของตนอีก ยิ่งทำให้โซ่คาดหวังมากว่าพริมโรสจะชนะฝั่งนั่น

“….” พริมโรสได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่มั่นใจอะไรเลย เธอนั้นไม่มีคสามปราถนาที่จะได้ตำแฟนางอะไรพวกนี้เลย ยิ่งไม่มีความหลงใหลในสิ่งมายาแบบนี้ พริมโรสมีแต่ความขี้เกียจและหลงใหลในการทิ้งตัวลงบนเตียงเท่านั้น

พริมโรสคิดอยู่เสมอว่าที่สอบติดแพทย์มาได้ก็ต้องบอกว่าอาจเพราะโชคดีที่สมองดันจำเก่งอ่านครั้งเดียวก็จดยำได้ โชคดีที่มียีนต์เรียนเก่งจากพ่อแม่พี่น้อง ไม่งั้นคนที่ขี้เกียจตัวเป็นขนแบบเธอจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านยังต้องตั้งนาฬิกาปลุกจะสอบติดหรือไง

ภายในห้องโสดของคณะซึ่งได้กลายเป็นห้องซ้อมชั่วคราวไปแล้ว ไม่ได้มีแค่พริมโรสกับรุ่นพี่อีกสองคน แต่ยังมีเดือนของปีนี้ที่คู่กับเธอ และยังมีเดือนของปีก่อนๆ อีกสองคน ยังไม่รวมเหล่ารุ่นพี่ทีมงานที่เข้ามานั่งทำอะไรก็ไม่รู้อีกหลายคน ทำเอาพริมโรสอยากจะยกเลิกมันทุกอย่างเสียตอนนี้

เธอเกลียดสถานที่ที่คนเยอะๆ เสียงจอแจ เกลียดเสียงโวกเวกโวยวายไร้มารยาท ไม่ชอบการถูกจิกหัวเรียกจากคนที่ไม่รู้จักมักคุ้น ไม่ชอบคนที่ไม่รู้จักเกรงใจคนอื่น รู้สึกอึดอัดไปหมดยามอยู่ตรงนี้ ว่ากันว่าที่ๆไม่ใช่ที่ของเรา เรามักจะรู้สึกไม่ดีเสมอ พริมโรสคิดแบบนั้น

พริมโรสนั้น ต่อให้หญิงสาวจะเป็นคนร่าเริง ยิ้มเก่ง เข้ากับคนง่ายแต่กลับมีนิสัยอีกอย่างคือค่อนข้างจะมีบางครั้งที่เหมือนจะเป็นอินโทรเวิร์ตอยู่หน่อยๆ ก็อย่างที่บอก พริมโรสนั้นเอาแน่เอานอนไม่ค่อยได้ เป็นคนเทาๆที่ไม่ได้ขาวสะอาด แต่ไม่ถึงกับดำสกปรคบไม่ได้

การซ้อมกินเวลาไปมากกว่าสองชั่วโมง ตอนนี้เท้าของหญิงสาวเจ็บไปหมด มีรอยแดงเป็นรอยช้ำที่ผิวขาวๆของเธอบริเวณที่รองเท้ารัดเสียดสี ปลีน่องก็ตึงไปหมด เอวยาวไปจนถึงหลังก็ปวด ไหล่ตึงเสียยิ่งกว่าคนทำงานหนัก พริมโรมรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน เธออยากกลับไปนอนเต็มที แต่พอนึกได้ว่ากลับไปก็ต้องไปอ่านทบทวนความรู้ อาบน้ำสระผมบำรุงผิวนู่นนี่ไหนจะเป่าผมให้แห้ง กินข้าวซักผ้าอีก วันนี้จะได้นอนกี่โมง

สำหรับคนที่ชอบ กิจกรรมการประกวดดาวคณะ พวกเธออาจจะสนุกกับมัน มีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำ แต่พอเป็นเธอที่ไม่ชอบอะไรเหล่านี้แล้ว นี่คือการทรมานตัวเองอย่างแท้จริง ในหัวคิดข้ออ้างต่างๆนาๆมากมายเพื่อล้มเลิกมัน แต่สุดท้ายก็ต้องยกเลิกทุกอย่างทิ้งไปเพราะวาจาคืออาญาสิทธิ์ รับปากไปแล้วหากทำไม่ได้ก็เสียหมา

พริมโรสลากสังขารของตัวเองไปพักเบรคครึ่งชั่วโมง เธอเหนื่อยล้าจนมองไม่เห็นว่าตอนนี้ในห้องมีใครบางคนเดินเข้ามาใหม่พร้อมกับสายตากดดันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่ม เขายืนมองอยู่สักพักใหญ่แล้ว เมื่อเห็นความอ่อนล้าไร้รอยยิ้มสดใสของคนตัวเล็กอย่างทุกทีมันทำให้เขตครามเผลอแสดงอารมณ์ด้านลบแสนเย็นชาใส่คนอื่นออกไปโดยอัตโนมัติ และเป็นผลให้ในที่สุดพริมโรสได้เวลาพักเบรคนั่นเอง

หญิงสาวกล่าวขอบคุณรุ่นพี่ก่อนจะลากสังขารของตัวเองไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้โซฟาที่อยู่อีกมุมหนึ่ง มันค่อนข้างเป็นส่วนตัวอยู่เล็กน้อย ก่อนจะสลัดรองเท้าออกอย่างไม่ใยดี ทิ้งแผ่นหลังหลับตาลงคล้ายกับปิดกั้นทุกสิ่งอย่าง

เธอไม่ได้หันไปมองทางไหนอีกนอกจากมุ่งไปที่โซฟาสีแดงตัวนั้นที่กำลังจะเป็นสวงสวรรค์ของเธอในไม่ช้า จึงไม่ได้สังเกตเห็นเขตครามอย่างที่คนอื่นๆเห็นกัน

การมาเยือนของเขตครามผู้เลื่องชื่อทำเอาคนในห้องแทบกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าโวกเวกโวยวายทำเสียงดังให้คุณชายเขตครามต้องรำคาญใจ รำคาญหู น่าแปลกที่มาถึงตอนนี้พวกเขากลับรู้ตัวว่าเสียงของพวกเขานั่นน่ารำคาญ!

ชายหนุ่มค่อยๆสาวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวที่ทิ้งตัวใส่โซฟาช้าๆอย่างไม่เร่งรีบ เสียงรองเท้าที่ดังขึ้นสม่ำเสมอและใกล้เข้ามาของเขาไม่ได้ทำให้พริมโรสที่ปิดชัตดาวน์ตัวเองลืมตามองแต่อย่างใด ใบหน้าสวยหวานที่อ่อนล้าของคนตัวเล็กมองเห็นได้ชัดเจนจนชายหนุ่มที่พึ่งเดินเข้ามาใกล้ต้องขมวดคิ้วจางๆ อย่างไม่สบอารมณ์

เขตครามนั่งลงที่ว่างข้างๆ ร่างเล็กอย่างเงียบงัน น้ำเปล่าที่ถือติดมือมาด้วยถูกเปิดฝาเสียบหลอดให้เรียบร้อย

เสียงเปิดฝาขวดน้ำทำให้พริมโรสค่อยๆ ปรือตาแสนอ่อนล้าและขี้เกียจของเธอขึ้นช้าๆ พอพบว่าเป็นใครที่เข้ามาใกล้จากที่เคยเอนพิงพนักโซฟาก็เปลี่ยนท่าเป็นเอนตัวซบไหล่แกร่งร่างสูงแทนอย่างถือสิทธิ์ เธอทิ้งน้ำหนักตัวใส่คนพี่อย่างไม่เกรงกลัวว่าจะโดนสบัดทิ้งเลยแม้แต่น้อย

สบัดหนีก็ไม่เป็นไร ขอสูดกลิ่นแทะเล็มๆเล็กๆน้อยหน่อยก็ยังดี เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว~

“เหนื่อยมากเลยค่ะ” เสียงหวานเต็มไปด้วยความอ่อนล้าพูดออกมาอย่างออดอ้อน ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆมองช้อนคนตัวโตกว่าขอความเห็นใจ