ตอนที่ 2 ยังไม่ถึงเวลา

หลังจากนั้นไม่นานหมอก็เดินทางมาถึง หลังจากตรวจอาการคุณหนูและฝังเข็มแล้วก็ส่ายหน้าสีหน้าไม่สู้ดีนัก “คุณหนูบ้านท่านมีเคราะห์หนักเสียแล้ว นางหายใจรวยรินเกือบขาดใจแต่ไม่ขาดใจแล้ว น่าจะเกิดจากการตรอมใจผนวกกับถูกลมเย็นเล่นงานทำให้มีไข้สูงจนหมดสติไป”

พ่อบ้านกับสาวใช้มองหน้ากัน “ท่านหมอมีทางรักษาหรือไม่ พวกเรายินดีจ่ายให้ท่าน ขอเพียงรักษาชีวิตคุณหนูและทำให้นางฟื้นขึ้นมาได้”

หมอมองใบหน้าคนป่วยที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ตอนนี้หลินชิวเยว่คล้ายคนนอนหลับไปเฉย ๆ ตัวของนางร้อนเหมือนถูกไฟแผดเผาแต่มือและฝ่าเท้าเย็นเหมือนน้ำแข็ง มิหนำซ้ำยังหายใจแผ่วเบามาก อาการไม่ดีเลยสักนิดเดียว

“ข้าก็ตอบไม่ได้ คืนนี้ถ้าไข้ลดลงน่าจะพอช่วยให้กลับมาเป็นปกติได้ แค่คุณหนูต้องผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปให้ได้ หลังจากนั้นค่อยว่ากันเถิด ข้าจะจัดเทียบยาลดไข้และบำรุงร่างกายให้ไปก่อน” ท่านหมอพูดจบก็ลุกไปจัดการปล่อยให้หลิงเอ๋อนั่งจับมือหลินชิวเยว่ไม่เหินห่าง

“คุณหนู ท่านอย่าเป็นอะไรนะเจ้าคะ”

ณ มิติลึกลับแห่งหนึ่ง หลินชิวเยว่เดินเหม่อลอยอย่างเชื่องช้าไปตามทางเดินที่ไม่คุ้นเคย ตามข้างทางเป็นดอกปี่อั้นส่องสว่างเป็นสีแดงสด บรรยากาศโดยรอบน่ากลัวและวังเวงกลิ่นอายพลังยินเข้มข้นจนอดคิดไม่ได้ว่าที่นี่คือทางหวงเฉวียนหรือที่ใคร ๆ ในโลกหลังความตายรู้จักกันในนามทางน้ำพุเหลือง

“ข้าตายแล้ว?” ร่างบอบบางข้ามผ่านแม่น้ำลืมเลือนมาอย่างง่ายดาย และเมื่อเท้ากำลังจะก้าวเดินขึ้นสะพานไน่เหอ[1] หลินชิวเยว่ก็มีสติขึ้นมา นางกำลังนอนหนาวอยู่ในห้องนอนมิใช่หรือ สตรีที่สวมชุดนอนด้านในและด้านนอกสวมชุดคลุมกันลมที่แผงคอประดับด้วยขนจิ้งจอกขาวหายากกำลังหันรีหันขวางมองไปรอบ ๆ

ผู้คนมากมายที่ดูไร้ชีวิตกำลังพากันเดินข้ามสะพานไปยังอีกฟากฝั่ง ข้างล่างสะพานจะต้องเป็นแม่น้ำลืมเลือน ความสับสนเอ่อล้นขึ้นมาภายในใจ นางไม่ได้คิดอยากตายเสียหน่อย เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ความรู้สึกติดค้างทับถมอยู่ในอกได้แต่พยายามเดินตรงไป แต่สายตาไปสะดุดที่ก้อนหินก้อนหนึ่งเสียก่อน

“ซานเซิน...ของจริงหรือ” มือเรียวสวยเอื้อมไปสัมผัสแช่มช้า ไม่นานมันก็ปรากฏภาพของชาติที่แล้วและชาตินี้ ซึ่งหินก้อนนั้นในตำนานกล่าวขานกันว่าเป็นหินสามชาติ

“นี่ข้ากับเขาต้องคลาดกันหรือ ข้าไม่มีวันยินยอม...”

หลินชิวเยว่น้ำตาหลั่งรินรับความจริงข้อนี้ไม่ได้ เหตุการณ์ของชาติก่อนเป็นนางที่ทอดทิ้งเขา มาชาตินี้เขาเลยต้องทอดทิ้งนางใช่หรือไม่ นี่อาจจะเป็นเวรกรรม กรรมแห่งการพลัดพรากจากลา สตรีที่ดื้อดึงจึงใช้ปากกัดที่นิ้วมือใช้เลือดลบชื่อตัวเองออกหวังหลุดพ้นจากวังวนนี้ แต่แล้วก็มีพลังงานบางอย่างดึงวิญญาณนางไปจากที่ตรงนี้

ไม่นานก็มาปรากฏใกล้กับหญิงชราผมขาวที่กำลังตักน้ำแกงแจกจ่ายให้แก่พวกวิญญาณที่ปลายสะพานไน่เหอ

“เจ้ายังชดใช้กรรมไม่หมดมิใช่หรือ” ขณะที่หลินชิวเยว่ต่อแถวรับน้ำแกงอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีคนใช้มือผลักร่างนางให้ออกจากแถว สตรีโฉมสะคราญตกใจมากจนทำถ้วยน้ำแกงลืมชาติที่เพิ่งรับมานั้นตกกระจัดกระจาย แรงดึงมหาศาลเหวี่ยงนางกลับไปยังโลกมนุษย์ทันที

ช่วงเวลาแห่งความเป็นและความตาย “ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ รู้เพียงว่าแค่อยากลืมเขา บุรุษที่ทำให้ทุกข์ใจ” หลินชิวเยว่จ้องไปที่แสงเจิดจ้าสีขาวโพลนนั้น เดิมทีนางคิดว่าตนเองตายแล้วกำลังจะไปเกิดชาติใหม่

“ถ้าหากว่ายังไม่ถึงเวลา เจ้าไม่ควรมาที่นี่ก่อนกำหนด!” แล้ววิญญาณหลินชิวเยว่ที่หลุดออกจากร่างก็กลับเข้าร่างที่ซูบผอมทันที ทั้งที่นางไปยมโลกได้ไม่ถึงหนึ่งเดือนแต่เวลาบนโลกมนุษย์นั้นเวลากลับผ่านไปหกเดือนแล้ว

ร่างบอบบางค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นท่ามกลางเสียงร้องไห้ดังระงมของมารดาและบิดาที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงบ้านตระกูลหลิน พวกเขาไปต่างเมืองได้ไม่ถึงหนึ่งเดือนก็ได้รับข่าวร้ายจึงรีบเดินทางกลับมา ทว่าด้วยระยะทางที่ห่างไกลเป็นพันลี้และยังอยู่ในช่วงหน้าหนาวเลยทำให้การเดินทางล่าช้ามากกว่าปกติ โชคยังดีที่ท่านหมอพอจะประคองร่างกายของหลินชิวเยว่ไว้ได้ แม้หายใจแผ่วเบาแต่ยังมีสัญญาณการมีชีวิตเหลืออยู่ หลิงเอ๋อคอยเช็ดตัวและดูแลคุณหนูเป็นอย่างดี รวมทั้งคอยป้อนยาและอาหารอ่อน ๆ เพื่อหล่อเลี้ยงร่างกายคุณหนูไว้

[1] เป็นสะพานข้ามภพที่เชื่อมแดนสวรรค์ มนุษย์ และนรก ตามความเชื่อของพุทธมหายาน มนุษย์ที่ตายแล้วทุกคนจะต้องเดินข้ามสะพานนี้