ตอนที่ 3 กลับมา

“หนะ น้ำ...” หลินชิวเยว่พยายามเปล่งเสียงออกมาและขยับนิ้วมือ ร่างกายของนางนอนมานานเลยทำให้ขยับตัวได้ยากเย็น หลิงเอ๋อที่ยืนอยู่ข้างเตียงสังเกตเห็นถึงปฏิกิริยานั้น

“คะ คุณหนูฟื้นแล้ว!” เพียงเท่านั้นมารดาและบิดานางก็เลิกร้องไห้ทันทีรีบหันมาตรวจดู เมื่อเห็นว่าเปลือกตาพยายามที่จะลืมตาขึ้น ริมฝีปากที่ไม่เคยปล่อยให้แห้งแตกกำลังพูดพึมพำ หัวใจของทุกคนก็มีความหวังกลับคืนมา

“น้ำ! ไปเอาน้ำมา” ฮูหยินกับหลิงเอ๋อช่วยกันประคองตัวหลินชิวเยว่ให้ลุกขึ้นนั่ง เมื่อความชุ่มชื้นไหลลงลำคอเรี่ยวแรงที่เหือดหายก็ค่อย ๆ หวนกลับคืนมา ฝ่ามือที่อบอุ่นของมารดาประคองที่ข้างแก้มบุตรีคนรองที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวในบ้าน

“เยว่เอ๋อ เจ้าลืมตามองแม่สิ” หลินเจียงพูดแผ่วเบา น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบแก้มไม่หยุดหย่อน

เปลือกตาของหลินชิวเยว่เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า นางรู้สึกแสบตาเล็กน้อยภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของทุกคนไม่ว่าจะเป็นท่านพ่อท่านแม่หรือแม้กระทั่งสาวใช้ข้างกาย ต่างก็หลั่งน้ำตากันหมด ความหนักอึ้งในใจนางคล้ายถูกบางอย่างกดเอาไว้ ไร้ความรู้สึกเศร้าหมองอย่างที่ควรจะเป็น กลับมาเป็นหลินชิวเยว่ในเมื่อก่อนที่ยังไม่เคยได้รับการหมั้นหมายใด ๆ

“ท่านแม่ร้องไห้ทำไมหรือเจ้าคะ” ในที่สุดนางก็เปล่งเสียงออกมาได้อย่างชัดเจน สีหน้าของหลินชิวเยว่ดูงุนงงมิน้อย นายท่านเห็นแบบนั้นก็ส่งสายตาให้ทุกคนห้ามพูดถึงเรื่องแม่ทัพใหญ่เกรงว่าจะสะเทือนใจบุตรีแล้วทำให้นางล้มป่วยอีก

“ไม่มีอะไรจ๊ะลูกรัก เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้างหรือ เจ็บตรงไหนหรือไม่” หลินเจียงไม่ใช่คนโง่เขลา นางมองออกว่าบุตรีที่หลับใหลไปนานเมื่อฟื้นขึ้นท่าทางของนางเหมือนกลับไปเป็นดรุณีน้อยราวสามปีก่อนที่ยังไร้เดียงสาและร่าเริงสดใสแตกต่างจากปัจจุบัน แววตาของหลินชิวเยว่แสดงออกให้เห็นแบบนั้น

“ข้าป่วยหรือเจ้าคะ เท่าที่จำได้ข้ากับพี่ใหญ่กำลังเดินเล่นในตลาด...” หลินชิวเยว่หยุดพูดไป แล้วมองไปรอบ ๆ อีกครั้งหนึ่งราวกับหาใครบางคน

“พี่ใหญ่ไปไหนหรือเจ้าคะ” นางถามด้วยสีหน้าใสซื่อ

ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็ตกใจมากแต่ไม่แสดงออก

หลินซ่งจึงเอ่ยว่า “พี่ใหญ่เจ้าแต่งงานไปแล้ว ลืมแล้วหรือ” บิดาพูดด้วยท่าทางปกติไม่ได้ดูมีพิรุธอะไร

“แต่งงานไปแล้วหรือ...อะ โอ๊ย!” หลินชิวเยว่พยายามนึกแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

“รีบตามหมอมาเร็ว!” หลินเจียงสั่งหลิงเอ๋อ

และเพียงไม่นานข่าวของคุณหนูรองตระกูลหลินก็ถูกลือไปทั่วเมืองหลวงว่านางตายแล้วฟื้น คนป่วยที่นอนหลับไปนานถึงหกเดือนไม่น่าจะมีชีวิตรอดขึ้นมาได้ เรื่องนี้เป็นเหมือนดั่งปาฏิหาริย์ แต่เรื่องที่ความทรงจำในช่วงสามปีก่อนหายไปไม่ได้ถูกเผยแพร่ออกมาด้วย คนในบ้านตระกูลหลินปกปิดความลับเป็นอย่างดี

ราว ๆ สักสี่วันก่อนหมอมาตรวจอาการคุณหนูรองแล้วก็ต้องประหลาดใจ สำหรับที่นอนหมดสติไปนานตั้งครึ่งปีแต่ฟื้นขึ้นมาแล้วมีร่างกายแข็งแรงดี ขาดเพียงแค่ความทรงจำบางส่วนขาดหายไป คาดว่าน่าจะเป็นเรื่องที่หลินชิวเยว่ไม่อยากจดจำ

“คุณหนูค่อย ๆ เดินสิเจ้าคะ” หลิงเอ๋อช่วยพาคุณหนูฝึกเดินเพราะไม่ได้ลุกมาเคลื่อนไหวร่างกายนาน ๆ จึงทำให้แขนขาลีบไปบ้าง

“ข้าเดินได้ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก” หลินชิวเยว่เข้าใจแล้วว่าทำไมนางถึงจำไม่ได้ว่าพี่สาวออกเรือนไปแล้ว ก็เพราะท่านแม่บอกว่าจู่ ๆ นางก็ไข้ขึ้นเพราะตากฝนในหน้าหนาวแล้วก็หมดสติไปช่วงปลายปีก่อน บัดนี้เข้าสู่ปีใหม่ผ่านมาจนถึงกลางปีแล้ว หากจะจดจำความทรงจำบางอย่างไม่ได้บ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ท่านหมอบอกว่าร่างกายจะค่อย ๆ ฟื้นฟูเองสักวันก็จะจดจำเรื่องที่หลงลืมไปได้

“คุณหนูอย่าดื้อสิเจ้าคะ เดี๋ยวก็ล้มอีกหรอก” หลิงเอ๋อช่วยประคองแขน การฟื้นขึ้นมาของหลินชิวเยว่ทำให้ทุกคนในบ้านดีใจมาก บิดาจึงจัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่เพื่อเชิญให้คนที่ข้องใจมาดูว่าบุตรีคนรองนั้นสบายดี

“เจ้าเชื่อใจข้าสิ ข้าเริ่มแข็งแรงดีแล้ว เดินเล่นบริเวณนี้ไม่เป็นอะไรมากหรอก” หลินชิวเยว่ส่งยิ้มไปให้สาวใช้ข้างกาย หลายวันมานี้ท่านแม่พยายามบำรุงนางอย่างหนักเพื่อให้กลับมามีเนื้อมีหนังเฉกเช่นเดิม ทว่านางกลับชอบที่ตัวเองผอมบางเช่นนี้ทำให้เคลื่อนไหวร่างกายสะดวก และใบหน้ายังเรียวสวยได้รูป ผิวก็ขาวซีดเพราะไม่ถูกแดดมานาน เส้นผมยังคงดกดำและเงางาม ที่สำคัญที่สุดนางรู้สึกสบายใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน