ตอนที่ 1 ตรอมใจ

ครึ่งชั่วยามต่อมา หลินชิวเยว่เดินกลับบ้านทั้งที่ฝนตกหนักนางไม่ยอมขึ้นรถม้าของบ้านที่ส่งมารับ ได้แต่เดินร้องไห้นัยน์ตาแดงก่ำช่างดูน่าสงสารยิ่งนัก

“คุณหนูจะป่วยเป็นไข้หวัดได้นะเจ้าคะ” หลิงเอ๋อ สาวใช้ข้างกายของคุณหนูเดินออกมาเห็นก็รีบกางร่มมารับและพาหลินชิวเยว่เข้าบ้านทันที ท่ามกลางความเป็นห่วงของทุกคนในบ้านตระกูลหลิน ช่วงนี้นายท่านกับฮูหยินไม่อยู่บ้าน แม้แต่คุณหนูใหญ่ก็ไม่ได้อาศัยอยู่แล้วเพราะเพิ่งแต่งงานออกไปอยู่ต่างเมืองห่างไกลจากที่นี่ตั้งหลายพันลี้ ทั้งบ้านจึงมีแค่คุณหนูรองอาศัยอยู่กับบ่าวรับใช้

สีหน้าของหลินชิวเยว่ดูไม่ดีเลยสักนิดเดียว นางทนได้เช่นไรกัน หลิงเอ๋อใจตกไปที่ตาตุ่มเมื่อสัมผัสหน้าผากของคุณหนูแล้วร้อนเหมือนไฟ แต่มือนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง อาการไม่ดีแล้ว

“รีบถอดชุดออกก่อนเจ้าค่ะ” หลิงเอ๋อช่วยกันกับสาวใช้อีกคนช่วยกันถอดชุดที่เปียกทั้งฝนและหิมะให้คุณหนู ใบหน้าโฉมงามซีดขาวแทบไร้สี ทั้งที่ก่อนออกจากบ้านสีหน้าของคุณหนูยังคงสดใสกว่านี้ ซึ่งบัดนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตรตรงกันข้ามกันไปหมด

หลินชิวเยว่ไม่ได้ขัดขืนใด ๆ เลยสักนิดเดียวเพราะว่าเริ่มรู้สึกหนาวขึ้นมาแล้ว ก่อนหน้านี้นางเจ็บปวดที่หัวใจมากมันจึงส่งผลทำให้ทั้งร่างกายด้านชาไปด้วย เนื้อตัวที่สั่นเทาสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ทั้งนุ่มและกันหนาวได้เป็นอย่างดี ทว่ามือและเท้าเย็นเฉียบคล้ายคนใกล้ตาย

“เตาอุ่นมือ คุณหนูกอดเอาไว้ก่อนนะเจ้าคะ” หลิงเอ๋อรีบไปเตรียมเตาอุ่นมือมาให้ ส่วนพวกบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ เกรงว่าคุณหนูจะล้มป่วยจึงต้มน้ำแกงร้อนมาให้จิบเพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น รวมทั้งจุดกระถางไฟหลายกระถางตั้งไว้รอบตัวหลินชิวเยว่

“คุณหนูอย่าเป็นอะไรนะเจ้าคะ” หลิงเอ๋อรู้สาเหตุแล้วว่าเพราะอะไรคุณหนูถึงเดินตากฝนกลับมาทั้งอย่างนี้

สตรีโฉมสะคราญที่เคยสดใสบัดนี้เศร้าหมอง นัยน์ตาหงส์แดงก่ำผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง

“ข้าอยากนอนพักสักหน่อย” ร่างบอบบางล้มตัวลงนอนบนเตียงเมื่อสาวใช้เช็ดผมที่เปียกจนแห้งสนิทดีแล้ว หลิงเอ๋อไล่พวกสาวใช้คนอื่น ๆ ออกไปแล้วนั่งเฝ้าคุณหนูไม่ยอมห่าง

“เจ้าก็ออกไปด้วย ข้าอยากอยู่คนเดียว” หลินชิวเยว่อยากจะนอนคิดอะไรเงียบ ๆ คนเดียว แต่หลิงเอ๋อเป็นห่วงมากไม่กล้าปล่อยไว้ นัยน์ตาหงส์ตวัดมองหน้าจนสาวใช้ต้องยอมถอยและออกจากห้องนอนของคุณหนูไปในที่สุด

เสียงฝนยังคงดังไม่หยุดหย่อน นัยน์ตาหงส์ทอดมองออกไปข้างนอกด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะแม้ว่าจะหนาวเหน็บสักเพียงใดแต่ก็ไม่ทำให้คนเศร้าหมองขยับตัวเพื่อลุกไปปิดหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ ความทรงจำมากมายสำหรับสามปีนั้นทำให้นางช้ำใจไม่น้อย แม้ไม่ได้พบเจอแม่ทัพใหญ่มากนักแต่หลินชิวเยว่ก็ใช้ความพยายามไปไม่น้อยที่จะส่งของว่างหรือแม้กระทั่งส่งอาหารไปให้ทุกวันเพื่อสานสัมพันธ์ การหมั้นหมายสำหรับพวกเขานั้นเกิดขึ้นได้เพราะปู่ของทั้งคู่เป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกันมาก่อน เคยออกรบและทำสงครามด้วยกัน ทว่าปู่ของนางตายไปเสียก่อน และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ปู่ของหยางลี่หมิงให้คำมั่นสัญญาว่าทั้งสองตระกูลจะเกี่ยวดองแต่งงานกัน แน่นอนว่ารุ่นพ่อแม่ไม่สำเร็จทุกอย่างเลยตกมาที่รุ่นหลานแทน

“คนใจร้าย ข้าจะไม่ให้อภัยท่านเลยเด็ดขาด” เกิดเป็นความแค้นสุมอกโฉมสะคราญแต่ถึงกระนั้นความรักก็ยังมีมากกว่าอยู่ดี ร่างบอบบางหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลอาบแก้ม ความอ่อนเพลียและความเจ็บปวดไปทั้งร่างกายเข้ามาแทนที่ ไม่นานหลินชิวเยว่ก็หมดสติไป

ตกกลางคืน หลิงเอ๋อถือวิสาสะเข้ามาดูอาการคุณหนูแล้วก็ต้องตกใจความสะเพร่าของตนที่ลืมปิดหน้าต่างให้สนิท ทั้งห้องแม้นอบอุ่นแต่ก็เจือไปด้วยความหนาว เช่นนี้ก็ไม่แตกต่างอันใดกับสภาพอากาศด้านนอก กระถางไฟมอดไปไวกว่าที่ควรจะเป็น

“คุณหนูเจ้าคะ” สาวใช้พยายามปลุกเพื่อให้คุณหนูลุกมากินอาหารเย็น ทว่าไร้เสียงและปฏิกิริยาตอบกลับมา หลิงเอ๋อจึงรีบวางถาดอาหารลงบนโต๊ะกลมกลางห้อง แล้วเดินไปตรวจดู

เนื้อตัวของหลินชิวเยว่เย็นเฉียบ ใบหน้าซีดขาวไร้สี หัวใจของหลิงเอ๋อเต้นแรงคล้ายจะหลุดออกมาจากอก มือของนางสั่นเทารีบไปอังที่ใต้จมูก ไร้ซึ่งลมหายใจของคนที่นอนอยู่บนเตียง

“ตะ ตายแล้ว! คุณหนูตื่นสิเจ้าคะ” หลิงเอ๋อโวยวายเสียงดังจนพ่อบ้านเฉียงต้องรีบเข้ามาดู

“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เฉียงเหว่ยทำตาโตมองหน้าสาวใช้ หลิงเอ๋อร้องไห้ตาแดงมือชี้ไปที่คุณหนูรอง

“คุณหนูไม่หายใจเจ้าค่ะ ทำเช่นไรดี”

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ” เฉียงเหว่ยรีบเข้ามาสำรวจดู เขาใช้มืออังใต้จมูกเห็นมีลมหายใจเบา ๆ อยู่สายหนึ่งจึงใจชื้นขึ้นมา

“คุณหนูหายใจรวยริน รีบส่งคนไปรับหมอมา รีบไปเดี๋ยวนี้” เฉียงเหว่ยสั่งหลิงเอ๋อ สาวใช้ยกมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้ารู้สึกมีความหวังขึ้นมา