ตอนที่ 4 ไม่อยากแต่งแล้ว

ณ จวนแม่ทัพ ข่าวลือเรื่องที่คุณหนูรองตระกูลหลินฟื้นแล้วนั้นก็มาถึงหูหยางลี่หมิง ตอนที่เขารู้ข่าวว่านางล้มป่วยเพราะตากฝนในช่วงหน้าหนาวเดิมทีก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่เมื่อคนเล่าว่าเห็นว่าหลินชิวเยว่เดินร้องไห้ไปตลอดทางก็รู้สึกผิดไม่น้อย

“ส่งของกำนัลไปบ้านตระกูลหลินโดยเฉพาะโสมร้อยปีบำรุงร่างกาย” ถึงแม้ว่าอยากถอนหมั้นมากเช่นไร แต่นางก็ล้มป่วยเพราะเรื่องที่เขาสร้างขึ้นมา

“โสมร้อยปีเป็นของหายาก จักรพรรดิเพิ่งพระราชทานให้ท่านแม่ทัพมา ส่งไปให้นางแบบนี้จะดีหรือขอรับ” เสี่ยวตง ทหารคนสนิทแม่ทัพใหญ่ทำหน้าไม่เข้าใจ เพราะโสมนั่นมีมูลค่าสูงมากประมาณค่ามิได้

“ส่งไปเถอะ ข้าหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้” หยางลี่หมิงโบกมือตัดความรำคาญ

ช่วงบ่ายของกำนัลจากจวนแม่ทัพก็มาส่งที่บ้านตระกูลหลิน และนี่ก็เป็นสาเหตุทำให้หลินซ่งกับหลินเจียงถกเถียงกันเรื่องนี้หน้าดำเคร่งเครียด

“ท่านพี่รับของกำนัลมาทำไมเจ้าคะ ท่านแม่ทัพเป็นสาเหตุทำให้ลูกสาวเราต้องล้มป่วยนะ ท่านอย่าลืมสิ” หลินเจียงสะบัดมือออกจากผู้เป็นสามีแล้วเชิดหน้าขึ้น รู้สึกไม่พอใจสามีมาก

หลินซ่งกลุ้มใจที่เห็นว่าฮูหยินโกรธ “พวกเราล่วงเกินท่านแม่ทัพได้หรือ ถึงอย่างไรหยางลี่หมิงก็ยังเป็นคู่หมั้นของเยว่เอ๋อ” นายท่านตระกูลหลินพูดมาถึงตรงนี้ ร่างบางในชุดผ้าไหมสีเหลืองอ่อนที่ชายกระโปรงประดับด้วยลวดลายดอกเหมยก็หยุดยืนหน้าห้องรับรอง

สายตาของหลินเจียงเหลือบไปเห็นบุตรีก็รีบส่งสัญญาณให้สามีหยุดพูดเรื่องนี้แล้วปรับสีหน้าจากบึ้งตึงเป็นยิ้มแย้มและหันไปหาหลินชิวเยว่ที่หยุดยืนหน้าประตูเรือน

“เยว่เอ๋อ เจ้าเดินคล่องแล้วหรือ” หลินเจียงเดินไปหาบุตรี

“ลูกมาหาผิดเวลาเอง ท่านพ่อกับท่านแม่หารือกันต่อเถิดเจ้าค่ะ“ หลินชิวเยว่เหลือบมองที่ของกำนัลแล้วดึงสายตากลับมา

“แม่ว่างแล้ว พวกเราสองคนไปดูชุดที่แม่สั่งตัดให้เจ้าดีกว่า” หลินเจียงโอบไหล่บุตรีแล้วพาเดินไปยังเรือนฝั่งขวาซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของตน ทิ้งให้หลินซ่งอยู่กับของกำนัลจวนแม่ทัพ

คำว่าคู่หมั้นนั้นติดอยู่ในใจหลินชิวเยว่ นางจำไม่ได้ว่าตนนั้นเคยมีคู่หมั้น แม้สงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามมารดาทำเพียงเดินตรงไปเรือนฝั่งขวา สิ่งของมากมายขนออกมาตั้งวางเรียงรายตรงหน้าโฉมสะคราญ

“พี่สาวเจ้าจัดเตรียมเครื่องประดับไว้ให้ส่วนหนึ่ง และชุดพวกนี้แม่สั่งตัดที่เจินโจว รูปทรงสวยงามมาก เจ้าลองสวมดูสิ” หลินเจียงส่งชุดให้บุตรี พวกสาวใช้จึงมาช่วยคุณหนูเปลี่ยนชุด

หลินชิวเยว่ยืนให้พวกสาวใช้เปลี่ยนชุดให้ใหม่อย่างว่าง่าย นางหมุนตัวมองตนเองในคันฉ่องสองสามครั้งด้วยสีหน้าพึงพอใจ

“ชุดใหม่สวยมากเลยเจ้าค่ะ” อาจเป็นเพราะนางซูบผอมลงไปไม่น้อยแม้ช่วงเอวจะหลวมไปบ้างแต่ก็สวมใส่สบาย

หลินเจียงมองบุตรีคนรองด้วยสายตาตกตะลึง ยามปกติหลินชิวเยว่แม้หน้าตางดงามแต่ก็ด้อยกว่าหลินหนีว์ที่เพิ่งออกเรือนไป ทว่าตอนนี้ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่เสียแล้ว หลินชิวเยว่อายุครบยี่สิบสองปีไปได้ไม่กี่เดือนแม้ล้มป่วยทำให้ซูบผอมลงไปบ้างแต่ความงามกลับเปล่งประกายออกมาเกินหลินหนีว์ไปแล้ว

“ลูกแม่งดงามมากเช่นนี้ จะต้องมีคุณชายหลายตระกูลสนใจอยากให้เป็นภรรยาอย่างแน่นอน” หลินเจียงเอ่ยชมเชย หลินชิวเยว่จึงเข้าไปออดอ้อนมารดาตามปกติทันที

“ลูกไม่อยากแต่งงานแล้วเจ้าค่ะ อยากใช้ชีวิตอยู่กับท่านพ่อและท่านแม่ตลอดไป” แน่นอนว่านางนั้นพูดมาจากใจ

หลินเจียงกอดลูกสาวตอบ “หากไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง แม่เลี้ยงดูเจ้าได้” สองแม่ลูกกอดกันกลม หลังจากชมเครื่องประดับและชุดสั่งตัดใหม่ได้ไม่นาน หลินเจียงกับหลินซ่งก็ต้องเดินทางไปดูร้านค้านอกเมืองหลวง เนื่องจากพ่อบ้านเข้ามารายงานตามจดหมายด่วนที่ได้รับ

“แม่ไม่อยากไปเลยแต่พ่อเจ้าสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง” หลินเจียงยืนอาลัยอาวรณ์อยู่หน้าบ้านตระกูลหลิน แม้จะขุ่นเคืองใจเรื่องที่หลินซ่งรับของจากจวนแม่ทัพง่ายดายก็ตาม

“เจ้าดูแลตัวเองให้ดีอย่าให้ป่วยอีก พ่อกับแม่ไปไม่นานจะรีบกลับมา” หลินซ่งกำชับหลินชิวเยว่ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก พวกเขาสองคนผัวเมียมักเดินทางบ่อยต้องคอยดูแลกิจการของตระกูล หลินเจียงตรวจสอบบัญชีเก่งกว่าเขาจำเป็นต้องให้ฮูหยินติดตามไปด้วย

หลินชิวเยว่ในชุดสั่งตัดใหม่ ประกอบด้วยเสื้อตัวในเป็นสีแดงสดคลุมทับด้วยชุดคลุมตัวนอกที่มีสีเขียวเข้มปักลวดลายดอกเหมยด้วยดิ้นสีทองส่วนด้านล่างเป็นกระโปรงจีบสีเข้าคู่กับเสื้อตัวในกำลังส่งยิ้มบางเบาให้บิดาและมารดา นางอยู่บ้านคนเดียวจนเคยชินจึงไม่ได้ประหลาดใจมากนัก