ตอนที่ 5 ไม่รับของ

“ลูกแข็งแรงดีแล้ว ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ”

“เยว่เอ๋อรักษาตัวให้ดี ขากลับแม่จะซื้อของมาฝากเจ้า” แล้วหลินเจียงกับหลินซ่งก็ขึ้นรถม้าคันใหญ่ที่หรูหราและโอ่อ่า บ่าวรับใช้ที่ติดตามไปด้วยนั้นมีประมาณสิบกว่าคน ทุกคนล้วนเป็นนักสู้ฝีมือดีจ้างมาเพื่อคุ้มครองการเดินทางโดยเฉพาะ

หลังจากส่งบิดามารดาไปต่างเมืองเสร็จ หลินชิวเยว่ก็หันมาถามหลิงเอ๋อที่ยืนอยู่ข้างกายว่า “ข้าหมั้นหมายตั้งแต่เมื่อใด”  

หลิงเอ๋อหน้าซีดแทบไร้สี แม้ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้แต่ก็ต้องพูดออกมา “เมื่อสี่ปีก่อนเจ้าค่ะ ตอนคุณหนูอายุย่างสิบแปดปีนายท่านจึงรับหมั้นจากคุณปู่ของท่านแม่ทัพ คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ” สาวใช้หยั่งเชิง หลินชิงเยว่ส่ายหน้าแช่มช้าเพราะในความทรงจำไม่มีเรื่องพวกนี้เลยสักนิดเดียว

“แล้วท่านแม่ทัพดีต่อข้าหรือไม่” นางเห็นท่านพ่อกับท่านแม่มีปากเสียงกันจึงรู้สึกว่าแม่ทัพใหญ่ผู้นี้ไม่น่าจะใช่คนดีอะไร

หลิงเอ๋อก้มหน้าลงไม่กล้าพูดออกมา เกรงว่าเรื่องพวกนี้จะทำให้คุณหนูเสียใจอีก “ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ”

“แสดงว่าเขาทำไม่ดีกับข้า…” หลินชิวเยว่รู้จักนิสัยหลิงเอ๋อดีเพราะเติบโตมาพร้อมกันตั้งแต่เด็ก สาวใช้ของนางนั้นโกหกไม่เก่ง

“คุณหนูอย่าพูดถึงเรื่องนี้เลยนะเจ้าคะ พวกเราเข้าบ้านกันเถอะ” หลิงเอ๋อพยายามพาหลินชิวเยว่เข้าเรือนแต่คนดื้อดึงไม่ยินยอม

“เจ้าไปเอาของกำนัลพวกนั้นมา ข้าจะเอาไปคืนท่านแม่ทัพ”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ นายท่านรับของมาแล้ว ในนั้นยังมีโสมร้อยปีที่จักรพรรดิพระราชทานให้ท่านแม่ทัพเพื่อรักษาตัวแต่กลับนำมามอบให้คุณหนูแทน” หลิงเอ๋อพลั้งปากพูดมากไปยิ่งทำให้หลินชิวเยว่ไม่พอใจ

“แบบนั้นยิ่งต้องคืน ของผู้อื่นข้าไม่ต้องการ...” สตรีโฉมสะคราญให้คนไปเตรียมรถม้า เพราะนางจะออกหน้าเอาออกไปคืนด้วยตัวเอง

ครู่ต่อมาหลินชิวเยว่ก็เดินทางมาถึงจวนแม่ทัพในช่วงเย็น ซึ่งบ้านตระกูลหลินกับจวนแม่ทัพอยู่ห่างกันหลายหัวถนน นางส่งสาวใช้ไปแจ้งว่าต้องการพบแม่ทัพใหญ่ และรออยู่ด้านนอกไม่บุกเข้าไปด้านในเหมือนอย่างที่เคยทำ

เสี่ยวตงกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธแทนแม่ทัพใหญ่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องหนังสือ แต่ก็ต้องรีบหุบปากเสียก่อน

“คุณหนูรองอยากพบข้า?” หยางลี่หมิงละสายตาจากหนังสือมองสาวใช้ของคุณหนูรอง

หลิงเอ๋อไม่อยากให้ท่านแม่ทัพเข้าใจผิดจึงเอ่ยว่า “คุณหนูแค่เอาของกำนัลมาคืนเจ้าค่ะแล้วก็จะหารือเรื่องถอนหมั้น” เพียงสาวใช้พูดเรื่องถอนหมั้นเสี่ยวตงก็รีบหันไปสบตาท่านแม่ทัพทันที เพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่แม่ทัพใหญ่ต้องการมาตลอด

แต่ว่าหยางลี่หมิงกลับมีท่าทีเปลี่ยนไป “ไปแจ้งคุณหนูรองว่าข้าไม่รับของที่ให้ไปแล้วคืน” จากนั้นก็มุ่นคิ้วก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ หลิงเอ๋อพูดไม่ออก ที่แท้ท่านแม่ทัพก็เป็นคนเย็นชาเช่นนี้จึงสามารถทำร้ายจิตใจของคุณหนูได้มากมายถึงเพียงนั้น

“แต่ว่า...” หลิงเอ๋อทำท่าจะแย้ง แต่ถูกเสี่ยวตงจ้องหน้าเขม็ง

“เจ้าค่ะ ข้าจะไปบอกคุณหนูเดี๋ยวนี้”

หลินชิวเยว่ชะเง้อหน้ามองหาหลิงเอ๋อแต่ก็ไม่เห็นคนออกมาเสียที จึงถือวิสาสะเดินเข้าจวนแม่ทัพไปเลย ที่สำคัญพวกทหารเฝ้าประตูจวนคล้ายจะจดจำนางได้เลยไม่มีคนเข้ามาขัดขวางสักคนเดียว

“หลิงเอ๋อไปนานเสียจริง” ร่างบอบบางย่ำเท้าเข้าจวนแม่ทัพในรอบครึ่งปี เหตุการณ์ก่อนหน้านี้หลินชิวเยว่จดจำไม่ได้ การที่ความทรงจำหายไปบางช่วงบางเหตุการณ์ก็ส่งผลดีต่อชีวิตนางเช่นเดียวกัน

“คุณหนูเจ้าคะ” หลิงเอ๋อสีหน้าไม่ค่อยดีนัก นางเดินลงบันไดมาจากเรือนทางฝั่งขวา

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

หลิงเอ๋อส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“ไม่ให้พบก็ช่างเถิด พวกเราทิ้งของไว้ก็พอ” เพียงหลินชิวเยว่เอ่ยออกมาแบบนี้ สาวใช้จึงโพล่งออกมาว่า

“ท่านแม่ทัพบอกว่าของที่ให้คุณหนูไปแล้วไม่รับคืนเจ้าค่ะ” สุดท้ายหลิงเอ๋อก็ต้องพูดประโยคนี้ออกมา

หลินชิวเยว่แววตามีประกายเข้มขึ้นรู้สึกไม่พอใจแม่ทัพใหญ่ จึงเดินดุ่มขึ้นเรือนฝั่งขวาไปทันที นางมั่นใจว่าตนไม่เคยมาเยือนที่นี่มาก่อน แต่ทว่าร่างกายกลับดูคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้มากยิ่งนัก

ร่างบอบบางพาตนเองมาที่หน้าห้องหนังสือ และได้ยินเสียงคนกำลังหารือกันอยู่ด้านใน แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับนาง

ภายในห้องหนังสือ เสี่ยวตงเดินกลับไปกลับมาที่หน้าโต๊ะหนังสือของท่านแม่ทัพ

“ท่านแม่ทัพต้องการถอนหมั้นกับคุณหนูรองไม่ใช่หรือขอรับ” เสี่ยวตงทำหน้าไม่เข้าใจ ทั้งที่โอกาสมาอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ ๆ แต่เหตุใดท่านแม่ทัพถึงไม่คว้าโอกาสนี้เอาไว้ แต่ก่อนที่ทหารข้างกายหยางลี่หมิงจะพูดอะไรขึ้นมาอีก หนังสือในมือหนาก็ถูกวางลงบนโต๊ะ

“เจ้าออกไปก่อน...แล้วให้คุณหนูรองเข้ามา” หยางลี่หมิงพูดกับเสี่ยวตง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตรงมาทางนี้เป็นเสียงฝีเท้าที่ไม่คุ้นเคย