สยบครั้งที่7 ไม่ได้ใจดี

สยบครั้งที่7 ไม่ได้ใจดี

"กูไม่ได้สนิทกับน้อง แต่กูสนิทกับพี่อย่างนี้กูมาได้มั้ย"ผมเอ่ยตอบเพื่อนสนิทออกไปก่อนจะก้าวเดินมาหยุดอยู่ข้างๆนาธาร

"หมายความว่าไงว่ะ"ฟิลิปป์ที่ได้ยินคำพูดของผมก็พลางขมวดคิ้วสงสัยในคำพูดของผมก่อนจะเอ่ยปากถาม

"เออหนาอย่ามายุ่งเรื่องของกูเลยห่วงเรื่องของมึงก่อนเถอะ ยังไงอะเราทำไมไปทำน้องอ้วกท้องได้ว่ะ"นทีตอบปัดคำถามของฟิลิปป์ ก่อนที่จะเอ่ยถามแกรมแซวฟิลิปป์ออกไปโดยที่มีดวงตาคู่สวยของคนที่ยืนอยู่ข้างๆเหลียวมองอยู่

"เสือกไปทุกเรื่องจริงๆ"ฟิลิปป์ที่โดนเพื่อนชายถามก็สบถด่าออกมาอย่างเบื่อหน่าย

"พี่ธารรู้จักพี่นทีด้วยเหรอ ทำไมถึงได้มาด้วยกันได้"นิวตัลที่นั่งสงสัยอยู่นานก็ได้เอ่ยถามพี่ชายของตนเองขึ้นพลางมองทั้งสองสลับกันไปมาอย่างสงสัย

"นทีเขาช่วยชีวิตพี่ไว้น่ะ"นาธารเอ่ยตอบข้อสงสัยน้องชาย

นิวตัลที่ได้คำตอบจากพี่ชายก็เอ่ยขอบคุณนทียกใหญ่ที่ช่วยชีวิตและดูแลพี่ชายเขาอย่างดี พอนิวตัลกล่าวขอบคุณนทีจบนาธารก็ขอคุยกับฟิลิปป์ว่าตกลงแล้วจะเอายังไง เพราะตอนนี้ฟิลิปป์ได้ทำน้องชายของเขาท้อง

คุยกันได้สักพักก็ได้ข้อตกลงว่าฟิลิปป์จะรับผิดชอบทุกอย่างและให้นิวตัลย้ายไปอยู่กับฟิลิปป์ เพราะฟิลิปป์อ้างว่าเขาจะขอดูแลนิวตัลพอคุยกันเสร็จสรรพนาธารก็ขอตัวกลับไปจัดการงานที่ค้างไว้ เพราะตลอดระยะเวลาที่เขาหายไปเป็นอาทิตย์นั้นงานของเขาต้องกองเป็นภูเขารอเขาอยู่แน่ๆ

"ทำไมทำหน้าเครียดขนาดนั้น"หลังจากที่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาลได้สักพัก หนุ่มใบหน้าลูกครึ่งก็ได้เอ่ยถามนาธารขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งข้างคนขับนั้นทำหน้าเครียดครุ่นคิดตลอดเวลา

"ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดถึงเรื่องงานที่ไม่ได้ทำเป็นอาทิตย์แค่นั้น"นาธารเอ่ยตอบนทีก่อนจะก้าวลงจากรถหลังล้อรถมาจอดสนิทที่หน้าบ้านหลังเดิม

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาหา"นาธารที่พึ่งลงจากรถกำลังจะก้าวเดินเข้าบ้านก็ต้องชะงักแล้วหันหลังกลับมาตามเสียงของหนุ่มลูกครึ่ง

"ไม่ต้องมาก็ได้ผมคงไม่ว่าง"นาธารเอ่ยปฏิเสธทันทีเมื่อรู้ว่านทีจะมาหาตนที่บ้านในวันพรุ่งนี้

อย่ามาเลยขอร้อง แค่นี้เขาก็แทบจะไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้ว

"ผมจะมา ก็บอกแล้วไงว่าผมจะเป็นคนดูแลคุณเองนาธาร เอาเป็นพรุ่งนี้เช้าเจอกันนะครับนาธาร"นทีเอ่ยจบก็เลื่อนกระจกรถขึ้น ก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปปล่อยให้นาธารยืนทำหน้างงๆ

"อะไรกันเนี่ย โอ๊ยไม่รู้ด้วยแล้ว"ร่างโปร่งบางอุทานออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านอย่างไม่พอใจที่ทำอะไรไม่ได้ดังใจเหมือนอย่างเคย

"นายท่าน"เสียงทุ้มเอ่ยทักผู้เป็นนายขึ้น เมื่อเห็นร่างโปร่งบางที่คุ้นตาย่างก้าวเข้ามาในตัวบ้าน

"มีอะไรพี"

"นายท่านจะจัดการนายมานพเลยมั้ยครับ ตอนนี้นายมานพถูกขังอยู่ห้องใต้ดิน"พีลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามผู้เป็นนายขึ้น ก่อนจะกล่าวอธิบายเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดและบอกถึงเหตุผลที่นายมานพถูกจับมาขังที่ห้องใต้ดิน เพราะฟิลิปป์อยากให้ทางเขาจัดการมากกว่าเพราะยังไงมานพก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณอาของนิวตัลผู้เป็นหัวหน้าแก๊งNT

ธนาธรที่ได้ฟังเรื่องราวอย่างละเอียดก็ไม่ได้กล่าวหรือพูดอะไร แต่กับย่างก้าวเดินตรงไปยังชั้นใต้ดิน

เหล่าชายฉกรรจ์ในชุดดำที่เห็นนายใหญ่ก้าวเดินลงมายังชั้นใต้ดิน ต่างก็พากันรีบยืนเรียงแถวแล้วโค้งหัวเพื่อเป็นการเคารพทันที

มือเรียวยาวเอื้อมไปเปิดประตูบานเหล็ก ก่อนจะผลักเปิดแล้วก้าวเดินเข้าไปยังห้องที่เหม็นกลิ่นอับชื้นสายตาคมจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่ถูกมัดนั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง ที่ด้านข้างมืดสนิทมีเพียงดวงไฟหลอดเดียวที่เปิดสว่างอยู่ข้างบนหัวของชายวัยกลางคน

"เป็นไงบ้างครับคุณอามานพ"ร่างโปร่งบางเอ่ยทักชายวัยกลางคนขึ้นก่อนที่ขาเรียวยาวจะก้าวเดินไปข้างหน้าแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นญาติของน้องชายตนเอง

"หึ! ยังมีชีวิตอยู่จริงๆสินะ"

มานพที่ได้ยินเสียงทักตนเองก็เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่จะเห็นว่าเป็นลูกชายบุญธรรมของพี่ชายตนเองหรือก็คือผู้นำแก๊งNTคนปัจจุบันที่นิวตัลลูกชายแท้ๆของพี่ชายเขาแต่งตั้งขึ้น

"เสียใจเหรอครับที่ผมยังมีชีวิตอยู่"นาธารเอ่ยถามขึ้นพลางนั่งไขว่ห้างลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับมานพ

"แกมันก็แค่กาฝากของไอ้นิวตัลเท่านั้นแหละนาธาร"มานพเงยหน้ามาเอ่ยว่านาธาร ก่อนจะถุยน้ำลายใส่คนตรงหน้าแต่ก็ไม่โดนเพราะนาธารนั้นถือว่านั่งห่างจากมานพพอสมควร

"คุณอาจะว่าอะไรให้ผม ผมก็ไม่สนหรอกเพราะผมกับน้องเราไม่เคยคิดว่าใครเป็นส่วนเกินและก็ไม่เคยคิดจะเบียดเบียนกัน ผมกับน้องรักกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆบางคู่ซะอีกและผมกับน้องไม่คิดจะทำร้ายกันเหมือนใครบางคนด้วย"นาธารเอ่ยพูดยิ้มๆกับคนตรงหน้าก่อนที่สีหน้าจะแปลเปลี่ยนเป็นนิ่งดุร้ายในช่วงหลัง

"ฮ่าๆๆๆรักกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆฮ่าๆๆอย่ามาพูดให้ขำหน่อยเลยเด็กน้อย ตอนนี้พวกแกก็พูดได้ แต่ต่อไปคำว่าพี่น้องของแกมันจะมีอยู่มั้ย!"พูดจบมานพก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วพุ่งตรงมาหานาธารก่อนที่มือเหี่ยวย่นจะคว้าเข้าที่คอสวยแล้วบีบอย่างแรง

"หึ!!คิดไว้ อะ อยู่แล้ว"ธนาธรที่โดนบีบคออยู่นั้นก็เด้งตัวลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนที่ขาเรียวยาวจะเตะเข้าที่ขาพับของมานพ จนทำให้มานพเสียหลักปล่อยมือที่คอสวยของนาธาร

เมื่อนาธารเห็นชายวัยกลางคนเสียหลักก็ยกเท้าขึ้น ก่อนจะถีบเข้าที่กลางอกของมานพเต็มแรงจนทำให้มันกระเด็นกระแทกนอนราบไปกับพื้น

ธนาธรก้าวสามขุมเข้ามาหาร่างชายวัยกลางคนที่นอนเอามือกุมหน้าอกอยู่บนพื้น พลันยกเท้าหนาเหยียบลงบนมือเหี่ยวย่นที่วางทาบอยู่บนหน้าอกเต็มแรง ก่อนจะเอ่ยขึ้นแล้วจ่อปายกระบอกปืนไปที่หน้าชายวัยกลางคนใต้เท้า

ตุ๊บ

อั๊ก

"คุณอาอาจจะลืมไป ว่าผมไม่ได้ใจดีเหมือนน้อง"