สยบครั้งที่8 ความเจ็บ

สยบครั้งที่8 ความเจ็บ

สามเดือนต่อมา

"นายครับ ผมว่านายพักก่อนเถอะครับเดี๋ยวตรงนี้ผมจัดการต่อเอง"พีลูกน้องคนสนิทของนาธารเอ่ยพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายยกมือขึ้นมานวดขมับตัวเองบ่อยครั้ง

หลายเดือนมานี้ธนาธรนั้นหักโหมงานอย่างหนักอาจเป็นเพราะช่วงที่ตัวเขาบาดเจ็บตอนนั้น ทำให้งานของเขาขาดช่วงไปเลยทำให้เขาต้องมาเริ่มจัดแจงงานใหม่ทั้งหมด มันเลยทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนแถมตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมายังมีนทีเข้ามากวนเขาตลอดเวลายิ่งทำให้ความเงียบสงบของเขาหายไป

เขาละไม่ชอบเลยเวลาที่นทีเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตเขาเพราะเวลาที่นทีมา เขาไม่เคยเป็นตัวของตัวเองเลยสักครั้งและอีกอย่างคือเวลาที่นทีเข้าใกล้เขา เขาไม่รู้จะต้องทำตัวยังไงเขาไม่ชินเวลาที่มีคนเข้าใกล้เขาขนาดนี้

"ไม่ต้องหรอกพีเหลืออีกแค่นิดเดียวฉันก็ตรวจเสร็จแล้ว"นาธารเอ่ยตอบพีออกไปพลางก้มเซ็นเอกสารจนเสร็จ ก่อนจะเงยหน้าถามพีขึ้น"แล้ววันนี้นายไม่ไปหาลุคหรือไง"

"อะ เอ่อนายท่านรู้?"พีที่ได้ยินคำถามของผู้เป็นนายก็พลางตกใจก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างติดขัด

"คิดว่าฉันเป็นใครพี ถึงฉันจะไม่ค่อยพูดแต่ฉันก็รู้ทุกเรื่องของลูกน้องในแก๊งนะ"นาธารเอ่ยพูดขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าลูกน้องชายที่เตี้ยกว่าตนไม่กี่เซน

"ฉันไม่ห้ามเรื่องความรักนายหรอกนะพี แต่ขออย่างเดียว ขอแค่อย่ากระทบถึงงานแค่นั้นก็พอ แล้วอีกอย่างถ้าอยากจะปิด ปิดรอยที่คอที่คนของนายทิ้งไว้ให้ได้ก่อน"เอ่ยจบร่างโปร่งบางก็ก้าวเดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้ลูกน้องอย่างพียืนอึ้งก่อนจะยกมือบางขึ้นมากุมที่คอของตนเอง

"ไอ้พี่ลุค!!!แม่งเอ๊ยยยบอกไม่เคยจะฟังกันเลย"พีสบถด่าออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อรู้ว่าชายบอดี้การ์ดของอีกแก๊งค์ทิ้งรอยสีกุหลาบไว้ที่คอตน พอสงบสติอารมณ์ตัวเองได้พีก็ก้าวเดินออกจากห้องทำงานตามผู้เป็นนายไป

"นายจะไปที่ไหนอีกมั้ยครับหรือว่าจะกลับเลย"พีที่ขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัยก็เอ่ยถามผู้เป็นนายขึ้น

"ไปบ้านคุณฟิลิปป์"นาธารตอบขึ้นมานิ่งๆ

"ครับ?"

"ฉันจะเอาของขวัญไปให้น้องชาย ฉันไม่ได้ไปว่าอะไรคนของนายหรอก ทำไมกลัวฉันจะไปว่าอะไรพี่ลุคของนายหรือไง?"นาธารที่เห็นลูกน้องคนสนิทของตนหันมาทำตาโตใส่ เมื่อได้ยินตนบอกที่หมายที่จะไปก็เอ่ยอธิบายขึ้นว่าตนนั้นจะไปหานิวตัลไม่ได้ไปว่าอะไรลุค

"ผะ ผมก็ไม่ได้ว่านายท่านจะไปว่าอะไรพี่ลุคมันสักหน่อย"

"ฮ่าๆๆนายนี้มันเด็กจริงๆพี ไปได้แล้วฉันจะเอาของขวัญวันเกิดไปให้นิวตัลและอีกอย่างนายจะได้ไปหาคนของนายด้วย"นาธารเอ่ยสั่งพีให้ออกเดินทางและไม่วายพูดหยอกเย้าพีไปด้วย

"นายท่าน! เฮ้อผมพลาดเองๆๆ พลาดที่หลบสายตาของนายท่านไม่พ้น อย่าให้ถึงทีผมแล้วกัน"พีที่โดนนาธารพูดแซวก็บ่นพึมพำออกมาก่อนที่จะสตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานตรงไปยังเป้าหมายปลายทาง

ขับมาได้สักพักรถสีดำคันหรูก็มาจอดสนิทในรั่วบ้านตระกูลฟิลิปป์ ขาเรียวยาวของนาธารก็ก้าวลงจากตัวรถก่อนที่คิ้วสวยทั้งสองข้างจะขมวดชนกัน เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของน้องชายตัวเล็กตนเอง

เท้าหนาที่ใส่รองเท้าหนังเงางามรีบก้าวเดินขึ้นบันไดหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะแปลเปลี่ยนเป็นวิ่งเมื่อได้ยินเสียงของน้องชายสะอื้นไห้

"ผมก็ไม่เคยขอให้พี่ทำ! ผมไม่เคยขอให้พี่จัดวันเกิดให้ผม! ผมไม่เคยขอ!!!!"

"เกิดอะไรขึ้น"นาธารเอ่ยถามขึ้นหลังจากวิ่งมาหยุดยังโถงกลางบ้านพลางนัยน์ตาสวยก็มองสำรวจรอบๆ ก่อนจะเบิกตาโตเมื่อห้องโถงใหญ่นี้ประดับไปด้วยลูกโป่งและดวงดาวจนสวยงาม

แย่แล้ว

มีเพียงคำนี้ที่ดังขึ้นมาในสมองของนาธารเพราะเขารู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้คืออะไร

เดิมทีเขานั้นแค่จะเอาของขวัญมาให้นิวตัล เพราะเขาจำได้เสมอว่าวันนี้เป็นวันเกิดของน้องชาย ถึงแม้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาน้องชายของเขาจะไม่ให้จัดงานวันเกิดให้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็มอบของขวัญให้น้องชายทุกปีถึงจะไม่เคยเอ่ยอวยพรเลยก็ตามเพราะรู้ดีว่าวันนี้ในทุกๆปีมันเป็นวันที่เศร้าโศกเสียใจอย่างมากของน้องชายตัวเล็กของเขา

"พี่ได้ยินมั้ยว่าผมไม่ได้ขอให้พี่จัดมันขึ้นมา!"เสียงตะโกนถามของน้องชายตัวเล็กดังขึ้น ก่อนที่จะทรุดนั่งร้องไห้กับพื้นมือเล็กทั้งสองข้างก็พลางยกขึ้นมาขยุมดึงเส้นผมบนหัวอย่างกับคนเสียสติ

"อึก ผมไม่เคยขอ อึก อึก ฮื้ออออ"

นิวตัลยังคงพึมพำออกมาอย่างคนเสียสติ นาธารที่เห็นฟิลิปป์ว่าที่น้องเขยของเขาจะเดินเข้ามาหานิวตัลก็ตัดสินใจเดินไปขวาง ก่อนที่ตัวเขาเองจะเดินเข้าไปเอ่ยปลอบน้องชาย

"ไม่เอาเด็กดีไม่ร้องนะ เรื่องมันผ่านไปแล้วไม่ ร้องนะครับ"นาธารนั่งลงข้างๆนิวตัลก่อนที่จะดึงน้องชายที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเข้ามากอดปลอบ

"ฮื้อ ผมไม่ได้ขอ อึก ผมไม่ได้ขอ"นิวตัลยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเทาพึมพำในอ้อมกอดของผมไม่หยุด

เจ็บ เจ็บอีกแล้วน้องชายผมร้องไห้อีกแล้ว

"ครับพี่รู้ครับ ไม่ร้องนะครับเด็กดี กลับบ้านกับพี่นะ"นาธารดันนิวตัลออกจากอ้อมกอด ก่อนจะสบตากับนิวตัลแล้วส่งยิ้มให้คนตรงหน้าพลางเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มน้องชายตัวเอง นิวตัลพยักหน้าตอบรับก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังจะเดินออกไป

"เดี๋ยวนิวตัล"ฟิลิปป์เอ่ยเรียกรั้งนิวตัลขึ้นทันทีที่เห็นว่านิวตัลจะเดินออกไป

"เราห่างกันสักพักเถอะ"นิวตัลเอ่ยออกมานิ่งๆก่อนจะเดินออกไปโดยมีพีเป็นคนพยุง

"เดี๋ยวนิวตัล!"ฟิลิปป์ร้องเรียกคนตัวเล็กพลางจะวิ่งตามไปแต่ก็โดนนาธารยืนขวาง

"คุณทำอะไรนาธาร ทำไมถึงมาพาเมียคนอื่นไปแบบนี้"ฟิลิปป์หันมาพูดกับนาธารอย่างไม่พอใจ

"คุณรู้ตัวมั้ย ว่าวันนี้คุณทำผิดพลาดเป็นอย่างมาก"นาธารเอ่ยขึ้นก่อนที่จะจ้องหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าน้องเขยอย่างโกรธเคือง

"ผมทำอะไร ผมก็แค่อยากเซอร์ไพรส์วันเกิดเมียตัวเองผมผิดหรือไง"

"ก็เพราะว่าคุณเซอร์ไพรส์นี้แหละคุณถึงทำผิดพลาด"

"เพราะคุณไปปลุกความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของนิวตัลที่ผมคอยพยายามรักษาความเจ็บปวดนี้มาตลอดยังไงละ"