ตอนที่5.

ตอนที่5.

“พะ พอแล้ว ปละ ปล่อยไข่มุกนะคะ” มุกรวีตัวสั่นปากสั่นห้ามปรามเขา เมื่อริมฝีปากร้ายกาจนั้นละจากริมฝีปากแดงเรื่อเห่อร้อนด้วยพิษจุมพิตร้อนแรง หญิงสาวผละจากอ้อมแขนแข็งแรงทันทีที่เขาปล่อย ดวงตากลมโตกวาดมองรอบๆ กายอย่างตื่นตระหนกกลัวว่าจะมีใครมาพบเห็น

“อะไรกันสอนไปตั้งหลายครั้ง ทำไมยังจูบไม่เป็นสับปะรดอีกนะ”

“คนบ้า หน้าไม่อายใครเขาจะไปจูบเก่งเหมือนตัว” หญิงสาวแหวกลับคนตัวโตที่กอดอกมองตนด้วยสายตาร้อนแรงจนเธออดที่จะสั่นสะท้านไปทั้งตัวและหัวใจไม่ได้ แก้มสาวแดงจัดซึ่งมันสร้างความพอใจให้กับชายหนุ่มยิ่งนัก

“เอาเป็นว่าพรุ่งนี้คุณไม่ต้องมาทำงานในฐานะเลขาอีกต่อไป เพราะคุณพ้นสภาพการเป็นพนักงานของเราแล้ว” ไอศูรย์ตัดสินใจให้เสร็จสรรพ มุกรวีได้แต่อ้าปากค้างมองเขาอย่างไม่พอใจ

“ได้อย่างไร ฉันต้องทำงานนะคะไม่ได้เกิดมารวยล้นฟ้าอย่างคุณ ว้าย ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิ คนบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” หญิงสาวแหวคนตัวโตที่กักเธอไว้ในอ้อมแขนอีกครั้งอย่างไม่พอใจและหวั่นไหวมือเล็กๆ ทั้งทุบทั้งหยิกเขา แต่ชายหนุ่มก็ทานทนเสียจริงไม่สะทกสะท้านซ้ำยังกระชับอ้อมแขนมากขึ้นอีก

ไม่น่าหลงกลมาเป็นเพื่อนเขาเลยแต่ถึงไม่มาไอศูรย์ก็บังคับให้มาด้วยอยู่ดี ไอศูรย์บอกว่าอยากจะมาฟังเพลงเงียบๆ ที่ร้านอาหารสุดหรูแห่งนี้เพื่อผ่อนคลายหลังจากการทำงานอันแสนเหนื่อยล้ามาตลอดหลายเดือนหลังจากที่ทำการเปิดโรงแรมให้บริการกับนักท่องเที่ยว ตอนนี้โรงแรมของไอศูรย์ก็มีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติเข้าพักไม่ขาดสาย และโรงแรมของเขาก็ติดอันดับต้นๆ ของโรงแรมที่ดีที่สุดในเอเชียและของเมืองไทย

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำแล้ว เพราะผู้หญิงของไอศูรย์ ไม่ต้องทำงานก็มีกินไปทั้งชาติ” เขายังพูดหน้าตาย

“ฉันก็บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องการเหมือนกัน ฉันมีปัญญาทำมาหากินเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ เพียงแต่หากคุณมาเป็นผู้หญิงของผมแล้วหากอยากทำงานก็ยังทำงานได้ ทำงานให้ความสุขกับผมไงล่ะมุกรวี ผมเลือกให้คุณแล้วไม่ว่าอย่างไร คุณก็ไม่มีทางปฏิเสธ ผมรู้นะว่าคุณเองก็มีใจให้ผมเหมือนกัน”

“นี่คุณ... คุณมัน...หลงตัวเองที่สุด ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นกับคุณสักนิด” หญิงสาวแย้งเขาตาโต นี่เขาแอบสังเกตเธอด้วยหรือไร มุกรวีหน้าแดงแปร๊ดอย่างขัดเขิน อับอายนักที่เขาพูดเหมือนรู้ความในใจเธอ แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่าเธอแอบมองเขานะ...

“แน่ใจหรือ ว่าไม่คิดอะไรกับผมจริงๆ แล้วทำไมแอบมองผมบ่อยๆ ล่ะ แล้วยังแอบทำตาหวานใส่ผมด้วยยามที่ผมเผลอตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา”

“คุณ...บ้า ไข่มุกไม่ได้ทำแบบนั้นเสียหน่อย” เธอบ่นอุบอิบกับตัวเองอย่างอับอาย มุกรวีหมดคำพูดที่จะมาตอบโต้กับไอศูรย์คิดไม่ออกเลยว่าจะตอบโต้เขาอย่างไรดีหันไปทางไหนก็ดูเหมือนไอศูรย์ได้วางกับดักไว้หมดแล้วและสิ่งที่เขาพูดก็ทำให้เธอได้อายนัก

“เอาล่ะ กลับกันเถอะ คืนนี้ผมจะให้เวลาคุณกลับไปนอนที่ห้องพักเป็นคืนสุดท้าย แล้วพรุ่งนี้เราจะกลับกรุงเทพฯ กัน แล้วหลังจากนั้นคุณก็ต้องมาอยู่กับผมที่คอนโด”

“ฉันไม่มีทางทำแบบนั้น”

“อ้อ แล้วก็เปลี่ยนจากฉันมาเรียกแทนตัวเองว่าไข่มุกอย่างที่เคยใช้กับคนอื่น แล้วก็เรียกผมว่าไอก็พอ เข้าใจใช่ไหม”

“ไม่เข้าใจและไม่มีวันเข้าใจด้วย ฉันจะฟ้องพี่ชายฉันให้มาจัดการกับคุณ รับรองว่าคุณจะไม่มีทางทำอะไรฉันได้”

“เอาเลย ผมไม่กลัวใครอยู่แล้ว และหากคุณจะฟ้องพี่ชายจริงๆ ละก็ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ผมเผด็จศึกคุณเลยเสียดีมั้ย จะได้สมอ้างกับข้อหาที่จะโดนกระทืบหน่อย” ไอศูรย์พูดพลางเดินเข้ามาหาร่างบางช้าๆ เมื่อหญิงสาวสะบัดหลุดจากอ้อมแขนของเขาได้ก็เถียงฉอดๆ หากแต่ริมฝีปากแดงเรื่อที่ขยับไปมานั้นก็ทำให้เลือดร้อนๆ ของเขาเดือดพล่านด้วยความปรารถนา

ให้ตายเถอะ.. เขาร้อนรุ่มไปด้วยความต้องการครอบครองเธอถึงเพียงนี้เชียวหรือทั้งๆ ที่เขาเคยควงหญิงสาวมาหลายคน และแต่ละคนดีกรีความร้อนแรงนั้นไม่ต้องพูดถึงอีกทั้งสาวๆ เหล่านั้นไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาล้วนแล้วแต่ยวนตายวนใจให้อยากคลุกเคล้าและมากด้วยประสบการณ์ หากแต่หญิงสาวตรงหน้าเขา มุกรวีหญิงสาวที่แสนจะธรรมดา การแต่งกายของเธอหรือก็มิดชิดไม่ได้โชว์เนื้อหนัง จูบก็ไม่เป็นสับปะรดซ้ำเงอะงะไม่รู้จักเอาใจ แต่ความปรารถนาในตัวเธอกลับมากมายจนเขาแทบระเบิดเพราะความอึดอัดที่พยายามเก็บกักความต้องการในตัวเธอไว้

“หยุดนะ หยุดอยู่ตรงนั้นเลย ไม่อย่างนั้นฉันร้องให้คนช่วย”

“ใครจะมาช่วยคุณได้ไข่มุกในเมื่อร้านทั้งร้านนี้ผมเหมาหมดแล้วไม่สังเกตหรือว่ามันนี้ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากเรา”

“คุณ...” หญิงสาวอึ้งกับคำพูดของเขาแล้วกวาดตามองรอบๆ ร้านอาหารสไตล์ล้านนาอันหรูหราแห่งนี้ก็พบว่าที่นี่ไม่มีใครนอกจากเขาและเธอจริงๆ

“ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือหรืออะไรของคุณตอนนี้มันจะอยู่ในความดูแลของผมตอนแรกก็ว่าจะให้เวลาสักวัน แต่เมื่อคุณคิดจะเล่นงานผม ผมก็ต้องป้องกันไว้ก่อน เอาล่ะ จะกลับบ้านเลยหรือว่าจะอยู่ทานอาหารก่อนดี...” 

“คนบ้า เผด็จการ”

“ผมยอมรับทุกข้อกล่าวหา ว่าไง.. จะอยู่ทานอาหารหรือทำอย่างอื่นต่อดีล่ะ” ไอศูรย์พูดยิ้มๆ ดวงตาคมพร่าพรายด้วยความปรารถนาจนมุกรวีหายใจติดขัดใบหน้าที่แดงก่ำอยู่แล้วนั้นร้อนผ่าวราวกับจะมอดไหม้เพราะประกายตาคู่คมนั้น

ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่มุกรวีมาทำงานประจำที่นี่ เขาได้มีโอกาสสัมผัสเธอบ้างตามประสาคนเจ้าเล่ห์คอยหาโอกาสงามๆ ให้ตัวเอง แต่มันก็แค่กอดจูบธรรมดา ซึ่งเขาต้องใช้แรงกำลังบังคับให้เธอยินยอม ในช่วงแรกนั้นโรงแรมเพิ่งเปิดใหม่อะไรก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ทำตามใจปรารถนามากนัก เพราะถึงอย่างไรคนอย่างไอศูรย์ก็ไม่ปล่อยให้โอกาสในการทำเงินและการขยายตัวทางธุรกิจสะดุดโอกาสดีๆ ก็ต้องรีบฉวยแต่เรื่องบริหารเสน่ห์ก็ไม่พลาดเช่นกัน

เมื่อตอนนี้ทุกอย่างเริ่มลงตัวแล้วถึงเวลาที่เขาจะได้ทำอย่างที่ใจปรารถนาเสียทีต่อให้ต้องใช้กำลังบังคับเธอก็ตาม อีกย่างเขาเห็นว่ามีพ่อเลี้ยงหนุ่มซึ่งทราบมาว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอมาเกาะแกะกับมุกรวีมากเกินความจำเป็นยิ่งทำให้ไอศูรย์ไม่อยากรออีกต่อไป สายตาผู้ชายด้วยกันดูออกว่า เคียงภู คิดอย่างไรกับมุกรวี และเขาไม่มีทางให้ใครมาขัดขวางความต้องการของตนแน่ๆ